Drugiego dnia pobytu w Hyannis wybraliśmy się na całodzienną wycieczkę na wyspę Nantucket. Jest to wyspa położona ok. 48 km na południe od Cape Cod. Wraz z małymi wysepkami Tuckernuck i Muskeget tworzy hrabstwo Nantucket w stanie Massachusetts. Nantucket to najbardziej wysunięte na południowy wschód miasto w stanie Massachusetts i Nowej Anglii. Jego nazwa jest adaptacją podobnych algonkińskich nazw wyspy, ale jest bardzo podobna do endonimu rodzimego plemienia Nehantucket, które zamieszkiwało ten region w czasie osadnictwa europejskiego. Dokładne znaczenie tej nazwy jest niepewne, chociaż według "Encyclopædia Britannica" mogło ono oznaczać "odległą wyspę" lub "piaszczystą, sterylną glebę, która nikogo nie kusi". Przydomek Nantucket - "The Little Grey Lady of the Sea" ("Mała Szara Dama Morza”) - odnosi się do wyspy wyłaniającej się z oceanu, gdy jest ona spowita mgłą. Dzisiejsze Nantucket to miejscowość turystyczna. Ze względu na turystów i mieszkańców sezonowych, populacja wyspy wzrasta do ok. 80.000 w miesiącach letnich. Nantucket, uznane zostało za National Historic Landmark District w 1966 roku, jako najlepszy zachowany przykład architektoniczny i środowiskowy morskiego miasta Nowej Anglii z końca XVIII i początku XIX wieku. Kiedy angielscy osadnicy przybyli na Nantucket w 1659 roku, wyspę zamieszkiwali Indianie Wampanoag, jeden z rdzennych ludów, żyjący tam od tysięcy lat. Ok. 3.000 ludzi żyło na wyspie w grupach rządzonych przez sachemów. W ciągu dwóch lat od przybycia, osadnicy przekonali dwóch sachemów, Wanackmamacka i Nickanoose, do zrzeczenia się praw do wyspy w zamian za 66 funtów szterlingów (co stanowi dziś równowartość 9.937 funtów) i upoważnienie do sprzedaży ziemi. Wampanoagowie przeszli na chrześcijaństwo i zajęli się pożytecznymi dla osadników zajęciami, stając się na przykład stolarzami i tkaczami. Kiedy w Nantucket rozwinął się przemysł wielorybniczy w XVIII wieku mężczyźni z plemienia Wampanoag wypływali w morze i często stanowili połowę lub większą część załóg statków wielorybniczych. Najwcześniejsza europejska osada w regionie została założona na sąsiedniej wyspie Martha's Vineyard przez urodzonego w Anglii kupca Thomasa Mayhewsa (1593-1682). W 1641 roku Mayhews objął Martha's Vineyard, Nantucket, Wyspy Elżbiety i inne wyspy w regionie jako kolonię zatwierdzoną przez sir Ferdinando Gorgesa (~1568-1647) i 1. hrabiego Sterling - Williama Alexandra (~1567-1640). Rosnąca populacja osadników żyła też w zgodzie z grupami innych plemion indiańskich, które przybywały na wyspę, aby łowić ryby, a później zbierać wieloryby wyrzucane na brzeg. Nantucket było oficjalnie częścią hrabstwa Dukes w stanie Nowy Jork do 1691 roku, kiedy to podpisano statut nowo utworzonej prowincji Massachusetts Bay. Po przybyciu nowego królewskiego gubernatora w 1692 roku, hrabstwo Nantucket zostało w 1695 roku oddzielone od hrabstwa Dukes. Przed 1795 rokiem miasto na wyspie nosiło nazwę Sherburne i było zlokalizowane ok. 2 mil od obecnego miasta. Zamulenie wejścia do portu zmusiło osadników do rozbiórki domów i przeniesienia ich na północny wschód w obecne miejsce. W 1795 roku gubernator Samuel Adams (1722-1803) zatwierdził projekt ustawy o zmianie nazwy miasta na "Town of Nantucket". Uzależnienie Nantucket od handlu z Wielką Brytanią, związane z wielorybnictwem, wpłynęło na zachowanie neutralności przez miejscowych notabli podczas wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Wyspa doświadczyła trudności gospodarczych, zaostrzonych przez wielki pożar w 1846 roku, który podsycany olejem wielorybim i drewnem, spustoszył główne miasto. W wyniku pożaru setki osób utraciło domy i zostało dotkniętych biedą, a wielu mieszkańców opuściło wyspę. W połowie XIX wieku podupadło także wielorybnictwo, z powodu konkurencji wielorybników z New Bedford oraz zamulenia portu. Ponadto, rozwój kolei uczynił porty wielorybnicze na kontynencie, takie jak New Bedford, bardziej atrakcyjnymi ze względu na łatwość przeładunku oleju wielorybiego na pociągi. Wojna secesyjna (1861-1865) zadała śmiertelny cios przemysłowi wielorybniczemu na wyspie, ponieważ praktycznie wszystkie statki wielorybnicze zostały zniszczone przez konfederatów. W wyniku wyludnienia, wyspa pozostawała słabo rozwinięta i izolowana aż do połowy XX wieku. Izolacja ta sprawiła jednak, że wiele budynków sprzed wojny secesyjnej pozostało nienaruszonych, a w latach 50. XX wieku przedsiębiorczy deweloperzy zaczęli wykupywać duże obszary wyspy i odnawiać je, aby stworzyć ekskluzywne miejsca dla zamożnych obywateli. Rejs szybkim promem na wyspę trwa około 1 godziny, a bilet w obie strony kosztuje 91 $.
------------
Na przystani promowej w Hyannis.
Płyniemy na wyspę.
Główna ulica miasteczka Nantucket (nazywanego przez miejscowych po prosu "Town") - Main Street, pełna sklepów z pamiątkami, barów i restauracji, jest dość zatłoczona, zwłaszcza w pobliżu portu. Wystarczy jednak oddalić się od niej lub skręcić w którąś z bocznych uliczek, by pozbyć się tłumów.
Kośćiół unitariańsko-uniwersalistyczny w Nantucket (Nantucket Unitarian-Universalist Meeting House) jest śiątynią protestancką zbudowaną w 1809 roku i zmodernizowaną w latach 40. XIX wieku. W jego wnętrzu znajduje się kolekcja obrazów Carla Wendte z 1844 roku, organy Goodricha z 1831 roku, a także wiele historycznych artefaktów. Na wieży kościoła zawieszono w 1815 roku masywny portugalski dzwon. Kościół otwarty jest dla zwiedzających w godzinach 10.00-12.00 od poniedziałku do piątku w lipcu i sierpniu. W pozostałych miesiącach - po wcześniejszym umówieniu wizyty.
Budynek poczty w Nantucket, a po prawej stronie - świątynia Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego (United Methodist Church).
Budynek Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego w Nantucket. Został on wzniesiony w 1823 roku, a data ta widnieje na szczycie fasady świątyni. Klasycystyczna budowla, nawiązująca do greckiego stylu architektonicznego, który rozkwitł na wyspie na początku XIX wieku, pozostała w większości niezmieniona od tego czasu, z wyjątkiem znaczącej renowacji w 1840 roku, podczas której dodano dwuspadowy dach kościoła. Wiele oryginalnych elementów wyposażenia, w tym okna, także przetrwało do dziś. W rzeczywistości sama konstrukcja może mieć nawet ponad 200 lat. W 2002 roku architekt-konserwator Jeff Baker oszacował, że konstrukcja została faktycznie zbudowana w 1760 roku, a następnie rozebrana i wysłana do Nantucket, gdzie została ponownie złożona w 1823 roku. Ale nie tylko wiek budynku sprawia, że jest on tak ważny historycznie. Oryginalny piramidalny dach, który przetrwał ukryty pod szczytem, jest jedynym udokumentowanym dachem w Nowej Anglii, zbudowanym z drewnianych gontów na półcalowej warstwie zaprawy wapiennej. W kościele znajdują się również najstarsze organy zbudowane w Ameryce, które są nadal regularnie używane. Są to organy piszczałkowe Appleton z 1831 roku. Warto wspomnieć, że chociaż Zjednoczony Kościół Metodystyczny oficjalnie powstał w 1968 roku, jego historia sięga 1730 roku, kiedy to bracia John (1703-1791) i Charles (1707-1788) Wesley, studenci Uniwersytetu Oksfordzkiego w Anglii, stworzyli ruch metodystyczny. Początkowo nazwę "metodyzm" nadawali ironicznie ruchowi przeciwnicy Wesleyów, którzy krytykowali nadmierny ich zdaniem rygoryzm i skrupulatność w wypełnianiu obowiązków religijnych. Później zwolennicy Wesleyów uznali tę nazwę za chlubną. W doktrynie i praktyce metodyzm stanowi ogniwo pośrednie między historycznymi kościołami protestanckimi (luterańskimi i kalwińskimi) a ugrupowaniami tzw. "kościołów wolnych" (baptystycznych, zielonoświątkowych i należących do tzw. ruchu uświęceniowego). Podstawę doktrynalną, obok Biblii, stanowią pisma Johna Wesleya. Metodyzm uznaje cztery szczeble wiodące do zbawienia: usprawiedliwienie, odrodzenie, łaskę Ducha i uświęcenie. W tym samym czasie co bracia Wesley, ludzie tacy jak Philip William Otterbein (1726-1818) i Martin Boehm (1725-1812), kaznodzieja mennonicki, przewodzili podobnym ruchom w Ameryce. Przez dziesięciolecia oba ruchy rozprzestrzeniały się i rosły. W 1968 roku oba te nurty połączyły się, tworząc Zjednoczony Kościół Metodystyczny.
Na ulicach miasteczka Nantucket.
Protestancki Pierwszy Kośćiół Kongregacjonalny (First Congregational Church) jest jednym z najbardziej znanych zabytków Nantucket. Zbudowany w 1834 roku wg projektu bostońskiego architekta Samuela Waldrona, obecny kościół elegancko łączy styl grecki i neogotycki w jedną całość. Wnętrze kościoła zostało pomalowane przez E.H. Whitakera z Bostonu w 1852 roku. Iglica została usunięta w 1849 roku, prawdopodobnie z powodu problemów inżynieryjnych i silnych wiatrów na wyspie. W 1968 roku iglica została zrekonstruowana na podstawie historycznych rysunków. Kongregacjonalizm to nurt protestancki, który powstał w Nowej Anglii na początku XVII wieku i połączył się z Kościołem Ewangelickim i Reformowanym w 1957 roku, tworząc Zjednoczony Kościół Chrystusowy (United Church of Christ).
Na cyplu Brant Point. Widoczna na zdjęciach Brant Point Light to latarnia morska, której replikę oglądaliśmy w Mystic Seaport Museum w Connecticut. Pierwsza latarnia morska w tym miejscu została zbudowania w 1746 roku. Jej drewniana wieża spłonęła w 1758 roku. Kolejna latarnia, stojąca tu w latach 1759-1774 została zniszczona przez huragan. Następna - również drewniana - spłonęła w 1783 roku. Kolejne również uległy zniszczeniu lub zostały rozebrane. Obecna latarnia, dziesiąta z kolei, została zbudowana w 1901 roku. Ma ona wysokość 7,9 m i zasięg ok. 19 km. Została zautomatyzowana w 1965 roku i nadal działa. Latarnia i jej okolice stanowią wdzięczny obiekt plenerów malarskich.
Muzeum Wielorybnictwa w Nantucket (Nantucket Whaling Museum). To godne uwagi muzeum mieści się w dawnej fabryce świec z oleju wielorybiego z 1847 roku, a jego znakomite eksponaty odtwarzają świetność Nantucket w XIX wieku jako światowego centrum wielorybnictwa. Po upadku lokalnego przemysłu wielorybniczego, budynek obecnego muzeum używany był jako magazyn, a znacznie później jako sklep z antykami. W 1929 roku został zakupiony przez Nantucket Historical Association, aby pomieścić kolekcję artefaktów wielorybniczych podarowaną przez pastora Edwarda Fredericka Sandersona (1874-1955). Muzeum Wielorybnictwa zostało otwarte w dawnej Hadwen & Barney Oil and Candle Factory w 1930 roku, a kolekcja Sandersona i inne materiały związane z wielorybnictwem zostały wystawiona w budynku rafinerii. Harpuny, lance, haki do tłuszczu, łopaty tnące i łódź wielorybnicza wyposażona do akcji zostały ożywione obrazami i komentarzem kustosza George'a Granta. Kolekcja muzeum została w następnych latach powiększona, a zapis testamentowy admirała Williama Mayhew Folgera (1844-1928), potomka wczesnego osadnika Petera Foulgera (1617-1690), zapewnił muzeum dodatkowe sale wystawowe, pomieszczenie biblioteczne, przestrzeń biurową i więcej miejsca do przechowywania zbiorów.
Opera House w Nantucket to kultowa restauracja i bar, którego bywalcy dali początek prestiżowej tradycyjnej imprezie żeglarskiej, Opera House Cup Regatta, odbywającej się corocznie od 1973 roku w trzecią niedzielę sierpnia na wyspie Nantucket. Są to pierwsze klasyczne regaty drewnianych łodzi jednokadłubowych na wschodnim wybrzeżu USA.
Następnego dnia po śniadaniu przejechaliśmy do kolejnego miejsca naszego noclegu, tym razem w miejscowości Marshfield koło Plymouth. Ponieważ było niedaleko , bo ok. 50 mil, wczesnym popołudniem udaliśmy się do Plymouth. Jest to miejscowość portowa i stolica hrabstwa w stanie Massachusetts, położona nad zatoką Cape Cod. W dokumentach historycznych występuje ona także jako Plimouth lub Plimoth. Jest częścią aglomeracji Wielkiego Bostonu (Greater Boston). Według spisu ludności z 2020 roku populacja Plymouth wynosiła 61.217 osób. Miasto zajmuje zasłużone miejsce w historii, folklorze i kulturze Stanów Zjednoczonych i znane jest jako "Miasto rodzinne Ameryki” ("America's Hometown"). Miało tu bowiem miejsce kilka znaczących wydarzeń historycznych. Plymouth było stolicą kolonii Plymouth od jej założenia w 1620 roku aż do połączenia z kolonią Massachusetts Bay w 1691 roku.
Przed przybyciem angielskich osadników, w miejscu obecnego Plymouth znajdowała się wieś zamieszkiwana przez Indian Patuxet ze szczepu Wampanoagów. Zanim ustanowiono kolonię, region był dwukrotnie rozpoznany przez europejskich odkrywców. W 1605 roku Samuel de Champlain (1570-1635) wpłynął do Zatoki Plymouth nazywając ją Port Saint Louis. John Smith (1580-1631), przywódca osady Jamestown, zbadał części zatoki Cape Cod. Jemu przyznaje się pierwsze nazwanie regionu, który stał się przyszłą kolonią mianem "New Plymouth". Po tych odkryciach, dwie zarazy nawiedziły wybrzeża Nowej Anglii w latach 1614 i 1617. Prawdopodobnie przywleczone zostały przez brytyjskich i francuskich rybaków, co spowodowało śmierć ok. 90-95% Indian z plemienia Wampanoagów. Plymouth zostało założone w grudniu 1620 roku przez purytanów, którzy opuścili Anglię na statku "Mayflower", uchodząc przed prześladowaniami treligijnymi. Dziś osadnicy ci są lepiej znani jako "Pielgrzymi", który to termin upowszechnił jeden z nich - przyszły gubernator William Bradford (1590-1657). "Mayflower" po raz pierwszy zakotwiczył w miejscu obecnego miasta Provincetown w stanie Massachusetts 21 listopada 1620 roku. Osadnicy zdali sobie sprawę, że nie mają patentu na osiedlenie się w regionie, więc przed zejściem na ląd podpisali tzw, Porozumienie Mayflower (Mayflower compact), o którym wspominałem w relacji z Cape Cod. Zbadali różne części półwyspu i jego okolic i ostatecznie odkryli osłonięte wody portu Plymouth 17 grudnia. Po trzech dniach poszukiwań w zatoce, znaleźli miejsce na nową osadę. Tradycyjnie uważa się, że "Pielgrzymi" po raz pierwszy postawili stopę w Ameryce w miejscu tzw. Plymouth Rock, choć żadne dowody historyczne nie mogą potwierdzić tego. Podczas swojej pierwszej zimy kolonia w Plymouth stanęła przed wieloma trudnościami, z których najbardziej zauważalne było ryzyko głodu i brak odpowiedniego schronienia. Od początku koloniści byli zdani na pomoc rdzennych Amerykanów. Po zebraniu obfitych zbiorów jesienią 1621 roku, Pielgrzymi wraz z wodzami Squanto, Samosetem, Massasoitem i 90 innymi mężczyznami z plemienia Wampanoag zebrali się, aby złożyć dziękczynienie Bogu za obfite zbiory. Wydarzenie to znane jest dziś jako Pierwsze Święto Dziękczynienia. Jest obchodzone co roku w centrum Plymouth z paradą i rekonstrukcją tego historycznego wydarzenia. Od 1941 roku Stany Zjednoczone obchodzą Święto Dziękczynienia jako święto federalne. Podczas wojny o niepodległość milicją hrabstwa Plymouth dowodził pułkownik Theophilus Cotton (1716-1782). Przez cały XIX wiek miasto kwitło jako ośrodek powroźnictwa, rybołówstwa i żeglugi, a także było siedzibą firmy Plymouth Cordage Company, największej w tym czasie na świecie firmy produkującej liny. Nadal jest aktywnym portem, ale dziś jego główną gałęzią gospodarki jest turystyka. W Plymouth mieści się Muzeum Pilgrim Hall, najstarsze nieprzerwanie działające muzeum w Stanach Zjednoczonych. Od końca XX wieku Plymouth notuje szybki wzrost i rozwój.
------------
Wybrzeże Plymouth widziane z nadmorskiej promenady.
Na nabrzeżu w Plymouth stoi replika statku "Mayflower", którym osadnicy zwani "Pielgrzymami" przybyli do Massachusetts w 1620 roku. Nosi ona nazwę "Mayflower II". Została zbudowana w latach 1955-1956 w stoczni Upham Shipyard w Brixham w Devon w Anglii wg projektu Williama Avery Bakera (1911-1981) we współpracy z angielskim dziennikarzem Warwickiem Charltonem (1918-2002) i muzeum Plimoth Patuxet (wówczas znanym jako Plimoth Plantation), "Mayflower II" - symbolizujący przyjaźń brytyjsko-amerykańską - wypłynął z Plymouth w Devon 20 kwietnia 1957 roku pod dowództwem Alana Johna Villiersa (1903-1982). Według dziennika pokładowego, przybył on do Plymouth w Massachusetts 22 czerwca 1957 roku. Statek jest uważany za wierną replikę oryginału, choć wprowadzono kilka szczegółowych zmian (dodano oświetlenie elektryczne, a drabinę na dolnym pokładzie zastąpiono schodami). Ma 106 stóp (32 m) długości i 25 stóp (7,6 m) szerokości, wyporność 236 ton, trzy maszty (grotmaszt, fokmaszt, bezanmaszt), bukszpryt i 6 żagli.
Oryginalny "Mayflower" był małym drewnianym trójmasztowym galeonem, na którym koloniści angielscy, tzw. "Pielgrzymi", w liczbie 102 osób, przybyli do Ameryki w 1620 roku. Był handlowym żaglowcem o wyporności 180 ton, a jego kapitanem i współwłaścicielem był Christopher Jones (~1570-1622). Statek pływał głównie pomiędzy Anglią i Francją, przewożąc angielskie wyroby wełniane do Francji, a z powrotem francuskie wino. Jednostka pływała również do Norwegii, transportując chmiel, ocet, konopie, sól i kapelusze. Prawdopodobnie statek wykorzystywano także do połowów wielorybów u brzegów Grenlandii.
Większość przyszłych kolonistów płynących na "Mayflower" stanowili purytanie, przedstawiciele radykalnej kongregacji separatystów, żądających bezwzględnej samodzielności dla każdej gminy religijnej. Pochodzili oni z wioski Scrooby w hrabstwie Nottingham. W 1607 założyli tam kongregację, która nie akceptowała władzy kościoła anglikańskiego. Na jej przywódców nałożono za to grzywny i kary więzienia. W 1608 roku, w poszukiwaniu wolności religijnej, purytanie trafili do Lejdy w ówczesnych Zjednoczonych Prowincjach Niderlandów. Jednak tu - mimo większej tolerancji dla innowierców - Anglicy czuli się nieswojo w miejskim otoczeniu i brakowało im samodzielności gospodarowania. Do 1620 roku wspólnota purytańskich radykałów powiększyła się o kolejnych emigrantów z Anglii. Jeden z przywódców wspólnoty, William Brewster (1566/1567-1644), korzystając ze swoich kontaktów w Kompanii Wirginii, uzyskał patent na osiedlenie się u ujścia rzeki Hudson.
Latem 1620 roku osadnicy wyruszyli na statku o nazwie "Speedwell" z Delftshaven niedaleko Rotterdamu do Southampton. Tam dołączyli do nich ich współwyznawcy na statku "Mayflower". Oba statki miały razem wyruszyć do Ameryki, ale okazało się, że "Speedwell" miał przeciek, który wymagał naprawy. Statki w końcu wypłynęły do Ameryki ok. 5 sierpnia, ale "Speedwell" wkrótce potem miał kolejny przeciek, co spowodowało konieczność powrotu statków do Dartmouth. Po naprawie statki podjęły na nowo podróż, ale ok. 200 mil za Land's End na południowo-zachodnim krańcu Anglii, "Speedwell" miał trzeci przeciek. Oba statki zawróciły do Plymouth w Anglii, gdzie 20 pasażerów statku "Speedwell" dołączyło do przepełnionego "Mayflower", podczas gdy pozostali wrócili do Holandii. Ostatecznie, po 7 dniach oczekiwania na pomyślne wiatry, 102 "Pielgrzymów" i 30 czxłonków załogi wypłynęło na "Mayflower" z portu w Plymouth 16 września 1620 roku.
Pierwsza połowa podróży przebiegała przy spokojnym morzu i dobrej pogodzie. Potem, ciągłe północno-wschodnie sztormy uderzały w statek. W trakcie jednej burzy zmarł i został pochowany na morzu William Butten, młody służący lekarza Samuela Fullera - była to jedyna ofiara śmiertelna podróży. Urodziło się również dziecko, któremu nadano imię Oceanus Hopkins. Ładunek statku zawierał wiele niezbędnych zapasów, których "Pielgrzymi" potrzebowali, aby rozpocząć nowe życie w Ameryce. Zakłada się, że przewozili narzędzia, żywność i broń, a także żywe zwierzęta, w tym psy, owce, kozy i drób. Statek miał również dwie małe 21-stopowe (6 m) łodzie napędzane wiosłami lub żaglami. Na pokładzie znajdowały się również działa artyleryjskie, których podróżni mogli potrzebować do obrony przed wrogimi siłami europejskimi lub plemionami tubylczymi.
Po 65 dniach rejsu, 19 listopada 1620 roku, z pokładu ujrzano amerykański ląd. Na brzeg po raz pierwszy 16 uzbrojonych mężczyzn zeszło 21 listopada 1620 roku. Przed zejściem na ląd dorośli męscy osadnicy podpisali wspomnianą wyżej umowę zwaną Porozumieniem Mayflower (Mayflower compact), w której ustalili zasady funkcjonowania nowej społeczności. 5 kwietnia 1621 roku "Mayflower" wyruszył w drogę powrotną do Anglii. Ładownie statku wypełniono kamieniami służącymi za balast. Sprzyjające wiatry pozwoliły statkowi w szybkim tempie pokonać Atlantyk i już 6 maja 1621 roku żaglowiec dopłynął do macierzystego portu w Rotherhithe (obecnie dzielnicy Londynu) nad Tamizą. Co potem stało się z "Mayflower", jest nierozstrzygniętą kwestią. Angielski historyk Charles Edward Banks twierdzi, że statek został ostatecznie rozebrany, a jego belki wykorzystano do budowy stodoły w wiosce Jordans w Buckinghamshire. Formalnie, "Pielgrzymom" osiadłym w amerykańskim Plymouth ziemie przyznała Rada Nowej Anglii. Patent królewski na utworzenie osady uzyskał w 1621 roku Ferdinando Georges (1565/1568-1647).
Tablica informująca o wpisaniu statku "Mayflower II" do Narodowego Rejestru Miejsc Historycznych. Warto wspomnieć, że inny statek noszący również nazwę "Mayflower", odbył podróż z Londynu do kolonii Plymouth w 1629 roku, zabierając na pokład 35 pasażerów, wielu z kongregacji w Lejdzie, która zorganizowała pierwszą podróż. Statek ten odbył również podróże z Anglii do Ameryki w 1630, 1633, 1634 i 1639 roku. Podjął też kolejną próbę podróży w 1641 roku ze 140 pasażerami zmierzającymi do Wirginii, lecz nigdy nie dotarł na miejsce przeznaczenia.
Data przybicia przez "Mayflower" do brzegu Ameryki (21 listopada 1620 roku) w miejscu dzisiejszego Plymouth została uznana za początek angielskiej kolonizacji w Nowej Anglii. Bardzo często, także w poważnych publikacjach, podaje się ją błędnie jako datę początku angielskiej kolonizacji Ameryki w ogóle. Jest to błędem, gdyż nieudane próby kolonizacji podejmowano wcześniej, zaś już w 1607 w Wirginii założono osadę Jamestown, która w chwili przybycia "Pielgrzymów" do Ameryki liczyła ok. tysiąca mieszkańców. Jamestown z założenia było osadą handlową, "Pielgrzymi" zaś zakładali swą kolonię przede wszystkim z pobudek religijnych. Powszechnie uważą się, że miejscem lądowania "Pielgrzymów" jest tzw. Plymouth Rock - skała symbolizująca miejsce ich wyokrętowania ze statku "Mayflower". Na zdjęciach widoczne jest miejsce, w którym pod wspartym na kolumnach dachem umieszczona jest ta skała. "Pielgrzymi" nie wspominali o Plymouth Rock w żadnym ze swoich pism - pierwsza znana pisemna wzmianka o skale pochodzi z 1715 roku, kiedy została opisana w dokumentach granicznych miasta jako "wielka skała". Pierwsze udokumentowane twierdzenie, że Plymouth Rock było miejscem lądowania "Pielgrzymów", zostało złożone przez 94-letniego Thomasa Faunce'a w 1741 roku, 121 lat po przybyciu "Pielgrzymów" do Plymouth. W 1774 roku skała pękła na pół podczas próby przetransportowania jej na Town Square w Plymouth. Jedna jej część pozostała na Town Square i została przeniesiona do Pilgrim Hall Museum w 1834 roku. Została ona ponownie połączona z drugą częścią skały, która nadal znajdowała się na swoim pierwotnym miejscu na brzegu portu Plymouth, w 1880 roku. Wtedy wyryto na niej datę 1620. Skała jest obecnie ukryta pod widocznym na zdjęciach granitowym baldachimem. Jednakże, była ona przenoszona wiele razy od 1620 roku. Należy podkreślić, że żadne ze źródeł dotyczących utworzenia kolonii Plymouth nie wspomina o Plymouth Rock. Obecnie Plymouth Rock stanowi część Pilgrim Memorial State Park.
Plimoth Patuxet to kompleks muzealny w Plymouth założony w 1947 roku, dawniej zwany Plimoth Plantation. Na jego terenie zrekonstruowano pierwotną osadę Kolonii Plymouth założoną w XVII wieku przez angielskich kolonistów, którzy stali się znani jako "Pielgrzymi". Rekonstrukcje oparte są na szerokiej gamie zapisów historycznych, relacji, artykułów oraz obrazów i artefaktów z epoki. Muzeum prowadzi także stałe badania i prace naukowe, w tym wykopaliska archeologiczne, a także prace konserwatorskie.
Rekonstrukcja domu Indian z plemienia Wampanoag w kompleksie muzealnym Plimoth Patuxet.
Po wizycie w Plymouth wróciliśmy na nocleg w Green Harbor Hotel w Marshfield.
czy to piwko z żarłaczem białym bardziej zabójcze???
[/quote]
O dziwo, nie. To z wielorybem było znacznie "ostrzejsze"... Zabawne było to, że piwka zamówiliśmy do obiadu i żona - licząc, że to z rekinem będzie bardziej zabójcze, wybrała to z wielorybem. Skończyło się na tym, że musiałem wypić oba...
Na koniec naszej podróży po Nowej Anglii zostawiliśmy sobie stolicę stanu Massachusetts – Boston. Po krótkiej podróży z Marshfield koło Plymouth oddaliśmy na lotnisku wypożyczony samochód i pojechaliśmy do widocznego na zdjęciu hotelu Yotel położonego niedaleko Fan Pier Park, w którym mieliśmy zarezerwowane kolejne dwa noclegi. Udało nam się dostać pokój już o godzinie 11.00 bez dodatkowej opłaty (mimo, że teoretycznie check-in time był dopiero o 15.00, a za wcześniejsze zameldowanie mają prawo pobrać dodatkowe 50 $). Dzięki temu zyskaliśmy dodatkowe godziny na zwiedzanie miasta. Boston doskonale nadaje się na piesze wędrówki. Przez centrum miasta wiedzie wytyczony i dobrze oznaczony szlak, na którym rozmieszczone są najważniejsze obiekty historyczne - tzw. Freedom Trail. Dobrze zorganizowany jest też transport publiczny, obejmujący sieć metra i linii autobusowych, których przystanki oznaczone są literą "T". I wreszcie - last, but not least - miasto jest dość bezpieczne. Na to końcowe zwiedzanie Bostonu mieliśmy praktycznie trzy dni. Przyjechaliśmy bowiem do miasta w piątek przed południem, a nasz powrotny samolot do Europy odlatywał w niedzielę wieczorem.
------------
Nasz hotel w Bostonie i widok z okna.
Fan Pier jest często nazywane klejnotem koronnym portu bostońskiego ze względu na swoje położenie w samym sercu portu. Jest to spektakularne osiągnięcie nowoczesnego planowania urbanistycznego i centralny element nowego nabrzeża Bostonu. Mając w tle wspaniałą panoramę dzielnicy finansowej, Fan Pier jest dziś przyjazną dla pieszych dzielnicą, łączącą centralną dzielnicę biznesową Bostonu ze stale rozwijającym się nabrzeżem. Dwie dekady temu okolica ta była miejscem zaniedbanych parkingów, otoczonym magazynami zbudowanymi na obszarze, który po zapadnięciu zmroku stawał się opuszczony i nieatrakcyjny. Wszystko zmieniło się w 2005 roku, kiedy The Fallon Company wykorzystała okazję do przekształcenia Fan Pier w serce ożywionej dzielnicy Seaport i katalizator ewolucji historycznego nabrzeża Bostonu. Podążając za wizją i wytrwałością swego założyciela Joego Fallona, firma znalazła innowacyjne rozwiązanie, które umożliwiło dalszy rozwój, przezwyciężając problemy i dokonując oszałamiającej metamorfozy dzielnicy. Posiadając ponad 900 tys. metrów kwadratowych nieruchomości komercyjnych i mieszkalnych, a także bezpośredni dostęp do nabrzeża, przestrzenie publiczne i różnorodne opcje transportu, nabrzeże Fan Pier szybko stało się centralnym punktem Boston Harbor. Widoczny na zdjęciach Fan Pier Park położony jest przy Harbour Walk i zapewnia kultowe widoki zarówno na panoramę miasta, jak i na nabrzeże portu bostońskiego. W parku znajduje się również wiele udogodnień, takich jak krzesła, stoliki nad wodą oraz miejsce na ognisko. Położenie i sceneria parku sprawiają, że jest to świetna atrakcja turystyczna dla osób odwiedzających Boston. Obszar ten rozwija się i staje się coraz bardziej popularny. Okolica została zaprojektowana z myślą o łatwych spacerach wzdłuż nabrzeża, przy którym znajdują się bary i restauracje dla wszystkich grup wiekowych i na każdą kieszeń. W okresie letnim odbywają się tu też koncerty muzyczne.
Boston był centrum działalności rewolucyjnej w połowie i pod koniec XVIII wieku. Jako jedno z największych miast portowych w Ameryce Północnej był miejscem wielu ważnych wydarzeń historycznych, które wywołały rewolucję amerykańską. W 1770 roku oddział żołnierzy brytyjskich, zaatakowany przez tłum, otworzył ogień i zabił pięciu protestujących, raniąc sześciu innych. "Masakra bostońska", jak ją nazwano, dla wielu stanowiła nieunikniony początek rewolucji. Jednak zdecydowanie najważniejsze wydarzenie historyczne w historii miasta miało miejsce w porcie bostońskim trzy lata później. W grudniu 1773 roku grupa kolonistów pod wodzą Samuela Adamsa (1722-1803) wdarła się na pokłady statków handlowych Kompanii Wschodnioindyjskiej i wrzuciła do morza skrzynie herbaty. Ten akt - znany dziś jako "Herbatka Bostońska" ("Boston Tea Party") - jest często uważany za początek wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Widoczne na zdjęciach Boston Tea Party Ships & Museum przedstawia rekonstrukcję wydarzenia z 1773 roku, film dokumentalny i szereg interaktywnych eksponatów. W muzeum znajdują się dwie repliki statków z tego okresu, "Eleanor" i "Beaver II". Repliki stoją przy budynku, w którym konspiratorzy przygotowywali spisek. Oryginalny bryg "Beaver" stanowił własność zamożnej rodziny Rotch, kwakrów z Nantucket. Był on statkiem wielorybniczym zbudowanym w 1772 roku przez Ichaboda Thomasa (1748-1778) w stoczni Brick Kiln Yard w Massachusetts. Podobnie jak inne statki handlowe tamtych czasów, miał on ok. 85 stóp długości i prawie 24 stopy szerokości. Swój dziewiczy rejs "Beaver" odbył z Nantucket do Londynu, aby dostarczyć ładunek oleju wielorybiego. Jako ładunek powrotny, jego kapitan, Hezekiah Coffin (1741-1779), zgodzilł się przewieźć herbatę Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej do Bostonu. "Beaver" ze swoim ładunkiem herbaty przycumował do Griffin’s Wharf w Bostonie 15 grudnia 1773 roku, dzień przed wydarzeniami nazwanymi potem "Boston Tea Party" ("Herbatką Bostońską"). Był ostatnim z trzech statków wiozącym hertbatę, ponieważ przybył opóźniony na skutek przypadku ospy, który miał miejsce na jego pokładzie i był przetrzymywany na kwarantannie przez dwa tygodnie w bostońskim porcie zewnętrznym. W lutym 1774 roku "Beaver" popłynął z Nantucket do Londynu, aby dostarczyć kolejny ładunek oleju wielorybiego. Na jego pokładzie znajdował się odbiorca herbaty wysłanej przez Brytyjską Kompanię Wschodnioindyjską, Jonathan Clarke, wezwany przez Williama Legge (1731-1801), lorda Dartmouth, aby złożyć zeznania dotyczące "Boston Tea Party" .Kapitan statku, Hezekiah Coffin, zmarł podczas pobytu w Anglii, a "Beaver" został sprzedany. Nie ma żadnych zapisów na temat tego, co stało potem ze statkiem. Jego replika, statek "Beaver II", została pierwotnie zbudowana jako szkuner w 1908 roku w Marstal na wyspie Aero w Danii. Szkuner był używany do transportu towarowego i rybołówstwa. Jego podróż na 200-lecie Stanów Zjednoczonych omal nie zakończyła się katastrofą, gdy gorące spaliny spowodowały zapalenie się starych belek na rufie. Na szczęście, pożar udało się opanować. Po naprawie w Weymouth w Anglii "Beaver II" zakończył rejs do Stanów Zjednoczonych. Najpierw zawinął do portu w Nantucket, a następnie w 1973 roku przybył do swojego obecnego portu macierzystego w Bostonie.
W drodze do centrum Bostonu.
Przy wejściu do parku Boston Common i stacji metra Park Street. Tu swój początek ma wspomniany wyżej Freedom Trail (Szlak Wolności). Jest to trasa o długości 2,5 mili (4,0 km), która przebiega przez 17 miejsc znaczących dla historii Stanów Zjednoczonych. Prowadzi ona od Boston Common w centrum Bostonu, do kościoła Old North w dzielnicy North End i pomnika Bunker Hill w Charlestown. Dostęp do większości miejsc na Freedom Trail, z wyjątkiem Old South Meeting House, Old State House i Paul Revere House jest bezpłatny. Szlak Wolności został wymyślony przez dziennikarza Williama Schofielda w 1951 roku. Burmistrz Bostonu John Hynes (1897-1970) postanowił wcielić pomysł Schofielda w życie. National Park Service prowadzi centrum dla zwiedzających na pierwszym piętrze Faneuil Hall, gdzie oferuje wycieczki, udostępnia bezpłatne mapy Szlaku Wolności i innych miejsc historycznych oraz sprzedaje książki o historii Bostonu i Stanów Zjednoczonych. Przechadzka tym szlakiem pozwala łatwo zorientować się w centrum Bostonu i docenić rolę miasta w historii USA. Większość trasy oznaczona jest pasem z czerwonej cegły wbudowanym w bruk lub namalowaną czerwoną linią.
Park Street Congregational Church to przystanek na bostońskim szlaku Szlaku Wolności (Freedom Trail). Założenie kościoła datuje się na rok 1804, kiedy to "Religijne Towarzystwo Poprawy" ("Religious Improvement Society") rozpoczęło cotygodniowe spotkania połączone z wykładami i modlitwą. Budynek kościoła wzniesiono w 1809 roku, pod kierunkiem architekta Petera Bannera. Czerpał on inspirację z kilku wczesnych wzorów, a jego projekt przypomina londyński kościół autorstwa Christophera Wrena (1632-1723). Wieża kościoła wznosi się na wysokość 66 m i pozostaje punktem orientacyjnym widocznym z kilku dzielnic Bostonu. Kościół był najwyższym budynkiem w Stanach Zjednoczonych do 1828 roku. W 1826 roku pastorem Park Street Congregational Church został Edward Beecher (1803-1895), brat Harriet Beecher Stowe (1811-1896) - autorki "Chaty wuja Toma". 4 lipca 1829 roku William Lloyd Garrison (1805-1879) wygłosił tu przemówienie przeciwko niewolnictwu. W latach 1829-1831 Lowell Mason (1792-1872), wybitny kompozytor chrześcijański, był chórmistrzem i organistą kościoła. Z kościołem związani byli m.in. znany przemysłowiec Benjamin Edward Bates IV (1808-1878), pisarz i pastor Andrew Leete Stone (1815-1892), założyciel uczelni Suffolk University oraz Suffolk Law School Gleason Archer Sr. (1880-1966), wybitny teolog Gleason Leonard Archer Jr. (1916-2004), pastor, prawnik i obrońca praw obywatelskich William Franklin Graham Jr. (1918-2018). W 1974 roku obok kościoła wzniesiono budynek Church Ministries Building, zaprojektowany w stylu modernistycznym przez firmę Stahl/Bennett Associates.
W pobliżu kościoła Park Street, na bostońskim Szlaku Wolności (Freedom Trail) znajduje się Granary Burying Ground - jeden z najstarszych cmentarzy w Bostonie, założony jako trzecia nekropolia w mieście w 1660 roku. Jest on miejscem pochówku patriotów z czasów wojny o niepodległość, w tym Paula Revere’a (1734-1818), pięciu ofiar "masakry bostońskiej" i trzech sygnatariuszy Deklaracji Niepodległości: Samuela Adamsa (1722-1803), Johna Hancocka (1737-1793) i Roberta Treata Paine’a (1731-1814). Bramę i ogrodzenie cmentarza zaprojektował architekt Isaiah Rogers (1800–1869). Cmentarz ten był znany jako South Burying Ground aż do 1737 roku, kiedy to przyjął nazwę od budynku spichlerza, który stał w miejscu dzisiejszego kościoła przy Park Street. Na cmentarzu znajduje się też widoczny na zdjęciach obelisk upamiętniający Benjamina Franklina (1706-1790), którego rodzice - Josiah (1657-1745) i Abiah z d. Fogler (1667-1752) są tu pochowani.
Widoczna na zdjęciu Kaplica Królewska (King's Chapel), położona na bostońskim Szlaku Wolności (Freedom Trail), to XVIII-wieczna budowla na rogu Tremont Street i School Street. Budynek kaplicy, ukończony w 1754 roku, jest jednym z najwspanialszych projektów znanego architekta kolonialnego Petera Harrisona (1716-1775). Pomimo swojej nazwy, sąsiadujący z nią cmentarz King's Chapel Burying Ground nie jest powiązany z nią ani z żadnym innym kościołem i jest starszy o ponad sto lat. Są na nim pochowani pierwsi koloniści bostońscy i pierwszy gubernator miasta John Winthrop (1588-1649).
Old City Hall to budynek na bostońskim Szlaku Wolności (Freedom Trail) przy School Street, w którym mieściła się siedziba Rady Miasta Bostonu w latach 1865-1969. Zaprojektowany przez Gridleya Jamesa Foxa Bryanta (1816-1899) i Arthura Delevana Gilmana (1821-1882) i wzniesiony w latach 1862-1865, był jednym z pierwszych budynków w stylu francuskiego Drugiego Cesarstwa, które zostały zbudowane w Stanach Zjednoczonych. Po ukończeniu budowy styl ten był szeroko stosowany w innych częściach Bostonu i w wielu budynkach publicznych w USA. Przy tej samej ulicy do 1844 roku działała Boston Latin School, zbudowana w 1635 roku, w której kształcił się m. in. Benjamin Franklin (1706-1790). Była ona najstarszą szkołą publiczną w Ameryce. Oferowała bezpłatną edukację chłopcom - bogatym i biednym. Do ukończenia budowy szkoły w 1645 roku zajęcia odbywały się w domu jej pierwszego dyrektora, Philemona Pormorta (1595-1656). Obok Franklina do szkoły tej uczęszczało czterech innych sygnatariuszy Deklaracji Niepodległości: Samuel Adams (1722-1803), John Hancock (1737-1793), Robert Treat Paine (1731-1814) i William Hooper (1742-1790). Również w tym miejscu, w 1810 roku, wzniesiono Suffolk County Courthouse, który w 1841 roku przekształcono w drugi ratusz Bostonu, a dwadzieścia cztery lata później zastąpiono widocznym na zdjęciu budynkiem. Widoczny na drugim zdjęciu pomnik Benjamina Franklina autorstwa Richarda Saltonstalla Greenougha (1819-1904) został postawiony przed Old City Hall w 1856 roku. Spoczywa on na cokole z tablicami zaprojektowanymi przez Greenougha i Thomasa Balla (1819-1911). Widoczny na trzecim zdjęciu pomnik przedstawia Josiaha Quincy III (1772-1864), burmistrza Bostonu i 15. Prezesa Uniwersytetu Harvarda. Autorem tego pomnika jest Thomas Ball. Przed budynkiem ustawiono także figurkę osiołka - symbolu Partii Demokratycznej.
Na bostońskim Szlaku Wolności (Freedom Trail). Na ostatnich dwóch zdjęciach widoczny jest Boston Irish Famine Memorial - instalacja upamiętniająca lata tzw. Wielkiego Głodu w Irlandii i zawierająca dwie grupy posągów kontrastujących ze sobą. Jedna grupa przedstawia irlandzką rodzinę cierpiącą podczas Wielkiego Głodu w latach 1845–1852, druga - zamożną rodzinę, która wyemigrowała do Ameryki. Instalacja została sfinansowana przez fundację kierowaną przez bostońskiego biznesmena irlandzkiego pochodzenia Thomasa Flatleya (1931-2008) i odsłonięta w 1998 roku. Za pomnikiem widoczny jest kościół Old South Meeting House.
Kolejnym ważnym obiektem na Szlaku Wolności (Freedom Trail) jest Old South Meeting House. Jest to zabytkowy budynek kościoła kongregacyjnego, zaprojektowany przez architekta Roberta Twelvesa i zbudowany w 1729 roku. Po "masakrze bostońskiej" w 1770 roku, aż do 1775 roku w kościele odbywały się coroczne spotkania rocznicowe, w których uczestniczyli m.in. John Hancock (1737-1793) i dr Joseph Warren (1741-1775). W 1773 roku zebrało się tu ok. 5.000 osób, aby debatować nad brytyjskimi podatkami, a po spotkaniu grupa dokonała ataku na trzy statki z herbatą zakotwiczone w pobliżu, które to wydarzenie znane jest jako tzw. "Bostońska Herbatka" (Boston Tea Party). Jesienią 1775 roku Brytyjczycy zajęli kościół ze względu na jego powiązania ze zwolennikami niepodległości. Zdemolowali budynek, zasypali go ziemią, a następnie wykorzystali wnętrze do uprawiania jazdy konnej. Po wycofaniu się Brytyjczyków z Bostonu plan odbudowy wnętrza kościoła sporządził Thomas Dawes (1731-1809). Old South Meeting House został prawie zniszczony podczas wielkiego pożaru w 1872 roku. Gdy ogień zbliżył się do historycznej budowli, bostońskie załogi straży pożarnej podjęły ogromne wysiłki, aby ją chronić. Dzięki przybyciu zastępów straży pożarnej z całej Nowej Anglii udało się zatrzymując pożar, zanim dotarł do innych historycznych budynków i dzielnic mieszkalnych. W 1877 roku grupa dwudziestu kobiet, w tym filantropka Mary Tileston Hemenway (1820-1894), zebrała pieniądze i pomogła uchwalić przepisy mające na celu uratowanie i zachowanie kościoła. Dziś Old South Meeting House jest otwarty codziennie jako muzeum i nadal stanowi miejsce spotkań, dyskusji i podejmowania działań w ważnych bieżących kwestiach.
Wytworny Old State House, wzniesiony jako siedziba władz kolonialnych, pozostał majestatyczny, choć zdominowały go sąsiednie drapacze chmur. Do 1798 roku był siedzibą rządu stanowego. Jest to jeden z punktów orientacyjnych na bostońskim Szlaku Wolności i najstarszy zachowany budynek użyteczności publicznej w Bostonie. We wnętrzu mieści się dziś muzeum historii Bostonu. Poprzednią budowlą był drewniany ratusz z 1657 roku, który spłonął w 1711 roku. Dzisiejszy murowany Old State House został zbudowany w latach 1712-1713, prawdopodobnie wg projektu Roberta Twelvesa. 5 marca 1770 roku przed budynkiem doszło do tzw. "masakry bostońskiej", gdy wojsko brytyjskie otworzyło ogień do protestujących, zabijając kilku z nich. Miejsce tego wydarzenia upamiętnia pierścień z kamiennej kostki na wysepce na skrzyżowaniu ulic Devonshire i State. Prawdopodobnie ok. 1772 roku przebudową gmachu zajmował się Thomas Dawes (1731-1809), po czteroletnim okresie, w którym Zgromadzenie Ogólne musiało zbierać się w Cambridge ze względu na wykorzystywanie budynku na brytyjskie koszary wojskowe. W budynku na parterze mieściła się Giełda Handlowa, a w podziemiach magazyny. Wschodnia strona drugiego piętra mieściła Izbę Rady Królewskiego Gubernatora, podczas gdy zachodni koniec zawierał izby sądów hrabstwa Suffolk i Sądu Najwyższego Massachusetts. W środkowej części znajdowały się izby Sądu Massachusetts. Z balkonu budynku odczytano 18 lipca 1776 roku Deklarację Niepodległości. Dla większości ludzi była to radosna uroczystość, gdyż ok. 2/3 mieszkańców Bostonu poparło niepodległość. Lew i jednorożec - symbole monarchii brytyjskiej umieszczone na szczycie budynku - zostały usunięte i spalone w ognisku na King Street. W latach 1830-1841 budynek był siedzibą władz miejskich Bostonu. W 1830 roku Isaiah Rogers (1800-1869) przebudował wnętrze gmachu w stylu greckiego odrodzenia, zaś w 1832 roku budynek uległ częściowemu zniszczeniu przez pożar. W 1841 roku ratusz przeniósł się do dawnego gmachu sądu hrabstwa Suffolk przy School Street. W późniejszych latach budynek pełnił funkcje komercyjne. W 1881 roku powstało Towarzystwo Bostońskie (The Bostonian Society), które przeciwstawiło się planom rozbiórki budynku. W latach 1881-1882 jego renowację przeprowadził George Albert Clough (1843-1910). W 1882 roku na szczycie wschodniej strony umieszczono repliki zniszczonych posągów lwa i jednorożca. Po zachodniej stronie budynku umieszczono posąg orła w uznaniu związku Old State House z historią Ameryki. W 1976 roku królowa Elżbieta II (1926-2022) wraz z mężem odwiedziła Old State House w ramach swojej wizyty w Bostonie z okazji dwustulecia Stanów Zjednoczonych Ameryki. Pojawiła się na zabytkowym balkonie i wygłosiła przemówienie do licznie zgromadzonej publiczności.
Na ulicach w centrum Bostonu.
Faneuil Hall to rynek i sala konferencyjna zlokalizowana w pobliżu dzisiejszego Government Center w Bostonie. Otwarty w 1742 roku był miejscem kilku przemówień Samuela Adamsa (1722-1803), Jamesa Otisa (1725-1783) i innych polityków działających na rzecz niepodległości od Wielkiej Brytanii. Obecnie jest częścią Narodowego Parku Historycznego Bostonu i znanym przystankiem na Szlaku Wolności (Freedem Trail). Czasami nazywa się go "kolebką wolności", chociaż budynek i lokalizacja mają powiązania z niewolnictwem. Po kilkuletnich dyskusjach nad projektem wzniesienia publicznego domu targowego w Bostonie, kolonialny kupiec i handlarz niewolnikami Peter Faneuil (1700-1743) zaproponował w 1740 roku, że na własny koszt zbuduje odpowiedni gmach w prezencie dla miasta. Budowę, częściowo finansowaną z zysków z handlu niewolnikami, rozpoczęto w tym samym roku. Budynek został wzniesiony przez Johna Smiberta (1688-1751) w latach 1740-1742 w stylu angielskiego targu wiejskiego, z otwartym parterem pełniącym funkcję domu targowego i salą zgromadzeń powyżej. W 1761 roku budynek strawił pożar i pozostały po nim jedynie ceglane ściany. Odbudowany został przez miasto w 1762 roku. W 1775 roku, podczas brytyjskiej okupacji Bostonu, Faneuil Hall służył jako teatr. W 1806 roku Charles Bulfinch (1763-1844) znacznie rozbudował gmach, m.in. podwajając jego wysokość i szerokość oraz dodając trzecie piętro. W sali Faneuil Hall odbywały się zebrania miejskie aż do 1822 roku. Faneuil Hall został całkowicie przebudowany z wykorzystaniem materiałów niepalnych w latach 1898-1899. Nie jest on częścią targowiska znanego jako Faneuil Hall Marketplace. Jest własnością miasta Boston i zarządzany jest przez National Park Service. Przed budynkiem Faneuil Hall stoi pomnik Samuela Adamsa autorstwa amerykańskiej rzeźbiarki Anne Whitney (1821-1915), wzniesiony w 1880 roku.
Quincy Market to zabytkowy budynek w pobliżu Faneuil Hall w centrum Bostonu. Został zbudowany w latach 1824-1826 i nazwany na cześć burmistrza Josiaha Quincy'ego III (1772-1864), który zorganizował jego budowę. Jest to jeden z największych kompleksów targowych zbudowanych w Stanach Zjednoczonych w pierwszej połowie XIX wieku. Jest to zarazem centralny budynek Faneuil Hall Marketplace, kompleksu zwanego także Quincy. Na początku lat 70. XX wieku kompleks został przekształcony w publiczną przestrzeń handlową i restauracyjną i ponownie otwarty w 1976 roku. Obecnie znajdują się w nim oryginalne budynki Quincy Market, późniejszy North Market oraz budynki South Market, które flankują główny targ Quincy. Główny budynek Quincy Market został zaprojektowany przez Alexandra Parrisa (1780-1852) i zbudowany bezpośrednio na wschód od Faneuil Hall, Od samego początku rynek był w dużej mierze wykorzystywany jako centrum handlowe, a jego wnętrze wypełniały różne sklepy spożywcze. Pod koniec lat 70. XX wieku odsłonięto ślady kości zwierzęcych, co sugeruje, że na miejscu prowadzono prace rzeźne. Ponadto uliczni sprzedawcy zajmowali miejsce na zewnątrz budynku, na placach i pod jego zewnętrznymi ścianami. Rynek ma dwa piętra, jest długi na 163 m i zajmuje powierzchnię 2.500 metrów kwadratowych. Jego zewnętrzna część jest w dużej mierze wykonana z granitu, a wewnętrzne ściany z czerwonej cegły są pierwszym przykładem zastosowania na dużą skalę granitu i szkła w konstrukcjach słupowo-ryglowych. Wewnątrz zastosowano innowacyjne żeliwne kolumny i żelazne pręty napinające. Elewacje wschodnia i zachodnia wykazują styl klasycystyczny, natomiast boki są bardziej nowoczesne i amerykańskie, z rzędami prostokątnych okien. Budynek ma kształt długiego prostokąta, którego środkową linię stanowi długi korytarz. Na dachu znajduje się osiem równomiernie rozmieszczonych kominów oraz miedziana kopuła pośrodku.
Na skraju placu przed Faneuil Hall (Faneuil Hall Marketplace) stoi pomnik Kevina Hagana White'a (1929-2012), burmistrza Bostonu w latach 1968-1984, dzieło boliwijskiego rzeźbiarza Pablo Eduardo. Został on wzniesiony w 2006 roku, jeszcze za życia White'a, który cieszył się dużą popularnością i szacunkiem wśród mieszkańców Bostonu.
Występy ulicznych artystów na Faneuil Hall Marketplace.
Na ulicach Bostonu w pobliżu Faneuil Hall.
Na targu owoców w centrum miasta.
Hanover Street w dzielnicy North End zdominowana jest przez włoskie sklepy, restauracje, pizzerie i kawiarnie. Przy ulicy tej wznosi się widoczny na zdjęciach kościół p.w. św. Szczepana. Został on zbudowany w latach 1802-1804 jako New North Church lub New North Meeting House według projektu znanego architekta Charlesa Bulfincha (1763-1844). Jest to jedyny z pięciu zaprojektowanych przez niego kościołów w Bostonie, który przetrwał do dziś. Kościół zastąpił świątynię zbudowaną w tym miejscu w 1714 roku i rozbudowaną w 1730 roku. Kościół stał się unitariańskim w 1813 roku, a w 1862 roku został sprzedany diecezji rzymskokatolickiej i uzyskał wezwanie św. Szczepana. Został odrestaurowany i odnowiony w latach 1964-1965 przez Chestera F. Wrighta i wpisany do Krajowego Rejestru Miejsc Historycznych w 1975 roku. Dzielnica North End, przez którą również przebiega Szlak Wolności (Freedom Trail), wyodrębniła się już w 1646 roku. W pierwszej połowie XIX wieku doświadczyła znacznego rozwoju gospodarczego. W tym czasie w okolicy rozwinęła się także dzielnica czerwonych latarni, znana jako Black Sea (Morze Czarne). Pod koniec lat 40. XIX wieku warunki życia w zatłoczonej dzielnicy należały do najgorszych w mieście. Kolejne fale imigrantów przybywały do Bostonu i osiedlały się w tej okolicy, zaczynając od Irlandczyków, a kończąc na Żydach i Włochach. Zamożni mieszkańcy North End przenieśli się do nowszych, modniejszych dzielnic, takich jak Beacon Hill. W 1849 roku przez Boston przetoczyła się epidemia cholery, najdotkliwiej uderzając właśnie w North End. W drugiej połowie XIX wieku napięcia między katolickimi imigrantami a istniejącą społecznością protestancką doprowadziły do tego, że do roku 1880 kościoły protestanckie opuściły tę okolicę. Pod koniec stulecia zaczęto zastępować drewnianą zabudowę cztero- i pięciopiętrowymi ceglanymi budynkami, z których większość stoi do dziś. Miasto przyczyniło się też do rewitalizacji okolicy, budując park i plażę North End, Copp's Hill Terrace i North End Playground. W 1918 roku pandemia grypy "hiszpanki" uderzyła w zatłoczony North End. W następnym roku, 1919, zbiornik magazynujący melasę firmy Purity Distilling Company o pojemności 2,3 miliona galonów eksplodował, powodując wielką powódź melasy. Fala melasy płynęła w kierunku nabrzeża, zmiatając wszystko na swojej drodze, zabijając 21 osób, raniąc 150 i powodując olbrzymie szkody materialne. W 1934 roku zbudowano tunel Sumner, aby połączyć North End ze Wschodnim Bostonem, gdzie znajdowało się wówczas nowe lotnisko (obecnie międzynarodowy port lotniczy Logan). W latach 60. i 70. XX wieku populacja North End zmniejszyła się. Większość mieszkańców North End to ludzie rasy białej (90,88%).
Uliczka odchodząca od Hanover Street.
Konny pomnik Paula Revere’a (1735-1818) autorstwa Cyrusa Edwina Dallina (1861-1944) w pobliżu Old North Church. Paul Revere, urodzony w dzielnicy North End, był amerykańskim złotnikiem, oficerem, przemysłowcem i masonem, który odegrał ważną rolę w pierwszych miesiącach wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. W 1775 roku odbył nocny konny rajd, aby ostrzec żołnierzy milicji kolonialnej Nowej Anglii (tzw. minutemanów) o zbliżaniu się wojsk brytyjskich przed bitwami pod Lexington i Concord. Pomógł również zorganizować system wywiadowczy i alarmowy, aby śledzić ruchy sił brytyjskich. Po wojnie powrócił do swojego złotniczego fachu, a zyski z rozwijającego się biznesu wykorzystał do finansowania swojej pracy w zakresie odlewnictwa żeliwa, dzwonów i armat oraz kucia miedzianych śrub i kolców.
Old North Church (oficjalnie Christ Church in the City of Boston) to episkopalny kościół misyjny w dzielnicy North End. Zbudowany w 1723 roku, jest najstarszym zachowanym kościołem w mieście i Narodowym Pomnikiem Historycznym. Jest jednym z czterech kościołów znajdujących się na bostońskim Szlaku Wolności (Freedom Trail). Kościół zasłynął z roli, jaką odegrał w nocnej konnej wyprawie Paula Revere’a z 18 kwietnia 1775 roku. Tej bowiem nocy, zakrystian Robert Newman (1752-1804) zawiesił dwie latarnie na wieży kościelnej, co miało zawiadomić Revere’a i innych patriotów o ruchach wojsk brytyjskich przed bitwami pod Lexington i Concord, które były pierwszymi starciami amerykańskiej wojny o niepodległość. Budowa Old North Church rozpoczęła się w kwietniu 1723 roku i trwała przez cały rok. Dziewięć miesięcy później kościół został ukończony na tyle, że zgromadzenie mogło odprawić pierwsze nabożeństwo 29 grudnia, a do ukończenia pozostało tylko wykończenie wnętrza. Projekt architektoniczny został zainspirowany pracami angielskiego architekta Christophera Wrena (1632-1723), który odpowiadał za odbudowę Londynu po Wielkim Pożarze.
Katolicki kościół parafialny p.w. św. Leonarda z Porto Maurizio (dzisiejszej Imperii) w dzielnicy North End. Jest jednym z najstarszych kościołów zbudowanych przez włoskich imigrantów w Stanach Zjednoczonych. W 1873 roku arcybiskup John Joseph Williams (1822-1907) poprosił franciszkanów z prowincji Niepokalanego Poczęcia NMP o posługę dla rosnącej populacji włoskich imigrantów w Bostonie. Ojciec Angelo Conterno (OFM) przygotował budowę kościoła, zaprojektowanego w stylu romańskim przez architekta Williama Holmesa, która rozpoczęła się w 1885 roku. Dolny kościół otwarto dla wiernych w 1891 roku, zaś górny kościół i klasztor zostały ukończone w 1899 roku. Wnętrze, z jego ozdobnym włoskim stylem i kolorystyką, zostało stworzone przez rzemieślników imigrantów, którzy byli również parafianami. Kościół p.w. św. Leonarda znany jest także z atrakcyjnego Ogrodu Pokoju i sanktuarium św. Antoniego, które jest najstarszym tego typu miejscem w Bostonie. Msze odprawiane są tu w języku angielskim i włoskim.
W dzielnicy North End.
Katolicki kościół p.w. Najświętszego Serca (Sacred Heart Catholic Church) w dzielnicy North End w przeszłości był kościołem metodystycznym, którego pastorem był słynny kaznodzieja Edward Thompson Taylor (1793-1871). W 1829 roku grupa bostońskich metodystów utworzyła Port Society of Boston, aby zapewnić pomoc charytatywną i usługi religijne dla marynarzy. Nabyli kaplicę przy Methodist Alley w dzielnicy North End i przemianowali jej nazwę na Seamen's Bethel, a pod koniec roku wspomniany wyżej Edward Thompson Taylor został zatrudniony jako kaznodzieja marynarzy. Kaplica wkrótce okazała się zbyt mała dla rosnącej kongregacji, więc w 1833 roku wybudowano nowy kościół. Budynek tego kościoła został zakupiony przez Stowarzyszenie św. Marka, grupę włoskich imigrantów, w 1884 roku, a kościołowi arcybiskup John Joseph Williams (1822-1907) nadał wezwanie Najświętszego Serca w 1888 roku. Kościół był prowadzony przez ojców skalabrynianów do 2004 roku. Obecnie jest częścią parafii św. Leonarda z Porto Maurizio i jest obsługiwany przez ojców franciszkanów.
Dom Paula Revere'a (Paul Revere House), zbudowany ok. 1680 roku, jest Narodowym Pomnikiem Historycznym od 1961 r.oku. Znajduje się przy North Square w bostońskiej dzielnicy North End. Jest najstarszym zachowanym domem w Bostonie. Jego pierwszym właścicielem był Robert Howard, bogaty handlarz niewolnikami. Paul Revere (1735-1818) był właścicielem tego domu od 1770 do 1800 roku, Po tym, jak Revere sprzedał dom, stał się on domem czynszowym, a parter przebudowano na sklepy. W 1902 roku prawnuk Revere'a, John Philips Reynolds Jr. (1863-1920), kupił budynek, aby zapobiec jego wyburzeniu, a renowacja odbyła się pod kierunkiem architekta i konserwatora zabytków Josepha Everetta Chandlera (1863-1945). W kwietniu 1908 roku dom otworzył swoje podwoje dla publiczności jako jedno z najwcześniejszych muzeów domów historycznych w Stanach Zjednoczonych. Pomimo gruntownej renowacji, która przywróciła domowi domniemany wygląd z ok. 1700 roku, 90% konstrukcji jest oryginalne. Ciężkie belki, duże kominki i brak wewnętrznych korytarzy są typowe dla kolonialnych aranżacji domów mieszkalnych. Dwie komnaty na piętrze zawierają kilka mebli, o których sądzi się, że należały do rodziny Revere.
Następnego dnia wybraliśmy się na przedmieście Bostonu do Cambridge, gdzie siedzibę ma słynny Uniwersytet Harvarda (Harvard University). Jest to prywatna uczelnia powstała w 1636 roku jako Harvard College w Newtowne (obecnie Cambridge) koło Bostonu. Ta należąca do Ivy League uczelnia jest pierwszym uniwersytetem na terenie byłych kolonii brytyjskich w Ameryce Północnej. Uczelnia zajmuje konsekwentnie pierwsze miejsce w Akademickim Rankingu Uniwersytetów Świata, opracowywanym przez Institute of Higher Education przy Uniwersytecie Jiao Tong w Szanghaju (tzw. Liście Szanghajskiej). Harvard University jest też najbogatszą uczelnią świata - jej fundusze wynoszą ponad 50 mld $. Swą nazwę uczelnia wzięła od nazwiska duchownego purytańskiego Johna Harvarda (1607-1638), który był jej pierwszym darczyńcą. Harvard utrzymywał szkołę od momentu jej powstania do swojej śmierci. W testamencie zapisał jej swoją bibliotekę i połowę majątku. Imię Harvarda uczelnia przyjęła w 1639 roku. Pierwsze stypendia dla studentów uczelni ufundowała w 1643 roku Ann Radcliffe (1576-1661). Chociaż Harvard College nigdy nie był formalnie powiązany z żadnym wyznaniem, na początku swojej działalności kształcił głównie protestanckich duchownych kongregacyjnych. W XVIII wieku jego program nauczania i społeczność studencka ulegały stopniowej sekularyzacji. Mianem uniwersytetu (zamiast funkcjonującej do tej pory nazwy college) posłużyła się po raz pierwszy Konstytucja Massachusetts z 1780 roku. Na początku XIX wieku szkołę zreformowano, głównie za sprawą George’a Ticknora (1791-1871). Najważniejszym wydarzeniem w dziejach Harvardu w drugiej połowie XIX wieku były zmiany wprowadzone przez Charlesa Williama Eliota (1834-1926), rektora uczelni w latach 1869-1909. Zmusił on profesorów do prowadzenia badań. Doprowadził też do zmian w programie nauczania, łącząc teoretyczną wiedzę z praktyką. W XX wieku reputacja Harvardu rosła wraz z rozrastaniem się jego fundacji, a z uniwersytetem związali się wybitni intelektualiści i profesorowie. Obecnie na Uniwersytecie Harvarda studiuje ok. 21 tys. osób. Na uniwersytecie działa, założone w 1990 roku, stowarzyszenie studentów polskich o nazwie "Polskie Towarzystwo Harvardu" (Harvard Polish Society). Harvard jest zarządzany przez dwa organy - President and Fellows of Harvard College, znany również jako Harvard Corporation oraz założony w 1960 roku Harvard Board of Overseers. Uniwersytet składa się dziś z dziewięciu wydziałów:
- Harvard Faculty of Arts and Sciences,
- Faculty of Medicine,
- Harvard Divinity School,
- Harvard Law School,
- Harvard Business School,
- Graduate School of Design,
- Graduate School of Education, - School of Public Health, - John F. Kennedy School of Government
Uczelnia ma trzy kampusy - główny w Cambridge, a także w Allston i Longwood. W latach 2007-2018 rektorem uniwersytetu była Catharine Drew Gilpin Faust - pierwsza kobieta na tym stanowisku, zaś od lipca 2023 roku do stycznia 2024 roku funkcję tę sprawowała Claudine Gay - pierwsza Afroamerykanka. Zrezygnowała ona z tego stanowiska w następstwie wysuniętych wobec niej zarzutów o antysemityzm i plagiat. Uniwersytet Harvarda dysponuje czwartą co do wielkości (pod względem ilości woluminów) biblioteką w Stanach Zjednoczonych. Wśród absolwentów, wykładowców i badaczy Harvardu znalazło się 188 żyjących miliarderów, 8 prezydentów USA, wielu znanych polityków, założycieli znaczących firm, laureatów Nagrody Nobla, medalistów Fieldsa, członków Kongresu, stypendystów MacArthur Fellows, stypendystów Rhodesa, Marshall Scholars, laureatów nagród Turinga, Pulitzera i stypendystów Fulbrighta. Według większości wskaźników, Harvard zajmuje czołowe miejsca na świecie w każdej z tych kategorii. Ponadto, studenci i absolwenci Harvardu zdobyli 10 Oscarów i 110 medali olimpijskich.
------------
Wejście na główny kampus Uniwersytetu Harvarda. Niestety, tego dnia odbywała się tam jakaś uroczystość lub impreza, na którą wpuszczane były tylko osoby posiadające specjalne identyfikatory. Budynki uczelni mogliśmy więc zobaczyć tylko z zewnątrz.
Naprzeciw głównego kampusu Uniwersytetu Harvarda wznosi się unitariańsko-uniwersalistyczny kośćiół Pierwszej Parafii w Cambridge (The First Parish in Cambridge), szczycący się prawie 400-letnią historią. Pierwotny kościół, nazywany wówczas Pierwszym Domem Spotkań (First Meeting House), został zbudowany w 1632 roku. Pierwszy pastor, Thomas Hooker (1586-1647) pracował w nim tylko kilka lat, zarówno on sam, jak i większość jego wiernych, przeprowadzili się do Connecticut, aby uciec przed prześladowaniami religijnymi w 1636 roku. Następny pastor Thomas Shepard (1605-1849), znaczący przywódca wielkiej migracji purytańskiej do Nowej Anglii, wykorzystał swoje wpływy w Sądzie Generalnym Massachusetts, aby przenieść Harvard College do Newtowne (później nazwanego Cambridge), niedaleko od kościoła, aby studenci mogli korzystać z posługi religijnej. Drugi Meeting House z 1652 roku, trzeci z 1706 roku i czwarty z 1756 roku stały na terenie obecnego College Yard, w rogu zajmowanym obecnie przez Lehman Hall. Do 1829 roku parafia stała się unitariańska. Piąty i obecny Meeting House został zbudowany w 1833 roku, a uroczystości wręczenia dyplomów Uniwersytetu Harvarda odbywały się w nim do 1873 roku.
Na Harvard Square. Jest to trójkątny plac na skrzyżowaniu Massachusetts Avenue, Brattle Street i John F. Kennedy Street w pobliżu centrum Cambridge. Sąsiadujący z Harvard Yard - historycznym sercem Uniwersytetu Harvarda - plac pełni funkcję centrum handlowego dla studentów Harvardu, a także mieszkańców zachodniego Cambridge, zachodnich i północnych dzielnic oraz przedmieść Bostonu. Na placu znajduje się stacja Harvard czerwonej linii metra. Jest on także węzłem komunikacji autobusowej.
Na Harvard Square spotkaliśmy grupkę protestujących przeciwko rządom obecnego prezydenta USA Donalda Trumpa i próbujących przekonać przechodniów, że są one faszystowskie. Ciekawe, czy przy realnym reżimie faszystowskim mogliby tak otwarcie wyrażać swe poglądy?
Budynki Uniwersytetu Harvarda.
Na skrzyżowaniu Massachusetts Avenue z Harvard Street.
Katolicki kościół p.w. św. Pawła położony przy Mount Auburn Street w pobliżu Harvard Square. Oprócz pełnienia funkcji lokalnego kościoła parafialnego, jest siedzibą szkoły chóralnej St. Paul's Choir School, a także Katolickiego Centrum Harvardu (Harvard Catholic Center) obsługującego społeczność akademicką Uniwersytetu Harvarda. Kościół został zbudowany w latach 1916-1924 wg projektu Edwarda T. P. Grahama (1872-1964) w stylu neoromańskim. Architekt - absolwent Uniwersytetu Harvarda i laureat pierwszego stypendium Traveling Fellowship do Rzymu i École des Beaux-Arts - czerpał inspirację z bazyliki San Zeno Maggiore i Torre del Commune w Weronie. Kościół był jedną z wielu świątyni parafialnych w okolicy, wzniesionych w odpowiedzi na napływ irlandzkich katolików do obszaru Bostonu pod koniec XIX wieku. W 1991 roku z inicjatywy ówczesnego proboszcza, ks. Johna Patricka Bolesa (1930-2014) - późniejszego biskupa pomocniczego Bostonu - oryginalny budynek szkoły parafialnej został zastąpiony wielofunkcyjnym budynkiem przyłączonym do kościoła, w którym mieści się plebania, biura parafialne, szkoła chóralna i Harvard Catholic Center.
Adams House to jeden z dwunastu domów studenckich na Uniwersytecie Harvarda. Jego nazwa upamiętnia zasługi rodziny Adams, w tym Johna Adamsa (1735-1826), drugiego prezydenta Stanów Zjednoczonych, i Johna Quincy'ego Adamsa (1767-1848), szóstego prezydenta. Warto wspomnieć, że Uniwersytet Harvarda dysponuje czwartą co do wielkości (pod względem ilości woluminów) biblioteką w Stanach Zjednoczonych. Wśród absolwentów, wykładowców i badaczy Harvardu znalazło się 188 żyjących miliarderów, 8 prezydentów USA, wielu znanych polityków, założycieli znaczących firm, laureatów Nagrody Nobla, medalistów Fieldsa, członków Kongresu, stypendystów MacArthur Fellows, stypendystów Rhodesa, Marshall Scholars, laureatów nagród Turinga, Pulitzera i stypendystów Fulbrighta. Według większości wskaźników, Harvard zajmuje czołowe miejsca na świecie w każdej z tych kategorii. Ponadto, studenci i absolwenci Harvardu zdobyli 10 Oscarów i 110 medali olimpijskich.
Niewielki skwerek przy Adams House.
Budynki przy Harvard Street.
Old Cambridge Baptist Church to zabytkowy kościół baptystów wznoszący się przy Harvard Street. Tutejsza kongregacja została założona w 1844 roku, kiedy kilku członków First Baptist Church w Cambridge postanowiło założyć nowy kościół. Pierwotny dom spotkań został sprzedany kongregacjonalistom. W 1869 roku zbudowano obecny kamienny kościół w stylu neogotyckim, zaprojektowany przez architekta Alexandra Rice'a Esty'ego (1826-1881). Old Cambridge Baptist Church został wpisany do Krajowego Rejestru Miejsc Historycznych w 1982 roku.
Na jednej z ulic w okolicy Harvard Square spotkaliśmy takie oto "ptaszki".
Pod koniec naszego pobytu w Cambridge, na Harvard Square doświadczyliśmy przelotnego deszczu.
Po obiedzie w meksykańskiej restauracji "Felipe's Taqueria" na Harvard Square wróciliśmy do centrum Bostonu.
Wieczorem odbyliśmy jeszcze spacer po nabrzeżu oraz po Seaport Avenue w okolicach naszego hotelu.
Pewnie by się udało, ale nie było na to czasu. Wybraliśmy się bowiem najpierw na spacer po miasteczku, potem poszliśmy do portu kupić bilety na rejs następnego dnia na Nantucket, a trzeciego dnia po śniadaniu pojechaliśmy już w dalszą drogę.
Ostatniego dnia, po wymeldowaniu się z pokoju i oddaniu bagażu do hotelowej przechowalni, wybraliśmy się na pożegnalny spacer po Bostonie.
Na Seaport Boulevard w pobliżu naszego hotelu.
W Bostonie warto zwrócić uwagę na ciekawy fenomen artystyczny - 75 kolorowych rzeźb krów zdobiących miejski krajobraz. Jest to artystyczny ukłon Bostonu w stronę rolniczej przeszłości. Kolorowe krowy są dziełem różnych artystów - od doświadczonych i uznanych profesjonalistów po wschodzące talenty. Rzeźby wykraczają poza zwykłą dekorację. Stanowią odniesienie do historii, wywołując dialogi na temat sztuki, kultury i wspólnej tożsamości Bostonu. Rzeźby te przyczyniają się też do upiększania przestrzeni publicznej miasta. Kolorowe rzeźby krów w Bostonie są rozsiane po różnych dzielnicach, parkach i centrach kulturalnych. Te piękne krowy, zaprojektowane i pomalowane przez artystów z Nowej Anglii, są częścią projektu CowParade New England biznesmena-miliardera Herba Chambersa, który dochód z ich sprzedaży przeznaczył na cele charytatywne. Na zdjęciu widoczna jest jedna z tych rzeźb stojąca w pobliżu Fan Pier Park.
Idziemy w stronę centrum miasta. przechodząc przez most nad kanałem portowym - Fort Point Channel.
Jeszcze raz rzucamy spojrzenie na Boston Tea Party Ships & Museum.
W drodze do centrum Bostonu. Po kilkunastu minutach marszu jesteśmy już w śródmieściu Bostonu. Ruch niewielki, bo jest niedziela.
Po kolejnych kilkunastu minutach dochodzimy do Beacon Hill. Jest tohistoryczna dzielnica Bostonu i wzgórze, na którym znajduje się siedziba kapitolu stanowego - widoczny na zdjęciu Massachusetts State House. W budynku, zaprojektowanym przez Charlesa Bulfincha (1763-1844) i ukończonym w 1798 roku, mieści się legislatura stanowa i biura gubernatora Massachusetts. Gmach uważany jest za arcydzieło architektury federalnej i jedno z najwspanialszych dzieł Bulfincha, a ze względu na swoje znaczenie uznany został za Narodowy Pomnik Historyczny. Przy projektowaniu budynku Charles Bulfinch czerpał inspirację z dwóch istniejących gmachów w Londynie: Somerset House, zaprojektowanego przez Williama Chambersa (1723-1796) i Pantheonu, będącego dziełem Jamesa Wyatta (1746-1813). Budynek kapitolu stanowego zajmuje powierzchnię 6,7 akrów (2,7 ha) na szczycie Beacon Hill, naprzeciwko parku Boston Common. Został wzniesiony na ziemi, która kiedyś należała do Johna Hancocka (1736-1793), pierwszego wybranego gubernatora Massachusetts. Uroczystość wmurowania kamienia węgielnego pod budowę odbyła się 4 lipca 1795 roku, a przewodniczył jej Paul Revere (1735-1818), ówczesny Wielki Mistrz Wielkiej Loży Massachusetts. Do czasu ukończenia budowy obecnego State House, siedzibą władz Massachusetts był Old State House na obecnej Washington Street. Po oddzieleniu się stanu Maine od Massachusetts w 1820 roku, Charles Bulfinch zaprojektował także budynek kapitolu Maine, nawiązujący stylem do budynku kapitolu Massachusetts. W 1895 roku zakończono rozbudowę gmachu Massachusetts State House o aneks zaprojektowany przez bostońskiego architekta Charlesa Brighama (1841-1925), zaś w 1917 roku ukończono skrzydła wschodnie i zachodnie, zaprojektowane przez architektów Richarda Clipstona Sturgisa (1860-1951), Gridleya Jamesa Foxa Bryanta (1816-1899), i spółkę Chapman & Andrews. Oryginalna drewniana kopuła bostońskiego kapitolu, która przeciekała, została pokryta miedzią w 1802 roku przez firmę Revere Copper Company Paula Revere'a. Kopuła została pomalowana i pokryta płatkami złota w 1874 roku. Została ona ponownie pozłocona w 1969 i 1997 roku. Kopuła zwieńczona jest pozłacaną, drewnianą szyszką sosnową, symbolizującą zarówno znaczenie przemysłu drzewnego Bostonu w początkach kolonii, jak i stanu Maine, który był wówczas dystryktem Massachusetts. Gdy byliśmy przed budynkiem kapitolu, stała tam spora grupa ludzi z flagami izraelskimi, ale jaki był cel tej pikiety - nie wiem.
Domy w stylu federalnym, wąskie oświetlone latarniami gazowymi uliczki i ceglane chodniki zdobią dzielnicę Beacon Hill, która jest powszechnie uważana za jedną z bardziej prestiżowych i drogich w Bostonie.
Jeśli turysta szuka jednego z najbardziej malowniczych i historycznych miejsc do odwiedzenia w Bostonie, prawdopodobnie uda się na Acorn Street, położoną w dzielnicy Beacon Hill. Jest to mała uliczka słynąca z uroczego bruku, lamp gazowych, chodników z czerwonej cegły i ogólnie historycznego wyglądu. Jest to prawdopodobnie najczęściej fotografowana ulica w Bostonie. Biegnie wśród uroczych domów szeregowych w stylu federalnym, ozdobionych zabytkowymi latarniami i wiszącym bluszczem. Brukowana alejka Acorn Street została wybudowana w 1823 roku, kiedy okolica ta była domem dla rzemieślników i robotników. Co ciekawe, Acorn Street jest "drogą prywatną", co oznacza, że nie otrzymuje wsparcia ze strony miasta Boston. Za jej utrzymanie odpowiadają właściciele rezydencji Podobno właściciele mogliby również trzymać turystów na zewnątrz, gdyby chcieli. Rzeczywiście, obecnie pojawia się propozycja umieszczenia bramki bezpieczeństwa na ulicy. Niedawno mieszkańcy umieścili tablicę zakazującą fotografowania, ale nakazano ją zdjąć. Umieścili także napisy informujące, że przejście jest niebezpieczne, ale najwyraźniej nie odstraszają one turystów.
Wracając do hotelu przeszliśmy przez park Boston Common. Jest to park publiczny o powierzchni ok. 20 ha, położony w centrum Bostonu. Jest najstarszym parkiem miejskim w Stanach Zjednoczonych. Na Boston Common znajduje się także historyczny cmentarz Central Burying Ground założony w 1756 roku, na którym znajdują się m.in. groby Gilberta Stuarta (1755-1828), autora słynnych portretów George'a (1732-1799) i Marthy (1731-1802) Washingtonów, kompozytora Williama Billingsa (1746-1800) i poety Charlesa Sprague'a (1791-1875). Tereny dzisiejszego parku należały do angielskiego osadnika Williama Blaxtona (1595 -1675), który większość z nich sprzedał miastu. W latach 30. XVII wieku Boston Common był wykorzystywany przez wiele rodzin jako pastwisko dla krów, aż do oficjalnego zakazu ich wypasu, wydanego w 1830 roku przez burmistrza Harrisona Graya Otisa (1765-1848). Boston Common był także wykorzystywany do publicznych egzekucji przez powieszenie do 1817 roku. Wśród straconych byli pospolici przestępcy, dezerterzy, Indianie, schwytani piraci i dysydenci religijni. Najbardziej znanymi ofiarami egzekucji była grupa kwakrów, uznana niemal natychmiast po śmierci za "bostońskich męczenników". Tereny Boston Common były wykorzystywane też jako miejce obozu wojskowego przez Brytyjczyków przed wojną o niepodległość Stanów Zjednoczonych i to właśnie stąd wojska brytyjskie wyruszyły na bitwy pod Lexington i Concord. Funkcję parku tereny te zaczęły de facto pełnić wtedy, gdy zakończono wypas krów i zaproponowano zmianę ich nazwy na Washington Park (Która to nazwa jednak się nie przyjęła). Park był pierwotnie niedostępny dla czarnoskórych i Indian, aż do zniesienia tego ograniczenia w 1836 roku. W południowo-zachodnim narożniku parku znajdują się boiska do softballu, a trawiasty obszar stanowi zachodnią część parku i jest najczęściej wykorzystywany do największych wydarzeń w parku. Granitowa płyta w parku upamiętnia wizytę papieża Jana Pawła II (1920-2005) w Bostonie 1 października 1979 roku. Tego dnia papież odprawił tu mszę dla ok. 400.000 osób. W latach 1913 i 1986 na terenie Boston Common odkryto stanowiska prehistoryczne, wskazujące na obecność Indian na tych terenach na długo przed kolonizacją europejską.
Pośrodku parku Boston Common znajduje się tzw. Żabi Staw (Frog Pond). W XIX wieku staw służył on zarówno celom praktycznym, jak i estetycznym. Stanowił źródło wody dla pasącego się tu bydła i był malowniczym elementem parku. Pod koniec XIX wieku, wraz z rozwojem parku, Frog Pond przeszedł znaczące zmiany. W 1894 roku miasto postanowiło nadać mu prostokątny kształt. Okoliczny teren został upiększony ścieżkami spacerowymi, ławkami i elementami krajobrazu, zamieniającymi okolicę stawu w spokojną oazę w tętniącym życiem mieście. W 1910 roku w pobliżu stawu wzniesiono neoklasycystyczną budowlę znaną jako "Gwynne Building". Budynek ten, nazwany na cześć filantropa Henry'ego Gwynne'a, służył jako ogrzewalnia dla łyżwiarzy. Jazda na łyżwach na Frog Pond stała się ulubioną sezonową aktywnością mieszkańców Bostonu. W XX wieku upowszechniono również zorganizowane wydarzenia i zajęcia rekreacyjne wykorzystujące Frog Pond. W cieplejszych miesiącach staw był wykorzystywany jako brodzik a jego otoczenie stało się miejscem koncertów i spotkań publicznych. W 1928 roku w pobliżu stawu wybudowano pawilon muzyczny. Z upływem kolejnych dekad Frog Pond nieustannie dostosowywał się do zmieniających się potrzeb i pragnień lokalnej społeczności. W latach 70. XX wieku staw przeszedł gruntowną renowację, przekształcającą go w bardziej nowoczesny obiekt. Budynek Gwynne został przeprojektowany, aby pomieścić kawiarnię, a sam staw został unowocześniony systemem filtracji, poprawiającym jakość wody. Jedna z najbardziej znaczących transformacji miała miejsce w 1996 roku, kiedy to staw przekształcono w nowoczesny obiekt czynny przez cały rok.Odnowiony staw zyskał teraz płytki basen, który w cieplejszych miesiącach oferuje dzieciom miejsce do brodzenia i ochłodzenia się. Zimą staw zamienia się w lodowisko, zapewniając wyjątkowe i malownicze otoczenie do jazdy na łyżwach w samym sercu miasta.
Na ulicach miasta.
Wnętrze katolickiego kościoła p.w. MB Dobrej Podróży (Our Lady of Good Voyage) przy Seaport Boulevard, znanego również jako Seaport Shrine. Pierwotna kaplica, zbudowana z inicjatywy arcybiskupa Bostonu i późniejszego kardynała Richarda Jamesa Cushinga (1895-1970) w 1952 roku znajdowała się niedaleko stąd i służyła rybakom, marynarzom i dokerom w ówczesnej dzielnicy przemysłowej. W 2007 roku deweloper John B. Hynes III zaproponował archidiecezji odkupienie kaplicy, jednakże archidiecezja stwierdziła, że chce zachować swą obecność w Seaport. W toku negocjacji, w zamian za oddanie kaplicy, uzgodniono budowę nowego, wolnostojącego kościoła. Oryginalna kaplica pozostała w posiadaniu archidiecezji do czasu ukończenia budowy nowego sanktuarium. Zaprojektowanie nowego kościoła, który wyglądałby jak kościół katolicki i jednocześnie pasował do eleganckiej nowej dzielnicy, zajęło trzy lata spotkań z urzędnikami miejskimi i deweloperami, w tym z Johnem B. Hynesem IV, kierownikiem projektu, który mieszkał w Seaport i często uczęszczał tam na msze. Urzędnicy miejscy chcieli, aby budynek miał "innowacyjny projekt o jakości muzealnej", ale urzędnicy kościelni chcieli czegoś bardziej tradycyjnego, a końcowy efekt był kompromisowym połączeniem obu stanowisk. Poświęcenie nowego kościoła przez kardynała Seana Patricka O'Malley'a miało miejsce 22 kwietnia 2017 roku. W mszy poświęcenia uczestniczyli biskup John Anthony Dooher, burmistrz Martin Joseph Walsh, komisarz policji William B. Evans oraz przedstawiciele Rycerzy Kolumba i innych organizacji katolickich. Był to pierwszy nowy kościół wybudowany w archidiecezji bostońskiej od 65 lat. Wnętrze nowego sanktuarium zostało zaprojektowane przez Ethana Anthony'ego z firmy Cram & Ferguson Architects z Concord i wykorzystano w nim okna i wyposażenie ze starej kaplicy oraz z pobliskich parafii, które niedawno zamknięto. Główny ołtarz pochodzi z dawnego kościoła p.w. Świętej Trójcy w dzielnicy South End. W ołtarzu znajdują się relikwie św. Elma, patrona żeglarzy, św. Antoniego z Padwy i św. Faustyny Kowalskiej. Za ołtarzem znajduje się drewniana boazeria, która została ręcznie wykonana w Kolumbii. Boazeria ta pojawia się również w łukach sanktuarium. Nad ołtarzem wisi duży ręcznie rzeźbiony drewniany krucyfiks z Kolumbii. Drewniany dach przypomina kadłub statku, nawiązując do "barki św. Piotra", metafory Kościoła, który powinien być schronieniem przed burzami życia i naczyniem, które prowadzi dusze do nieba. W wystroju kościoła znajdziemy wiele innych motywów marynistycznych, takich jak kotwice, muszle i róże wiatrów. Z sufitu zwisają żyrandole z dawnej parafii Trójcy Świętej w South End. Zewnętrzna część świątyni została zaprojektowana przez firmę ADD Inc. z Bostonu.
Późnym popołudniem pojechaliśmy na lotnisko i rejsem Lufthansy via Monachium odlecieliśmy do Warszawy. Międzynarodowy Port Lotniczy im. Generała Edwarda Lawrence'a Logana, znany również jako Międzynarodowy Port Lotniczy im. Logana (Logan International Airport) w Bostonie to międzynarodowe lotnisko położone głównie we wschodnim Bostonie i częściowo w Winthrop w stanie Massachusetts. Zajmuje powierzchnię 965 ha, ma sześć pasów startowych i cztery terminale pasażerskie, a zatrudnia ok. 16 tys. osób. Otwarte w 1923 roku i nazwane na cześć gen. Edwarda Lawrence'a Logana (1875-1939), żołnierza i polityka pochodzącego z Bostonu, jest największym lotniskiem w regionie Nowej Anglii, pod względem liczby pasażerów i obsługi ładunków, a także najbardziej ruchliwym lotniskiem w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych poza obszarem metropolitalnym Nowego Jorku. Lotnisko odnotowało 43,5 miliona pasażerów w 2024 roku, najwięcej w swojej historii. Oferuje bezpośrednie połączenia do miejsc docelowych w całych Stanach Zjednoczonych i wielu krajach świata.
Po 6,5-godzinnym nocnym locie Aibusem A380-800 linii Lufthansa dotarliśmy do Monachium, skąd po 1,5 godziny oczekiwania odlecieliśmy również samolotem Lufthansy do Warszawy.
Drugiego dnia pobytu w Hyannis wybraliśmy się na całodzienną wycieczkę na wyspę Nantucket. Jest to wyspa położona ok. 48 km na południe od Cape Cod. Wraz z małymi wysepkami Tuckernuck i Muskeget tworzy hrabstwo Nantucket w stanie Massachusetts. Nantucket to najbardziej wysunięte na południowy wschód miasto w stanie Massachusetts i Nowej Anglii. Jego nazwa jest adaptacją podobnych algonkińskich nazw wyspy, ale jest bardzo podobna do endonimu rodzimego plemienia Nehantucket, które zamieszkiwało ten region w czasie osadnictwa europejskiego. Dokładne znaczenie tej nazwy jest niepewne, chociaż według "Encyclopædia Britannica" mogło ono oznaczać "odległą wyspę" lub "piaszczystą, sterylną glebę, która nikogo nie kusi". Przydomek Nantucket - "The Little Grey Lady of the Sea" ("Mała Szara Dama Morza”) - odnosi się do wyspy wyłaniającej się z oceanu, gdy jest ona spowita mgłą. Dzisiejsze Nantucket to miejscowość turystyczna. Ze względu na turystów i mieszkańców sezonowych, populacja wyspy wzrasta do ok. 80.000 w miesiącach letnich. Nantucket, uznane zostało za National Historic Landmark District w 1966 roku, jako najlepszy zachowany przykład architektoniczny i środowiskowy morskiego miasta Nowej Anglii z końca XVIII i początku XIX wieku. Kiedy angielscy osadnicy przybyli na Nantucket w 1659 roku, wyspę zamieszkiwali Indianie Wampanoag, jeden z rdzennych ludów, żyjący tam od tysięcy lat. Ok. 3.000 ludzi żyło na wyspie w grupach rządzonych przez sachemów. W ciągu dwóch lat od przybycia, osadnicy przekonali dwóch sachemów, Wanackmamacka i Nickanoose, do zrzeczenia się praw do wyspy w zamian za 66 funtów szterlingów (co stanowi dziś równowartość 9.937 funtów) i upoważnienie do sprzedaży ziemi. Wampanoagowie przeszli na chrześcijaństwo i zajęli się pożytecznymi dla osadników zajęciami, stając się na przykład stolarzami i tkaczami. Kiedy w Nantucket rozwinął się przemysł wielorybniczy w XVIII wieku mężczyźni z plemienia Wampanoag wypływali w morze i często stanowili połowę lub większą część załóg statków wielorybniczych. Najwcześniejsza europejska osada w regionie została założona na sąsiedniej wyspie Martha's Vineyard przez urodzonego w Anglii kupca Thomasa Mayhewsa (1593-1682). W 1641 roku Mayhews objął Martha's Vineyard, Nantucket, Wyspy Elżbiety i inne wyspy w regionie jako kolonię zatwierdzoną przez sir Ferdinando Gorgesa (~1568-1647) i 1. hrabiego Sterling - Williama Alexandra (~1567-1640). Rosnąca populacja osadników żyła też w zgodzie z grupami innych plemion indiańskich, które przybywały na wyspę, aby łowić ryby, a później zbierać wieloryby wyrzucane na brzeg. Nantucket było oficjalnie częścią hrabstwa Dukes w stanie Nowy Jork do 1691 roku, kiedy to podpisano statut nowo utworzonej prowincji Massachusetts Bay. Po przybyciu nowego królewskiego gubernatora w 1692 roku, hrabstwo Nantucket zostało w 1695 roku oddzielone od hrabstwa Dukes. Przed 1795 rokiem miasto na wyspie nosiło nazwę Sherburne i było zlokalizowane ok. 2 mil od obecnego miasta. Zamulenie wejścia do portu zmusiło osadników do rozbiórki domów i przeniesienia ich na północny wschód w obecne miejsce. W 1795 roku gubernator Samuel Adams (1722-1803) zatwierdził projekt ustawy o zmianie nazwy miasta na "Town of Nantucket". Uzależnienie Nantucket od handlu z Wielką Brytanią, związane z wielorybnictwem, wpłynęło na zachowanie neutralności przez miejscowych notabli podczas wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Wyspa doświadczyła trudności gospodarczych, zaostrzonych przez wielki pożar w 1846 roku, który podsycany olejem wielorybim i drewnem, spustoszył główne miasto. W wyniku pożaru setki osób utraciło domy i zostało dotkniętych biedą, a wielu mieszkańców opuściło wyspę. W połowie XIX wieku podupadło także wielorybnictwo, z powodu konkurencji wielorybników z New Bedford oraz zamulenia portu. Ponadto, rozwój kolei uczynił porty wielorybnicze na kontynencie, takie jak New Bedford, bardziej atrakcyjnymi ze względu na łatwość przeładunku oleju wielorybiego na pociągi. Wojna secesyjna (1861-1865) zadała śmiertelny cios przemysłowi wielorybniczemu na wyspie, ponieważ praktycznie wszystkie statki wielorybnicze zostały zniszczone przez konfederatów. W wyniku wyludnienia, wyspa pozostawała słabo rozwinięta i izolowana aż do połowy XX wieku. Izolacja ta sprawiła jednak, że wiele budynków sprzed wojny secesyjnej pozostało nienaruszonych, a w latach 50. XX wieku przedsiębiorczy deweloperzy zaczęli wykupywać duże obszary wyspy i odnawiać je, aby stworzyć ekskluzywne miejsca dla zamożnych obywateli. Rejs szybkim promem na wyspę trwa około 1 godziny, a bilet w obie strony kosztuje 91 $.
------------
Na przystani promowej w Hyannis.
Płyniemy na wyspę.
Główna ulica miasteczka Nantucket (nazywanego przez miejscowych po prosu "Town") - Main Street, pełna sklepów z pamiątkami, barów i restauracji, jest dość zatłoczona, zwłaszcza w pobliżu portu. Wystarczy jednak oddalić się od niej lub skręcić w którąś z bocznych uliczek, by pozbyć się tłumów.
Kośćiół unitariańsko-uniwersalistyczny w Nantucket (Nantucket Unitarian-Universalist Meeting House) jest śiątynią protestancką zbudowaną w 1809 roku i zmodernizowaną w latach 40. XIX wieku. W jego wnętrzu znajduje się kolekcja obrazów Carla Wendte z 1844 roku, organy Goodricha z 1831 roku, a także wiele historycznych artefaktów. Na wieży kościoła zawieszono w 1815 roku masywny portugalski dzwon. Kościół otwarty jest dla zwiedzających w godzinach 10.00-12.00 od poniedziałku do piątku w lipcu i sierpniu. W pozostałych miesiącach - po wcześniejszym umówieniu wizyty.
Budynek poczty w Nantucket, a po prawej stronie - świątynia Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego (United Methodist Church).
Budynek Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego w Nantucket. Został on wzniesiony w 1823 roku, a data ta widnieje na szczycie fasady świątyni. Klasycystyczna budowla, nawiązująca do greckiego stylu architektonicznego, który rozkwitł na wyspie na początku XIX wieku, pozostała w większości niezmieniona od tego czasu, z wyjątkiem znaczącej renowacji w 1840 roku, podczas której dodano dwuspadowy dach kościoła. Wiele oryginalnych elementów wyposażenia, w tym okna, także przetrwało do dziś. W rzeczywistości sama konstrukcja może mieć nawet ponad 200 lat. W 2002 roku architekt-konserwator Jeff Baker oszacował, że konstrukcja została faktycznie zbudowana w 1760 roku, a następnie rozebrana i wysłana do Nantucket, gdzie została ponownie złożona w 1823 roku. Ale nie tylko wiek budynku sprawia, że jest on tak ważny historycznie. Oryginalny piramidalny dach, który przetrwał ukryty pod szczytem, jest jedynym udokumentowanym dachem w Nowej Anglii, zbudowanym z drewnianych gontów na półcalowej warstwie zaprawy wapiennej. W kościele znajdują się również najstarsze organy zbudowane w Ameryce, które są nadal regularnie używane. Są to organy piszczałkowe Appleton z 1831 roku. Warto wspomnieć, że chociaż Zjednoczony Kościół Metodystyczny oficjalnie powstał w 1968 roku, jego historia sięga 1730 roku, kiedy to bracia John (1703-1791) i Charles (1707-1788) Wesley, studenci Uniwersytetu Oksfordzkiego w Anglii, stworzyli ruch metodystyczny. Początkowo nazwę "metodyzm" nadawali ironicznie ruchowi przeciwnicy Wesleyów, którzy krytykowali nadmierny ich zdaniem rygoryzm i skrupulatność w wypełnianiu obowiązków religijnych. Później zwolennicy Wesleyów uznali tę nazwę za chlubną. W doktrynie i praktyce metodyzm stanowi ogniwo pośrednie między historycznymi kościołami protestanckimi (luterańskimi i kalwińskimi) a ugrupowaniami tzw. "kościołów wolnych" (baptystycznych, zielonoświątkowych i należących do tzw. ruchu uświęceniowego). Podstawę doktrynalną, obok Biblii, stanowią pisma Johna Wesleya. Metodyzm uznaje cztery szczeble wiodące do zbawienia: usprawiedliwienie, odrodzenie, łaskę Ducha i uświęcenie. W tym samym czasie co bracia Wesley, ludzie tacy jak Philip William Otterbein (1726-1818) i Martin Boehm (1725-1812), kaznodzieja mennonicki, przewodzili podobnym ruchom w Ameryce. Przez dziesięciolecia oba ruchy rozprzestrzeniały się i rosły. W 1968 roku oba te nurty połączyły się, tworząc Zjednoczony Kościół Metodystyczny.
Na ulicach miasteczka Nantucket.
Protestancki Pierwszy Kośćiół Kongregacjonalny (First Congregational Church) jest jednym z najbardziej znanych zabytków Nantucket. Zbudowany w 1834 roku wg projektu bostońskiego architekta Samuela Waldrona, obecny kościół elegancko łączy styl grecki i neogotycki w jedną całość. Wnętrze kościoła zostało pomalowane przez E.H. Whitakera z Bostonu w 1852 roku. Iglica została usunięta w 1849 roku, prawdopodobnie z powodu problemów inżynieryjnych i silnych wiatrów na wyspie. W 1968 roku iglica została zrekonstruowana na podstawie historycznych rysunków. Kongregacjonalizm to nurt protestancki, który powstał w Nowej Anglii na początku XVII wieku i połączył się z Kościołem Ewangelickim i Reformowanym w 1957 roku, tworząc Zjednoczony Kościół Chrystusowy (United Church of Christ).
Na cyplu Brant Point. Widoczna na zdjęciach Brant Point Light to latarnia morska, której replikę oglądaliśmy w Mystic Seaport Museum w Connecticut. Pierwsza latarnia morska w tym miejscu została zbudowania w 1746 roku. Jej drewniana wieża spłonęła w 1758 roku. Kolejna latarnia, stojąca tu w latach 1759-1774 została zniszczona przez huragan. Następna - również drewniana - spłonęła w 1783 roku. Kolejne również uległy zniszczeniu lub zostały rozebrane. Obecna latarnia, dziesiąta z kolei, została zbudowana w 1901 roku. Ma ona wysokość 7,9 m i zasięg ok. 19 km. Została zautomatyzowana w 1965 roku i nadal działa. Latarnia i jej okolice stanowią wdzięczny obiekt plenerów malarskich.
Muzeum Wielorybnictwa w Nantucket (Nantucket Whaling Museum). To godne uwagi muzeum mieści się w dawnej fabryce świec z oleju wielorybiego z 1847 roku, a jego znakomite eksponaty odtwarzają świetność Nantucket w XIX wieku jako światowego centrum wielorybnictwa. Po upadku lokalnego przemysłu wielorybniczego, budynek obecnego muzeum używany był jako magazyn, a znacznie później jako sklep z antykami. W 1929 roku został zakupiony przez Nantucket Historical Association, aby pomieścić kolekcję artefaktów wielorybniczych podarowaną przez pastora Edwarda Fredericka Sandersona (1874-1955). Muzeum Wielorybnictwa zostało otwarte w dawnej Hadwen & Barney Oil and Candle Factory w 1930 roku, a kolekcja Sandersona i inne materiały związane z wielorybnictwem zostały wystawiona w budynku rafinerii. Harpuny, lance, haki do tłuszczu, łopaty tnące i łódź wielorybnicza wyposażona do akcji zostały ożywione obrazami i komentarzem kustosza George'a Granta. Kolekcja muzeum została w następnych latach powiększona, a zapis testamentowy admirała Williama Mayhew Folgera (1844-1928), potomka wczesnego osadnika Petera Foulgera (1617-1690), zapewnił muzeum dodatkowe sale wystawowe, pomieszczenie biblioteczne, przestrzeń biurową i więcej miejsca do przechowywania zbiorów.
Opera House w Nantucket to kultowa restauracja i bar, którego bywalcy dali początek prestiżowej tradycyjnej imprezie żeglarskiej, Opera House Cup Regatta, odbywającej się corocznie od 1973 roku w trzecią niedzielę sierpnia na wyspie Nantucket. Są to pierwsze klasyczne regaty drewnianych łodzi jednokadłubowych na wschodnim wybrzeżu USA.
Polecam lokalne piwka.
Port w Nantucket.
-------------
c.d.n.
Następnego dnia po śniadaniu przejechaliśmy do kolejnego miejsca naszego noclegu, tym razem w miejscowości Marshfield koło Plymouth. Ponieważ było niedaleko , bo ok. 50 mil, wczesnym popołudniem udaliśmy się do Plymouth. Jest to miejscowość portowa i stolica hrabstwa w stanie Massachusetts, położona nad zatoką Cape Cod. W dokumentach historycznych występuje ona także jako Plimouth lub Plimoth. Jest częścią aglomeracji Wielkiego Bostonu (Greater Boston). Według spisu ludności z 2020 roku populacja Plymouth wynosiła 61.217 osób. Miasto zajmuje zasłużone miejsce w historii, folklorze i kulturze Stanów Zjednoczonych i znane jest jako "Miasto rodzinne Ameryki” ("America's Hometown"). Miało tu bowiem miejsce kilka znaczących wydarzeń historycznych. Plymouth było stolicą kolonii Plymouth od jej założenia w 1620 roku aż do połączenia z kolonią Massachusetts Bay w 1691 roku.
Przed przybyciem angielskich osadników, w miejscu obecnego Plymouth znajdowała się wieś zamieszkiwana przez Indian Patuxet ze szczepu Wampanoagów. Zanim ustanowiono kolonię, region był dwukrotnie rozpoznany przez europejskich odkrywców. W 1605 roku Samuel de Champlain (1570-1635) wpłynął do Zatoki Plymouth nazywając ją Port Saint Louis. John Smith (1580-1631), przywódca osady Jamestown, zbadał części zatoki Cape Cod. Jemu przyznaje się pierwsze nazwanie regionu, który stał się przyszłą kolonią mianem "New Plymouth". Po tych odkryciach, dwie zarazy nawiedziły wybrzeża Nowej Anglii w latach 1614 i 1617. Prawdopodobnie przywleczone zostały przez brytyjskich i francuskich rybaków, co spowodowało śmierć ok. 90-95% Indian z plemienia Wampanoagów. Plymouth zostało założone w grudniu 1620 roku przez purytanów, którzy opuścili Anglię na statku "Mayflower", uchodząc przed prześladowaniami treligijnymi. Dziś osadnicy ci są lepiej znani jako "Pielgrzymi", który to termin upowszechnił jeden z nich - przyszły gubernator William Bradford (1590-1657). "Mayflower" po raz pierwszy zakotwiczył w miejscu obecnego miasta Provincetown w stanie Massachusetts 21 listopada 1620 roku. Osadnicy zdali sobie sprawę, że nie mają patentu na osiedlenie się w regionie, więc przed zejściem na ląd podpisali tzw, Porozumienie Mayflower (Mayflower compact), o którym wspominałem w relacji z Cape Cod. Zbadali różne części półwyspu i jego okolic i ostatecznie odkryli osłonięte wody portu Plymouth 17 grudnia. Po trzech dniach poszukiwań w zatoce, znaleźli miejsce na nową osadę. Tradycyjnie uważa się, że "Pielgrzymi" po raz pierwszy postawili stopę w Ameryce w miejscu tzw. Plymouth Rock, choć żadne dowody historyczne nie mogą potwierdzić tego. Podczas swojej pierwszej zimy kolonia w Plymouth stanęła przed wieloma trudnościami, z których najbardziej zauważalne było ryzyko głodu i brak odpowiedniego schronienia. Od początku koloniści byli zdani na pomoc rdzennych Amerykanów. Po zebraniu obfitych zbiorów jesienią 1621 roku, Pielgrzymi wraz z wodzami Squanto, Samosetem, Massasoitem i 90 innymi mężczyznami z plemienia Wampanoag zebrali się, aby złożyć dziękczynienie Bogu za obfite zbiory. Wydarzenie to znane jest dziś jako Pierwsze Święto Dziękczynienia. Jest obchodzone co roku w centrum Plymouth z paradą i rekonstrukcją tego historycznego wydarzenia. Od 1941 roku Stany Zjednoczone obchodzą Święto Dziękczynienia jako święto federalne. Podczas wojny o niepodległość milicją hrabstwa Plymouth dowodził pułkownik Theophilus Cotton (1716-1782). Przez cały XIX wiek miasto kwitło jako ośrodek powroźnictwa, rybołówstwa i żeglugi, a także było siedzibą firmy Plymouth Cordage Company, największej w tym czasie na świecie firmy produkującej liny. Nadal jest aktywnym portem, ale dziś jego główną gałęzią gospodarki jest turystyka. W Plymouth mieści się Muzeum Pilgrim Hall, najstarsze nieprzerwanie działające muzeum w Stanach Zjednoczonych. Od końca XX wieku Plymouth notuje szybki wzrost i rozwój.
------------
Wybrzeże Plymouth widziane z nadmorskiej promenady.
Na nabrzeżu w Plymouth stoi replika statku "Mayflower", którym osadnicy zwani "Pielgrzymami" przybyli do Massachusetts w 1620 roku. Nosi ona nazwę "Mayflower II". Została zbudowana w latach 1955-1956 w stoczni Upham Shipyard w Brixham w Devon w Anglii wg projektu Williama Avery Bakera (1911-1981) we współpracy z angielskim dziennikarzem Warwickiem Charltonem (1918-2002) i muzeum Plimoth Patuxet (wówczas znanym jako Plimoth Plantation), "Mayflower II" - symbolizujący przyjaźń brytyjsko-amerykańską - wypłynął z Plymouth w Devon 20 kwietnia 1957 roku pod dowództwem Alana Johna Villiersa (1903-1982). Według dziennika pokładowego, przybył on do Plymouth w Massachusetts 22 czerwca 1957 roku. Statek jest uważany za wierną replikę oryginału, choć wprowadzono kilka szczegółowych zmian (dodano oświetlenie elektryczne, a drabinę na dolnym pokładzie zastąpiono schodami). Ma 106 stóp (32 m) długości i 25 stóp (7,6 m) szerokości, wyporność 236 ton, trzy maszty (grotmaszt, fokmaszt, bezanmaszt), bukszpryt i 6 żagli.
Oryginalny "Mayflower" był małym drewnianym trójmasztowym galeonem, na którym koloniści angielscy, tzw. "Pielgrzymi", w liczbie 102 osób, przybyli do Ameryki w 1620 roku. Był handlowym żaglowcem o wyporności 180 ton, a jego kapitanem i współwłaścicielem był Christopher Jones (~1570-1622). Statek pływał głównie pomiędzy Anglią i Francją, przewożąc angielskie wyroby wełniane do Francji, a z powrotem francuskie wino. Jednostka pływała również do Norwegii, transportując chmiel, ocet, konopie, sól i kapelusze. Prawdopodobnie statek wykorzystywano także do połowów wielorybów u brzegów Grenlandii.
Większość przyszłych kolonistów płynących na "Mayflower" stanowili purytanie, przedstawiciele radykalnej kongregacji separatystów, żądających bezwzględnej samodzielności dla każdej gminy religijnej. Pochodzili oni z wioski Scrooby w hrabstwie Nottingham. W 1607 założyli tam kongregację, która nie akceptowała władzy kościoła anglikańskiego. Na jej przywódców nałożono za to grzywny i kary więzienia. W 1608 roku, w poszukiwaniu wolności religijnej, purytanie trafili do Lejdy w ówczesnych Zjednoczonych Prowincjach Niderlandów. Jednak tu - mimo większej tolerancji dla innowierców - Anglicy czuli się nieswojo w miejskim otoczeniu i brakowało im samodzielności gospodarowania. Do 1620 roku wspólnota purytańskich radykałów powiększyła się o kolejnych emigrantów z Anglii. Jeden z przywódców wspólnoty, William Brewster (1566/1567-1644), korzystając ze swoich kontaktów w Kompanii Wirginii, uzyskał patent na osiedlenie się u ujścia rzeki Hudson.
Latem 1620 roku osadnicy wyruszyli na statku o nazwie "Speedwell" z Delftshaven niedaleko Rotterdamu do Southampton. Tam dołączyli do nich ich współwyznawcy na statku "Mayflower". Oba statki miały razem wyruszyć do Ameryki, ale okazało się, że "Speedwell" miał przeciek, który wymagał naprawy. Statki w końcu wypłynęły do Ameryki ok. 5 sierpnia, ale "Speedwell" wkrótce potem miał kolejny przeciek, co spowodowało konieczność powrotu statków do Dartmouth. Po naprawie statki podjęły na nowo podróż, ale ok. 200 mil za Land's End na południowo-zachodnim krańcu Anglii, "Speedwell" miał trzeci przeciek. Oba statki zawróciły do Plymouth w Anglii, gdzie 20 pasażerów statku "Speedwell" dołączyło do przepełnionego "Mayflower", podczas gdy pozostali wrócili do Holandii. Ostatecznie, po 7 dniach oczekiwania na pomyślne wiatry, 102 "Pielgrzymów" i 30 czxłonków załogi wypłynęło na "Mayflower" z portu w Plymouth 16 września 1620 roku.
Pierwsza połowa podróży przebiegała przy spokojnym morzu i dobrej pogodzie. Potem, ciągłe północno-wschodnie sztormy uderzały w statek. W trakcie jednej burzy zmarł i został pochowany na morzu William Butten, młody służący lekarza Samuela Fullera - była to jedyna ofiara śmiertelna podróży. Urodziło się również dziecko, któremu nadano imię Oceanus Hopkins. Ładunek statku zawierał wiele niezbędnych zapasów, których "Pielgrzymi" potrzebowali, aby rozpocząć nowe życie w Ameryce. Zakłada się, że przewozili narzędzia, żywność i broń, a także żywe zwierzęta, w tym psy, owce, kozy i drób. Statek miał również dwie małe 21-stopowe (6 m) łodzie napędzane wiosłami lub żaglami. Na pokładzie znajdowały się również działa artyleryjskie, których podróżni mogli potrzebować do obrony przed wrogimi siłami europejskimi lub plemionami tubylczymi.
Po 65 dniach rejsu, 19 listopada 1620 roku, z pokładu ujrzano amerykański ląd. Na brzeg po raz pierwszy 16 uzbrojonych mężczyzn zeszło 21 listopada 1620 roku. Przed zejściem na ląd dorośli męscy osadnicy podpisali wspomnianą wyżej umowę zwaną Porozumieniem Mayflower (Mayflower compact), w której ustalili zasady funkcjonowania nowej społeczności. 5 kwietnia 1621 roku "Mayflower" wyruszył w drogę powrotną do Anglii. Ładownie statku wypełniono kamieniami służącymi za balast. Sprzyjające wiatry pozwoliły statkowi w szybkim tempie pokonać Atlantyk i już 6 maja 1621 roku żaglowiec dopłynął do macierzystego portu w Rotherhithe (obecnie dzielnicy Londynu) nad Tamizą. Co potem stało się z "Mayflower", jest nierozstrzygniętą kwestią. Angielski historyk Charles Edward Banks twierdzi, że statek został ostatecznie rozebrany, a jego belki wykorzystano do budowy stodoły w wiosce Jordans w Buckinghamshire. Formalnie, "Pielgrzymom" osiadłym w amerykańskim Plymouth ziemie przyznała Rada Nowej Anglii. Patent królewski na utworzenie osady uzyskał w 1621 roku Ferdinando Georges (1565/1568-1647).
Tablica informująca o wpisaniu statku "Mayflower II" do Narodowego Rejestru Miejsc Historycznych. Warto wspomnieć, że inny statek noszący również nazwę "Mayflower", odbył podróż z Londynu do kolonii Plymouth w 1629 roku, zabierając na pokład 35 pasażerów, wielu z kongregacji w Lejdzie, która zorganizowała pierwszą podróż. Statek ten odbył również podróże z Anglii do Ameryki w 1630, 1633, 1634 i 1639 roku. Podjął też kolejną próbę podróży w 1641 roku ze 140 pasażerami zmierzającymi do Wirginii, lecz nigdy nie dotarł na miejsce przeznaczenia.
Data przybicia przez "Mayflower" do brzegu Ameryki (21 listopada 1620 roku) w miejscu dzisiejszego Plymouth została uznana za początek angielskiej kolonizacji w Nowej Anglii. Bardzo często, także w poważnych publikacjach, podaje się ją błędnie jako datę początku angielskiej kolonizacji Ameryki w ogóle. Jest to błędem, gdyż nieudane próby kolonizacji podejmowano wcześniej, zaś już w 1607 w Wirginii założono osadę Jamestown, która w chwili przybycia "Pielgrzymów" do Ameryki liczyła ok. tysiąca mieszkańców. Jamestown z założenia było osadą handlową, "Pielgrzymi" zaś zakładali swą kolonię przede wszystkim z pobudek religijnych. Powszechnie uważą się, że miejscem lądowania "Pielgrzymów" jest tzw. Plymouth Rock - skała symbolizująca miejsce ich wyokrętowania ze statku "Mayflower". Na zdjęciach widoczne jest miejsce, w którym pod wspartym na kolumnach dachem umieszczona jest ta skała. "Pielgrzymi" nie wspominali o Plymouth Rock w żadnym ze swoich pism - pierwsza znana pisemna wzmianka o skale pochodzi z 1715 roku, kiedy została opisana w dokumentach granicznych miasta jako "wielka skała". Pierwsze udokumentowane twierdzenie, że Plymouth Rock było miejscem lądowania "Pielgrzymów", zostało złożone przez 94-letniego Thomasa Faunce'a w 1741 roku, 121 lat po przybyciu "Pielgrzymów" do Plymouth. W 1774 roku skała pękła na pół podczas próby przetransportowania jej na Town Square w Plymouth. Jedna jej część pozostała na Town Square i została przeniesiona do Pilgrim Hall Museum w 1834 roku. Została ona ponownie połączona z drugą częścią skały, która nadal znajdowała się na swoim pierwotnym miejscu na brzegu portu Plymouth, w 1880 roku. Wtedy wyryto na niej datę 1620. Skała jest obecnie ukryta pod widocznym na zdjęciach granitowym baldachimem. Jednakże, była ona przenoszona wiele razy od 1620 roku. Należy podkreślić, że żadne ze źródeł dotyczących utworzenia kolonii Plymouth nie wspomina o Plymouth Rock. Obecnie Plymouth Rock stanowi część Pilgrim Memorial State Park.
Plimoth Patuxet to kompleks muzealny w Plymouth założony w 1947 roku, dawniej zwany Plimoth Plantation. Na jego terenie zrekonstruowano pierwotną osadę Kolonii Plymouth założoną w XVII wieku przez angielskich kolonistów, którzy stali się znani jako "Pielgrzymi". Rekonstrukcje oparte są na szerokiej gamie zapisów historycznych, relacji, artykułów oraz obrazów i artefaktów z epoki. Muzeum prowadzi także stałe badania i prace naukowe, w tym wykopaliska archeologiczne, a także prace konserwatorskie.
Rekonstrukcja domu Indian z plemienia Wampanoag w kompleksie muzealnym Plimoth Patuxet.
Po wizycie w Plymouth wróciliśmy na nocleg w Green Harbor Hotel w Marshfield.
-------------
c.d.n.
papuas
[quote=papuas]
[/quote]
O dziwo, nie. To z wielorybem było znacznie "ostrzejsze"... Zabawne było to, że piwka zamówiliśmy do obiadu i żona - licząc, że to z rekinem będzie bardziej zabójcze, wybrała to z wielorybem. Skończyło się na tym, że musiałem wypić oba...
Na koniec naszej podróży po Nowej Anglii zostawiliśmy sobie stolicę stanu Massachusetts – Boston. Po krótkiej podróży z Marshfield koło Plymouth oddaliśmy na lotnisku wypożyczony samochód i pojechaliśmy do widocznego na zdjęciu hotelu Yotel położonego niedaleko Fan Pier Park, w którym mieliśmy zarezerwowane kolejne dwa noclegi. Udało nam się dostać pokój już o godzinie 11.00 bez dodatkowej opłaty (mimo, że teoretycznie check-in time był dopiero o 15.00, a za wcześniejsze zameldowanie mają prawo pobrać dodatkowe 50 $). Dzięki temu zyskaliśmy dodatkowe godziny na zwiedzanie miasta. Boston doskonale nadaje się na piesze wędrówki. Przez centrum miasta wiedzie wytyczony i dobrze oznaczony szlak, na którym rozmieszczone są najważniejsze obiekty historyczne - tzw. Freedom Trail. Dobrze zorganizowany jest też transport publiczny, obejmujący sieć metra i linii autobusowych, których przystanki oznaczone są literą "T". I wreszcie - last, but not least - miasto jest dość bezpieczne. Na to końcowe zwiedzanie Bostonu mieliśmy praktycznie trzy dni. Przyjechaliśmy bowiem do miasta w piątek przed południem, a nasz powrotny samolot do Europy odlatywał w niedzielę wieczorem.
------------
Nasz hotel w Bostonie i widok z okna.
Fan Pier jest często nazywane klejnotem koronnym portu bostońskiego ze względu na swoje położenie w samym sercu portu. Jest to spektakularne osiągnięcie nowoczesnego planowania urbanistycznego i centralny element nowego nabrzeża Bostonu. Mając w tle wspaniałą panoramę dzielnicy finansowej, Fan Pier jest dziś przyjazną dla pieszych dzielnicą, łączącą centralną dzielnicę biznesową Bostonu ze stale rozwijającym się nabrzeżem. Dwie dekady temu okolica ta była miejscem zaniedbanych parkingów, otoczonym magazynami zbudowanymi na obszarze, który po zapadnięciu zmroku stawał się opuszczony i nieatrakcyjny. Wszystko zmieniło się w 2005 roku, kiedy The Fallon Company wykorzystała okazję do przekształcenia Fan Pier w serce ożywionej dzielnicy Seaport i katalizator ewolucji historycznego nabrzeża Bostonu. Podążając za wizją i wytrwałością swego założyciela Joego Fallona, firma znalazła innowacyjne rozwiązanie, które umożliwiło dalszy rozwój, przezwyciężając problemy i dokonując oszałamiającej metamorfozy dzielnicy. Posiadając ponad 900 tys. metrów kwadratowych nieruchomości komercyjnych i mieszkalnych, a także bezpośredni dostęp do nabrzeża, przestrzenie publiczne i różnorodne opcje transportu, nabrzeże Fan Pier szybko stało się centralnym punktem Boston Harbor. Widoczny na zdjęciach Fan Pier Park położony jest przy Harbour Walk i zapewnia kultowe widoki zarówno na panoramę miasta, jak i na nabrzeże portu bostońskiego. W parku znajduje się również wiele udogodnień, takich jak krzesła, stoliki nad wodą oraz miejsce na ognisko. Położenie i sceneria parku sprawiają, że jest to świetna atrakcja turystyczna dla osób odwiedzających Boston. Obszar ten rozwija się i staje się coraz bardziej popularny. Okolica została zaprojektowana z myślą o łatwych spacerach wzdłuż nabrzeża, przy którym znajdują się bary i restauracje dla wszystkich grup wiekowych i na każdą kieszeń. W okresie letnim odbywają się tu też koncerty muzyczne.
Boston był centrum działalności rewolucyjnej w połowie i pod koniec XVIII wieku. Jako jedno z największych miast portowych w Ameryce Północnej był miejscem wielu ważnych wydarzeń historycznych, które wywołały rewolucję amerykańską. W 1770 roku oddział żołnierzy brytyjskich, zaatakowany przez tłum, otworzył ogień i zabił pięciu protestujących, raniąc sześciu innych. "Masakra bostońska", jak ją nazwano, dla wielu stanowiła nieunikniony początek rewolucji. Jednak zdecydowanie najważniejsze wydarzenie historyczne w historii miasta miało miejsce w porcie bostońskim trzy lata później. W grudniu 1773 roku grupa kolonistów pod wodzą Samuela Adamsa (1722-1803) wdarła się na pokłady statków handlowych Kompanii Wschodnioindyjskiej i wrzuciła do morza skrzynie herbaty. Ten akt - znany dziś jako "Herbatka Bostońska" ("Boston Tea Party") - jest często uważany za początek wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Widoczne na zdjęciach Boston Tea Party Ships & Museum przedstawia rekonstrukcję wydarzenia z 1773 roku, film dokumentalny i szereg interaktywnych eksponatów. W muzeum znajdują się dwie repliki statków z tego okresu, "Eleanor" i "Beaver II". Repliki stoją przy budynku, w którym konspiratorzy przygotowywali spisek. Oryginalny bryg "Beaver" stanowił własność zamożnej rodziny Rotch, kwakrów z Nantucket. Był on statkiem wielorybniczym zbudowanym w 1772 roku przez Ichaboda Thomasa (1748-1778) w stoczni Brick Kiln Yard w Massachusetts. Podobnie jak inne statki handlowe tamtych czasów, miał on ok. 85 stóp długości i prawie 24 stopy szerokości. Swój dziewiczy rejs "Beaver" odbył z Nantucket do Londynu, aby dostarczyć ładunek oleju wielorybiego. Jako ładunek powrotny, jego kapitan, Hezekiah Coffin (1741-1779), zgodzilł się przewieźć herbatę Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej do Bostonu. "Beaver" ze swoim ładunkiem herbaty przycumował do Griffin’s Wharf w Bostonie 15 grudnia 1773 roku, dzień przed wydarzeniami nazwanymi potem "Boston Tea Party" ("Herbatką Bostońską"). Był ostatnim z trzech statków wiozącym hertbatę, ponieważ przybył opóźniony na skutek przypadku ospy, który miał miejsce na jego pokładzie i był przetrzymywany na kwarantannie przez dwa tygodnie w bostońskim porcie zewnętrznym. W lutym 1774 roku "Beaver" popłynął z Nantucket do Londynu, aby dostarczyć kolejny ładunek oleju wielorybiego. Na jego pokładzie znajdował się odbiorca herbaty wysłanej przez Brytyjską Kompanię Wschodnioindyjską, Jonathan Clarke, wezwany przez Williama Legge (1731-1801), lorda Dartmouth, aby złożyć zeznania dotyczące "Boston Tea Party" .Kapitan statku, Hezekiah Coffin, zmarł podczas pobytu w Anglii, a "Beaver" został sprzedany. Nie ma żadnych zapisów na temat tego, co stało potem ze statkiem. Jego replika, statek "Beaver II", została pierwotnie zbudowana jako szkuner w 1908 roku w Marstal na wyspie Aero w Danii. Szkuner był używany do transportu towarowego i rybołówstwa. Jego podróż na 200-lecie Stanów Zjednoczonych omal nie zakończyła się katastrofą, gdy gorące spaliny spowodowały zapalenie się starych belek na rufie. Na szczęście, pożar udało się opanować. Po naprawie w Weymouth w Anglii "Beaver II" zakończył rejs do Stanów Zjednoczonych. Najpierw zawinął do portu w Nantucket, a następnie w 1973 roku przybył do swojego obecnego portu macierzystego w Bostonie.
W drodze do centrum Bostonu.
Przy wejściu do parku Boston Common i stacji metra Park Street. Tu swój początek ma wspomniany wyżej Freedom Trail (Szlak Wolności). Jest to trasa o długości 2,5 mili (4,0 km), która przebiega przez 17 miejsc znaczących dla historii Stanów Zjednoczonych. Prowadzi ona od Boston Common w centrum Bostonu, do kościoła Old North w dzielnicy North End i pomnika Bunker Hill w Charlestown. Dostęp do większości miejsc na Freedom Trail, z wyjątkiem Old South Meeting House, Old State House i Paul Revere House jest bezpłatny. Szlak Wolności został wymyślony przez dziennikarza Williama Schofielda w 1951 roku. Burmistrz Bostonu John Hynes (1897-1970) postanowił wcielić pomysł Schofielda w życie. National Park Service prowadzi centrum dla zwiedzających na pierwszym piętrze Faneuil Hall, gdzie oferuje wycieczki, udostępnia bezpłatne mapy Szlaku Wolności i innych miejsc historycznych oraz sprzedaje książki o historii Bostonu i Stanów Zjednoczonych. Przechadzka tym szlakiem pozwala łatwo zorientować się w centrum Bostonu i docenić rolę miasta w historii USA. Większość trasy oznaczona jest pasem z czerwonej cegły wbudowanym w bruk lub namalowaną czerwoną linią.
Park Street Congregational Church to przystanek na bostońskim szlaku Szlaku Wolności (Freedom Trail). Założenie kościoła datuje się na rok 1804, kiedy to "Religijne Towarzystwo Poprawy" ("Religious Improvement Society") rozpoczęło cotygodniowe spotkania połączone z wykładami i modlitwą. Budynek kościoła wzniesiono w 1809 roku, pod kierunkiem architekta Petera Bannera. Czerpał on inspirację z kilku wczesnych wzorów, a jego projekt przypomina londyński kościół autorstwa Christophera Wrena (1632-1723). Wieża kościoła wznosi się na wysokość 66 m i pozostaje punktem orientacyjnym widocznym z kilku dzielnic Bostonu. Kościół był najwyższym budynkiem w Stanach Zjednoczonych do 1828 roku. W 1826 roku pastorem Park Street Congregational Church został Edward Beecher (1803-1895), brat Harriet Beecher Stowe (1811-1896) - autorki "Chaty wuja Toma". 4 lipca 1829 roku William Lloyd Garrison (1805-1879) wygłosił tu przemówienie przeciwko niewolnictwu. W latach 1829-1831 Lowell Mason (1792-1872), wybitny kompozytor chrześcijański, był chórmistrzem i organistą kościoła. Z kościołem związani byli m.in. znany przemysłowiec Benjamin Edward Bates IV (1808-1878), pisarz i pastor Andrew Leete Stone (1815-1892), założyciel uczelni Suffolk University oraz Suffolk Law School Gleason Archer Sr. (1880-1966), wybitny teolog Gleason Leonard Archer Jr. (1916-2004), pastor, prawnik i obrońca praw obywatelskich William Franklin Graham Jr. (1918-2018). W 1974 roku obok kościoła wzniesiono budynek Church Ministries Building, zaprojektowany w stylu modernistycznym przez firmę Stahl/Bennett Associates.
W pobliżu kościoła Park Street, na bostońskim Szlaku Wolności (Freedom Trail) znajduje się Granary Burying Ground - jeden z najstarszych cmentarzy w Bostonie, założony jako trzecia nekropolia w mieście w 1660 roku. Jest on miejscem pochówku patriotów z czasów wojny o niepodległość, w tym Paula Revere’a (1734-1818), pięciu ofiar "masakry bostońskiej" i trzech sygnatariuszy Deklaracji Niepodległości: Samuela Adamsa (1722-1803), Johna Hancocka (1737-1793) i Roberta Treata Paine’a (1731-1814). Bramę i ogrodzenie cmentarza zaprojektował architekt Isaiah Rogers (1800–1869). Cmentarz ten był znany jako South Burying Ground aż do 1737 roku, kiedy to przyjął nazwę od budynku spichlerza, który stał w miejscu dzisiejszego kościoła przy Park Street. Na cmentarzu znajduje się też widoczny na zdjęciach obelisk upamiętniający Benjamina Franklina (1706-1790), którego rodzice - Josiah (1657-1745) i Abiah z d. Fogler (1667-1752) są tu pochowani.
Widoczna na zdjęciu Kaplica Królewska (King's Chapel), położona na bostońskim Szlaku Wolności (Freedom Trail), to XVIII-wieczna budowla na rogu Tremont Street i School Street. Budynek kaplicy, ukończony w 1754 roku, jest jednym z najwspanialszych projektów znanego architekta kolonialnego Petera Harrisona (1716-1775). Pomimo swojej nazwy, sąsiadujący z nią cmentarz King's Chapel Burying Ground nie jest powiązany z nią ani z żadnym innym kościołem i jest starszy o ponad sto lat. Są na nim pochowani pierwsi koloniści bostońscy i pierwszy gubernator miasta John Winthrop (1588-1649).
Old City Hall to budynek na bostońskim Szlaku Wolności (Freedom Trail) przy School Street, w którym mieściła się siedziba Rady Miasta Bostonu w latach 1865-1969. Zaprojektowany przez Gridleya Jamesa Foxa Bryanta (1816-1899) i Arthura Delevana Gilmana (1821-1882) i wzniesiony w latach 1862-1865, był jednym z pierwszych budynków w stylu francuskiego Drugiego Cesarstwa, które zostały zbudowane w Stanach Zjednoczonych. Po ukończeniu budowy styl ten był szeroko stosowany w innych częściach Bostonu i w wielu budynkach publicznych w USA. Przy tej samej ulicy do 1844 roku działała Boston Latin School, zbudowana w 1635 roku, w której kształcił się m. in. Benjamin Franklin (1706-1790). Była ona najstarszą szkołą publiczną w Ameryce. Oferowała bezpłatną edukację chłopcom - bogatym i biednym. Do ukończenia budowy szkoły w 1645 roku zajęcia odbywały się w domu jej pierwszego dyrektora, Philemona Pormorta (1595-1656). Obok Franklina do szkoły tej uczęszczało czterech innych sygnatariuszy Deklaracji Niepodległości: Samuel Adams (1722-1803), John Hancock (1737-1793), Robert Treat Paine (1731-1814) i William Hooper (1742-1790). Również w tym miejscu, w 1810 roku, wzniesiono Suffolk County Courthouse, który w 1841 roku przekształcono w drugi ratusz Bostonu, a dwadzieścia cztery lata później zastąpiono widocznym na zdjęciu budynkiem. Widoczny na drugim zdjęciu pomnik Benjamina Franklina autorstwa Richarda Saltonstalla Greenougha (1819-1904) został postawiony przed Old City Hall w 1856 roku. Spoczywa on na cokole z tablicami zaprojektowanymi przez Greenougha i Thomasa Balla (1819-1911). Widoczny na trzecim zdjęciu pomnik przedstawia Josiaha Quincy III (1772-1864), burmistrza Bostonu i 15. Prezesa Uniwersytetu Harvarda. Autorem tego pomnika jest Thomas Ball. Przed budynkiem ustawiono także figurkę osiołka - symbolu Partii Demokratycznej.
Na bostońskim Szlaku Wolności (Freedom Trail). Na ostatnich dwóch zdjęciach widoczny jest Boston Irish Famine Memorial - instalacja upamiętniająca lata tzw. Wielkiego Głodu w Irlandii i zawierająca dwie grupy posągów kontrastujących ze sobą. Jedna grupa przedstawia irlandzką rodzinę cierpiącą podczas Wielkiego Głodu w latach 1845–1852, druga - zamożną rodzinę, która wyemigrowała do Ameryki. Instalacja została sfinansowana przez fundację kierowaną przez bostońskiego biznesmena irlandzkiego pochodzenia Thomasa Flatleya (1931-2008) i odsłonięta w 1998 roku. Za pomnikiem widoczny jest kościół Old South Meeting House.
Kolejnym ważnym obiektem na Szlaku Wolności (Freedom Trail) jest Old South Meeting House. Jest to zabytkowy budynek kościoła kongregacyjnego, zaprojektowany przez architekta Roberta Twelvesa i zbudowany w 1729 roku. Po "masakrze bostońskiej" w 1770 roku, aż do 1775 roku w kościele odbywały się coroczne spotkania rocznicowe, w których uczestniczyli m.in. John Hancock (1737-1793) i dr Joseph Warren (1741-1775). W 1773 roku zebrało się tu ok. 5.000 osób, aby debatować nad brytyjskimi podatkami, a po spotkaniu grupa dokonała ataku na trzy statki z herbatą zakotwiczone w pobliżu, które to wydarzenie znane jest jako tzw. "Bostońska Herbatka" (Boston Tea Party). Jesienią 1775 roku Brytyjczycy zajęli kościół ze względu na jego powiązania ze zwolennikami niepodległości. Zdemolowali budynek, zasypali go ziemią, a następnie wykorzystali wnętrze do uprawiania jazdy konnej. Po wycofaniu się Brytyjczyków z Bostonu plan odbudowy wnętrza kościoła sporządził Thomas Dawes (1731-1809). Old South Meeting House został prawie zniszczony podczas wielkiego pożaru w 1872 roku. Gdy ogień zbliżył się do historycznej budowli, bostońskie załogi straży pożarnej podjęły ogromne wysiłki, aby ją chronić. Dzięki przybyciu zastępów straży pożarnej z całej Nowej Anglii udało się zatrzymując pożar, zanim dotarł do innych historycznych budynków i dzielnic mieszkalnych. W 1877 roku grupa dwudziestu kobiet, w tym filantropka Mary Tileston Hemenway (1820-1894), zebrała pieniądze i pomogła uchwalić przepisy mające na celu uratowanie i zachowanie kościoła. Dziś Old South Meeting House jest otwarty codziennie jako muzeum i nadal stanowi miejsce spotkań, dyskusji i podejmowania działań w ważnych bieżących kwestiach.
Wytworny Old State House, wzniesiony jako siedziba władz kolonialnych, pozostał majestatyczny, choć zdominowały go sąsiednie drapacze chmur. Do 1798 roku był siedzibą rządu stanowego. Jest to jeden z punktów orientacyjnych na bostońskim Szlaku Wolności i najstarszy zachowany budynek użyteczności publicznej w Bostonie. We wnętrzu mieści się dziś muzeum historii Bostonu. Poprzednią budowlą był drewniany ratusz z 1657 roku, który spłonął w 1711 roku. Dzisiejszy murowany Old State House został zbudowany w latach 1712-1713, prawdopodobnie wg projektu Roberta Twelvesa. 5 marca 1770 roku przed budynkiem doszło do tzw. "masakry bostońskiej", gdy wojsko brytyjskie otworzyło ogień do protestujących, zabijając kilku z nich. Miejsce tego wydarzenia upamiętnia pierścień z kamiennej kostki na wysepce na skrzyżowaniu ulic Devonshire i State. Prawdopodobnie ok. 1772 roku przebudową gmachu zajmował się Thomas Dawes (1731-1809), po czteroletnim okresie, w którym Zgromadzenie Ogólne musiało zbierać się w Cambridge ze względu na wykorzystywanie budynku na brytyjskie koszary wojskowe. W budynku na parterze mieściła się Giełda Handlowa, a w podziemiach magazyny. Wschodnia strona drugiego piętra mieściła Izbę Rady Królewskiego Gubernatora, podczas gdy zachodni koniec zawierał izby sądów hrabstwa Suffolk i Sądu Najwyższego Massachusetts. W środkowej części znajdowały się izby Sądu Massachusetts. Z balkonu budynku odczytano 18 lipca 1776 roku Deklarację Niepodległości. Dla większości ludzi była to radosna uroczystość, gdyż ok. 2/3 mieszkańców Bostonu poparło niepodległość. Lew i jednorożec - symbole monarchii brytyjskiej umieszczone na szczycie budynku - zostały usunięte i spalone w ognisku na King Street. W latach 1830-1841 budynek był siedzibą władz miejskich Bostonu. W 1830 roku Isaiah Rogers (1800-1869) przebudował wnętrze gmachu w stylu greckiego odrodzenia, zaś w 1832 roku budynek uległ częściowemu zniszczeniu przez pożar. W 1841 roku ratusz przeniósł się do dawnego gmachu sądu hrabstwa Suffolk przy School Street. W późniejszych latach budynek pełnił funkcje komercyjne. W 1881 roku powstało Towarzystwo Bostońskie (The Bostonian Society), które przeciwstawiło się planom rozbiórki budynku. W latach 1881-1882 jego renowację przeprowadził George Albert Clough (1843-1910). W 1882 roku na szczycie wschodniej strony umieszczono repliki zniszczonych posągów lwa i jednorożca. Po zachodniej stronie budynku umieszczono posąg orła w uznaniu związku Old State House z historią Ameryki. W 1976 roku królowa Elżbieta II (1926-2022) wraz z mężem odwiedziła Old State House w ramach swojej wizyty w Bostonie z okazji dwustulecia Stanów Zjednoczonych Ameryki. Pojawiła się na zabytkowym balkonie i wygłosiła przemówienie do licznie zgromadzonej publiczności.
Na ulicach w centrum Bostonu.
Faneuil Hall to rynek i sala konferencyjna zlokalizowana w pobliżu dzisiejszego Government Center w Bostonie. Otwarty w 1742 roku był miejscem kilku przemówień Samuela Adamsa (1722-1803), Jamesa Otisa (1725-1783) i innych polityków działających na rzecz niepodległości od Wielkiej Brytanii. Obecnie jest częścią Narodowego Parku Historycznego Bostonu i znanym przystankiem na Szlaku Wolności (Freedem Trail). Czasami nazywa się go "kolebką wolności", chociaż budynek i lokalizacja mają powiązania z niewolnictwem. Po kilkuletnich dyskusjach nad projektem wzniesienia publicznego domu targowego w Bostonie, kolonialny kupiec i handlarz niewolnikami Peter Faneuil (1700-1743) zaproponował w 1740 roku, że na własny koszt zbuduje odpowiedni gmach w prezencie dla miasta. Budowę, częściowo finansowaną z zysków z handlu niewolnikami, rozpoczęto w tym samym roku. Budynek został wzniesiony przez Johna Smiberta (1688-1751) w latach 1740-1742 w stylu angielskiego targu wiejskiego, z otwartym parterem pełniącym funkcję domu targowego i salą zgromadzeń powyżej. W 1761 roku budynek strawił pożar i pozostały po nim jedynie ceglane ściany. Odbudowany został przez miasto w 1762 roku. W 1775 roku, podczas brytyjskiej okupacji Bostonu, Faneuil Hall służył jako teatr. W 1806 roku Charles Bulfinch (1763-1844) znacznie rozbudował gmach, m.in. podwajając jego wysokość i szerokość oraz dodając trzecie piętro. W sali Faneuil Hall odbywały się zebrania miejskie aż do 1822 roku. Faneuil Hall został całkowicie przebudowany z wykorzystaniem materiałów niepalnych w latach 1898-1899. Nie jest on częścią targowiska znanego jako Faneuil Hall Marketplace. Jest własnością miasta Boston i zarządzany jest przez National Park Service. Przed budynkiem Faneuil Hall stoi pomnik Samuela Adamsa autorstwa amerykańskiej rzeźbiarki Anne Whitney (1821-1915), wzniesiony w 1880 roku.
Quincy Market to zabytkowy budynek w pobliżu Faneuil Hall w centrum Bostonu. Został zbudowany w latach 1824-1826 i nazwany na cześć burmistrza Josiaha Quincy'ego III (1772-1864), który zorganizował jego budowę. Jest to jeden z największych kompleksów targowych zbudowanych w Stanach Zjednoczonych w pierwszej połowie XIX wieku. Jest to zarazem centralny budynek Faneuil Hall Marketplace, kompleksu zwanego także Quincy. Na początku lat 70. XX wieku kompleks został przekształcony w publiczną przestrzeń handlową i restauracyjną i ponownie otwarty w 1976 roku. Obecnie znajdują się w nim oryginalne budynki Quincy Market, późniejszy North Market oraz budynki South Market, które flankują główny targ Quincy. Główny budynek Quincy Market został zaprojektowany przez Alexandra Parrisa (1780-1852) i zbudowany bezpośrednio na wschód od Faneuil Hall, Od samego początku rynek był w dużej mierze wykorzystywany jako centrum handlowe, a jego wnętrze wypełniały różne sklepy spożywcze. Pod koniec lat 70. XX wieku odsłonięto ślady kości zwierzęcych, co sugeruje, że na miejscu prowadzono prace rzeźne. Ponadto uliczni sprzedawcy zajmowali miejsce na zewnątrz budynku, na placach i pod jego zewnętrznymi ścianami. Rynek ma dwa piętra, jest długi na 163 m i zajmuje powierzchnię 2.500 metrów kwadratowych. Jego zewnętrzna część jest w dużej mierze wykonana z granitu, a wewnętrzne ściany z czerwonej cegły są pierwszym przykładem zastosowania na dużą skalę granitu i szkła w konstrukcjach słupowo-ryglowych. Wewnątrz zastosowano innowacyjne żeliwne kolumny i żelazne pręty napinające. Elewacje wschodnia i zachodnia wykazują styl klasycystyczny, natomiast boki są bardziej nowoczesne i amerykańskie, z rzędami prostokątnych okien. Budynek ma kształt długiego prostokąta, którego środkową linię stanowi długi korytarz. Na dachu znajduje się osiem równomiernie rozmieszczonych kominów oraz miedziana kopuła pośrodku.
Na skraju placu przed Faneuil Hall (Faneuil Hall Marketplace) stoi pomnik Kevina Hagana White'a (1929-2012), burmistrza Bostonu w latach 1968-1984, dzieło boliwijskiego rzeźbiarza Pablo Eduardo. Został on wzniesiony w 2006 roku, jeszcze za życia White'a, który cieszył się dużą popularnością i szacunkiem wśród mieszkańców Bostonu.
Występy ulicznych artystów na Faneuil Hall Marketplace.
Na ulicach Bostonu w pobliżu Faneuil Hall.
Na targu owoców w centrum miasta.
Hanover Street w dzielnicy North End zdominowana jest przez włoskie sklepy, restauracje, pizzerie i kawiarnie. Przy ulicy tej wznosi się widoczny na zdjęciach kościół p.w. św. Szczepana. Został on zbudowany w latach 1802-1804 jako New North Church lub New North Meeting House według projektu znanego architekta Charlesa Bulfincha (1763-1844). Jest to jedyny z pięciu zaprojektowanych przez niego kościołów w Bostonie, który przetrwał do dziś. Kościół zastąpił świątynię zbudowaną w tym miejscu w 1714 roku i rozbudowaną w 1730 roku. Kościół stał się unitariańskim w 1813 roku, a w 1862 roku został sprzedany diecezji rzymskokatolickiej i uzyskał wezwanie św. Szczepana. Został odrestaurowany i odnowiony w latach 1964-1965 przez Chestera F. Wrighta i wpisany do Krajowego Rejestru Miejsc Historycznych w 1975 roku. Dzielnica North End, przez którą również przebiega Szlak Wolności (Freedom Trail), wyodrębniła się już w 1646 roku. W pierwszej połowie XIX wieku doświadczyła znacznego rozwoju gospodarczego. W tym czasie w okolicy rozwinęła się także dzielnica czerwonych latarni, znana jako Black Sea (Morze Czarne). Pod koniec lat 40. XIX wieku warunki życia w zatłoczonej dzielnicy należały do najgorszych w mieście. Kolejne fale imigrantów przybywały do Bostonu i osiedlały się w tej okolicy, zaczynając od Irlandczyków, a kończąc na Żydach i Włochach. Zamożni mieszkańcy North End przenieśli się do nowszych, modniejszych dzielnic, takich jak Beacon Hill. W 1849 roku przez Boston przetoczyła się epidemia cholery, najdotkliwiej uderzając właśnie w North End. W drugiej połowie XIX wieku napięcia między katolickimi imigrantami a istniejącą społecznością protestancką doprowadziły do tego, że do roku 1880 kościoły protestanckie opuściły tę okolicę. Pod koniec stulecia zaczęto zastępować drewnianą zabudowę cztero- i pięciopiętrowymi ceglanymi budynkami, z których większość stoi do dziś. Miasto przyczyniło się też do rewitalizacji okolicy, budując park i plażę North End, Copp's Hill Terrace i North End Playground. W 1918 roku pandemia grypy "hiszpanki" uderzyła w zatłoczony North End. W następnym roku, 1919, zbiornik magazynujący melasę firmy Purity Distilling Company o pojemności 2,3 miliona galonów eksplodował, powodując wielką powódź melasy. Fala melasy płynęła w kierunku nabrzeża, zmiatając wszystko na swojej drodze, zabijając 21 osób, raniąc 150 i powodując olbrzymie szkody materialne. W 1934 roku zbudowano tunel Sumner, aby połączyć North End ze Wschodnim Bostonem, gdzie znajdowało się wówczas nowe lotnisko (obecnie międzynarodowy port lotniczy Logan). W latach 60. i 70. XX wieku populacja North End zmniejszyła się. Większość mieszkańców North End to ludzie rasy białej (90,88%).
Uliczka odchodząca od Hanover Street.
Konny pomnik Paula Revere’a (1735-1818) autorstwa Cyrusa Edwina Dallina (1861-1944) w pobliżu Old North Church. Paul Revere, urodzony w dzielnicy North End, był amerykańskim złotnikiem, oficerem, przemysłowcem i masonem, który odegrał ważną rolę w pierwszych miesiącach wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. W 1775 roku odbył nocny konny rajd, aby ostrzec żołnierzy milicji kolonialnej Nowej Anglii (tzw. minutemanów) o zbliżaniu się wojsk brytyjskich przed bitwami pod Lexington i Concord. Pomógł również zorganizować system wywiadowczy i alarmowy, aby śledzić ruchy sił brytyjskich. Po wojnie powrócił do swojego złotniczego fachu, a zyski z rozwijającego się biznesu wykorzystał do finansowania swojej pracy w zakresie odlewnictwa żeliwa, dzwonów i armat oraz kucia miedzianych śrub i kolców.
Old North Church (oficjalnie Christ Church in the City of Boston) to episkopalny kościół misyjny w dzielnicy North End. Zbudowany w 1723 roku, jest najstarszym zachowanym kościołem w mieście i Narodowym Pomnikiem Historycznym. Jest jednym z czterech kościołów znajdujących się na bostońskim Szlaku Wolności (Freedom Trail). Kościół zasłynął z roli, jaką odegrał w nocnej konnej wyprawie Paula Revere’a z 18 kwietnia 1775 roku. Tej bowiem nocy, zakrystian Robert Newman (1752-1804) zawiesił dwie latarnie na wieży kościelnej, co miało zawiadomić Revere’a i innych patriotów o ruchach wojsk brytyjskich przed bitwami pod Lexington i Concord, które były pierwszymi starciami amerykańskiej wojny o niepodległość. Budowa Old North Church rozpoczęła się w kwietniu 1723 roku i trwała przez cały rok. Dziewięć miesięcy później kościół został ukończony na tyle, że zgromadzenie mogło odprawić pierwsze nabożeństwo 29 grudnia, a do ukończenia pozostało tylko wykończenie wnętrza. Projekt architektoniczny został zainspirowany pracami angielskiego architekta Christophera Wrena (1632-1723), który odpowiadał za odbudowę Londynu po Wielkim Pożarze.
Katolicki kościół parafialny p.w. św. Leonarda z Porto Maurizio (dzisiejszej Imperii) w dzielnicy North End. Jest jednym z najstarszych kościołów zbudowanych przez włoskich imigrantów w Stanach Zjednoczonych. W 1873 roku arcybiskup John Joseph Williams (1822-1907) poprosił franciszkanów z prowincji Niepokalanego Poczęcia NMP o posługę dla rosnącej populacji włoskich imigrantów w Bostonie. Ojciec Angelo Conterno (OFM) przygotował budowę kościoła, zaprojektowanego w stylu romańskim przez architekta Williama Holmesa, która rozpoczęła się w 1885 roku. Dolny kościół otwarto dla wiernych w 1891 roku, zaś górny kościół i klasztor zostały ukończone w 1899 roku. Wnętrze, z jego ozdobnym włoskim stylem i kolorystyką, zostało stworzone przez rzemieślników imigrantów, którzy byli również parafianami. Kościół p.w. św. Leonarda znany jest także z atrakcyjnego Ogrodu Pokoju i sanktuarium św. Antoniego, które jest najstarszym tego typu miejscem w Bostonie. Msze odprawiane są tu w języku angielskim i włoskim.
W dzielnicy North End.
Katolicki kościół p.w. Najświętszego Serca (Sacred Heart Catholic Church) w dzielnicy North End w przeszłości był kościołem metodystycznym, którego pastorem był słynny kaznodzieja Edward Thompson Taylor (1793-1871). W 1829 roku grupa bostońskich metodystów utworzyła Port Society of Boston, aby zapewnić pomoc charytatywną i usługi religijne dla marynarzy. Nabyli kaplicę przy Methodist Alley w dzielnicy North End i przemianowali jej nazwę na Seamen's Bethel, a pod koniec roku wspomniany wyżej Edward Thompson Taylor został zatrudniony jako kaznodzieja marynarzy. Kaplica wkrótce okazała się zbyt mała dla rosnącej kongregacji, więc w 1833 roku wybudowano nowy kościół. Budynek tego kościoła został zakupiony przez Stowarzyszenie św. Marka, grupę włoskich imigrantów, w 1884 roku, a kościołowi arcybiskup John Joseph Williams (1822-1907) nadał wezwanie Najświętszego Serca w 1888 roku. Kościół był prowadzony przez ojców skalabrynianów do 2004 roku. Obecnie jest częścią parafii św. Leonarda z Porto Maurizio i jest obsługiwany przez ojców franciszkanów.
Dom Paula Revere'a (Paul Revere House), zbudowany ok. 1680 roku, jest Narodowym Pomnikiem Historycznym od 1961 r.oku. Znajduje się przy North Square w bostońskiej dzielnicy North End. Jest najstarszym zachowanym domem w Bostonie. Jego pierwszym właścicielem był Robert Howard, bogaty handlarz niewolnikami. Paul Revere (1735-1818) był właścicielem tego domu od 1770 do 1800 roku, Po tym, jak Revere sprzedał dom, stał się on domem czynszowym, a parter przebudowano na sklepy. W 1902 roku prawnuk Revere'a, John Philips Reynolds Jr. (1863-1920), kupił budynek, aby zapobiec jego wyburzeniu, a renowacja odbyła się pod kierunkiem architekta i konserwatora zabytków Josepha Everetta Chandlera (1863-1945). W kwietniu 1908 roku dom otworzył swoje podwoje dla publiczności jako jedno z najwcześniejszych muzeów domów historycznych w Stanach Zjednoczonych. Pomimo gruntownej renowacji, która przywróciła domowi domniemany wygląd z ok. 1700 roku, 90% konstrukcji jest oryginalne. Ciężkie belki, duże kominki i brak wewnętrznych korytarzy są typowe dla kolonialnych aranżacji domów mieszkalnych. Dwie komnaty na piętrze zawierają kilka mebli, o których sądzi się, że należały do rodziny Revere.
Mały odpoczynek w drodze powrotnej do hotelu.
-------------
c.d.n.
Czy udało się wam wejść do muzeum JFK ?
No trip no life
Następnego dnia wybraliśmy się na przedmieście Bostonu do Cambridge, gdzie siedzibę ma słynny Uniwersytet Harvarda (Harvard University). Jest to prywatna uczelnia powstała w 1636 roku jako Harvard College w Newtowne (obecnie Cambridge) koło Bostonu. Ta należąca do Ivy League uczelnia jest pierwszym uniwersytetem na terenie byłych kolonii brytyjskich w Ameryce Północnej. Uczelnia zajmuje konsekwentnie pierwsze miejsce w Akademickim Rankingu Uniwersytetów Świata, opracowywanym przez Institute of Higher Education przy Uniwersytecie Jiao Tong w Szanghaju (tzw. Liście Szanghajskiej). Harvard University jest też najbogatszą uczelnią świata - jej fundusze wynoszą ponad 50 mld $. Swą nazwę uczelnia wzięła od nazwiska duchownego purytańskiego Johna Harvarda (1607-1638), który był jej pierwszym darczyńcą. Harvard utrzymywał szkołę od momentu jej powstania do swojej śmierci. W testamencie zapisał jej swoją bibliotekę i połowę majątku. Imię Harvarda uczelnia przyjęła w 1639 roku. Pierwsze stypendia dla studentów uczelni ufundowała w 1643 roku Ann Radcliffe (1576-1661). Chociaż Harvard College nigdy nie był formalnie powiązany z żadnym wyznaniem, na początku swojej działalności kształcił głównie protestanckich duchownych kongregacyjnych. W XVIII wieku jego program nauczania i społeczność studencka ulegały stopniowej sekularyzacji. Mianem uniwersytetu (zamiast funkcjonującej do tej pory nazwy college) posłużyła się po raz pierwszy Konstytucja Massachusetts z 1780 roku. Na początku XIX wieku szkołę zreformowano, głównie za sprawą George’a Ticknora (1791-1871). Najważniejszym wydarzeniem w dziejach Harvardu w drugiej połowie XIX wieku były zmiany wprowadzone przez Charlesa Williama Eliota (1834-1926), rektora uczelni w latach 1869-1909. Zmusił on profesorów do prowadzenia badań. Doprowadził też do zmian w programie nauczania, łącząc teoretyczną wiedzę z praktyką. W XX wieku reputacja Harvardu rosła wraz z rozrastaniem się jego fundacji, a z uniwersytetem związali się wybitni intelektualiści i profesorowie. Obecnie na Uniwersytecie Harvarda studiuje ok. 21 tys. osób. Na uniwersytecie działa, założone w 1990 roku, stowarzyszenie studentów polskich o nazwie "Polskie Towarzystwo Harvardu" (Harvard Polish Society). Harvard jest zarządzany przez dwa organy - President and Fellows of Harvard College, znany również jako Harvard Corporation oraz założony w 1960 roku Harvard Board of Overseers. Uniwersytet składa się dziś z dziewięciu wydziałów:
- Harvard Faculty of Arts and Sciences,
- Faculty of Medicine,
- Harvard Divinity School,
- Harvard Law School,
- Harvard Business School,
- Graduate School of Design,
- Graduate School of Education,
- School of Public Health,
- John F. Kennedy School of Government
Uczelnia ma trzy kampusy - główny w Cambridge, a także w Allston i Longwood. W latach 2007-2018 rektorem uniwersytetu była Catharine Drew Gilpin Faust - pierwsza kobieta na tym stanowisku, zaś od lipca 2023 roku do stycznia 2024 roku funkcję tę sprawowała Claudine Gay - pierwsza Afroamerykanka. Zrezygnowała ona z tego stanowiska w następstwie wysuniętych wobec niej zarzutów o antysemityzm i plagiat. Uniwersytet Harvarda dysponuje czwartą co do wielkości (pod względem ilości woluminów) biblioteką w Stanach Zjednoczonych. Wśród absolwentów, wykładowców i badaczy Harvardu znalazło się 188 żyjących miliarderów, 8 prezydentów USA, wielu znanych polityków, założycieli znaczących firm, laureatów Nagrody Nobla, medalistów Fieldsa, członków Kongresu, stypendystów MacArthur Fellows, stypendystów Rhodesa, Marshall Scholars, laureatów nagród Turinga, Pulitzera i stypendystów Fulbrighta. Według większości wskaźników, Harvard zajmuje czołowe miejsca na świecie w każdej z tych kategorii. Ponadto, studenci i absolwenci Harvardu zdobyli 10 Oscarów i 110 medali olimpijskich.
------------
Wejście na główny kampus Uniwersytetu Harvarda. Niestety, tego dnia odbywała się tam jakaś uroczystość lub impreza, na którą wpuszczane były tylko osoby posiadające specjalne identyfikatory. Budynki uczelni mogliśmy więc zobaczyć tylko z zewnątrz.
Naprzeciw głównego kampusu Uniwersytetu Harvarda wznosi się unitariańsko-uniwersalistyczny kośćiół Pierwszej Parafii w Cambridge (The First Parish in Cambridge), szczycący się prawie 400-letnią historią. Pierwotny kościół, nazywany wówczas Pierwszym Domem Spotkań (First Meeting House), został zbudowany w 1632 roku. Pierwszy pastor, Thomas Hooker (1586-1647) pracował w nim tylko kilka lat, zarówno on sam, jak i większość jego wiernych, przeprowadzili się do Connecticut, aby uciec przed prześladowaniami religijnymi w 1636 roku. Następny pastor Thomas Shepard (1605-1849), znaczący przywódca wielkiej migracji purytańskiej do Nowej Anglii, wykorzystał swoje wpływy w Sądzie Generalnym Massachusetts, aby przenieść Harvard College do Newtowne (później nazwanego Cambridge), niedaleko od kościoła, aby studenci mogli korzystać z posługi religijnej. Drugi Meeting House z 1652 roku, trzeci z 1706 roku i czwarty z 1756 roku stały na terenie obecnego College Yard, w rogu zajmowanym obecnie przez Lehman Hall. Do 1829 roku parafia stała się unitariańska. Piąty i obecny Meeting House został zbudowany w 1833 roku, a uroczystości wręczenia dyplomów Uniwersytetu Harvarda odbywały się w nim do 1873 roku.
Na Harvard Square. Jest to trójkątny plac na skrzyżowaniu Massachusetts Avenue, Brattle Street i John F. Kennedy Street w pobliżu centrum Cambridge. Sąsiadujący z Harvard Yard - historycznym sercem Uniwersytetu Harvarda - plac pełni funkcję centrum handlowego dla studentów Harvardu, a także mieszkańców zachodniego Cambridge, zachodnich i północnych dzielnic oraz przedmieść Bostonu. Na placu znajduje się stacja Harvard czerwonej linii metra. Jest on także węzłem komunikacji autobusowej.
Na Harvard Square spotkaliśmy grupkę protestujących przeciwko rządom obecnego prezydenta USA Donalda Trumpa i próbujących przekonać przechodniów, że są one faszystowskie. Ciekawe, czy przy realnym reżimie faszystowskim mogliby tak otwarcie wyrażać swe poglądy?
Budynki Uniwersytetu Harvarda.
Na skrzyżowaniu Massachusetts Avenue z Harvard Street.
Katolicki kościół p.w. św. Pawła położony przy Mount Auburn Street w pobliżu Harvard Square. Oprócz pełnienia funkcji lokalnego kościoła parafialnego, jest siedzibą szkoły chóralnej St. Paul's Choir School, a także Katolickiego Centrum Harvardu (Harvard Catholic Center) obsługującego społeczność akademicką Uniwersytetu Harvarda. Kościół został zbudowany w latach 1916-1924 wg projektu Edwarda T. P. Grahama (1872-1964) w stylu neoromańskim. Architekt - absolwent Uniwersytetu Harvarda i laureat pierwszego stypendium Traveling Fellowship do Rzymu i École des Beaux-Arts - czerpał inspirację z bazyliki San Zeno Maggiore i Torre del Commune w Weronie. Kościół był jedną z wielu świątyni parafialnych w okolicy, wzniesionych w odpowiedzi na napływ irlandzkich katolików do obszaru Bostonu pod koniec XIX wieku. W 1991 roku z inicjatywy ówczesnego proboszcza, ks. Johna Patricka Bolesa (1930-2014) - późniejszego biskupa pomocniczego Bostonu - oryginalny budynek szkoły parafialnej został zastąpiony wielofunkcyjnym budynkiem przyłączonym do kościoła, w którym mieści się plebania, biura parafialne, szkoła chóralna i Harvard Catholic Center.
Adams House to jeden z dwunastu domów studenckich na Uniwersytecie Harvarda. Jego nazwa upamiętnia zasługi rodziny Adams, w tym Johna Adamsa (1735-1826), drugiego prezydenta Stanów Zjednoczonych, i Johna Quincy'ego Adamsa (1767-1848), szóstego prezydenta. Warto wspomnieć, że Uniwersytet Harvarda dysponuje czwartą co do wielkości (pod względem ilości woluminów) biblioteką w Stanach Zjednoczonych. Wśród absolwentów, wykładowców i badaczy Harvardu znalazło się 188 żyjących miliarderów, 8 prezydentów USA, wielu znanych polityków, założycieli znaczących firm, laureatów Nagrody Nobla, medalistów Fieldsa, członków Kongresu, stypendystów MacArthur Fellows, stypendystów Rhodesa, Marshall Scholars, laureatów nagród Turinga, Pulitzera i stypendystów Fulbrighta. Według większości wskaźników, Harvard zajmuje czołowe miejsca na świecie w każdej z tych kategorii. Ponadto, studenci i absolwenci Harvardu zdobyli 10 Oscarów i 110 medali olimpijskich.
Niewielki skwerek przy Adams House.
Budynki przy Harvard Street.
Old Cambridge Baptist Church to zabytkowy kościół baptystów wznoszący się przy Harvard Street. Tutejsza kongregacja została założona w 1844 roku, kiedy kilku członków First Baptist Church w Cambridge postanowiło założyć nowy kościół. Pierwotny dom spotkań został sprzedany kongregacjonalistom. W 1869 roku zbudowano obecny kamienny kościół w stylu neogotyckim, zaprojektowany przez architekta Alexandra Rice'a Esty'ego (1826-1881). Old Cambridge Baptist Church został wpisany do Krajowego Rejestru Miejsc Historycznych w 1982 roku.
Na jednej z ulic w okolicy Harvard Square spotkaliśmy takie oto "ptaszki".
Pod koniec naszego pobytu w Cambridge, na Harvard Square doświadczyliśmy przelotnego deszczu.
Po obiedzie w meksykańskiej restauracji "Felipe's Taqueria" na Harvard Square wróciliśmy do centrum Bostonu.
Wieczorem odbyliśmy jeszcze spacer po nabrzeżu oraz po Seaport Avenue w okolicach naszego hotelu.
-------------
c.d.n.
Czy udało się wam wejść do muzeum JFK ?
Pewnie by się udało, ale nie było na to czasu. Wybraliśmy się bowiem najpierw na spacer po miasteczku, potem poszliśmy do portu kupić bilety na rejs następnego dnia na Nantucket, a trzeciego dnia po śniadaniu pojechaliśmy już w dalszą drogę.
Ostatniego dnia, po wymeldowaniu się z pokoju i oddaniu bagażu do hotelowej przechowalni, wybraliśmy się na pożegnalny spacer po Bostonie.
Na Seaport Boulevard w pobliżu naszego hotelu.
W Bostonie warto zwrócić uwagę na ciekawy fenomen artystyczny - 75 kolorowych rzeźb krów zdobiących miejski krajobraz. Jest to artystyczny ukłon Bostonu w stronę rolniczej przeszłości. Kolorowe krowy są dziełem różnych artystów - od doświadczonych i uznanych profesjonalistów po wschodzące talenty. Rzeźby wykraczają poza zwykłą dekorację. Stanowią odniesienie do historii, wywołując dialogi na temat sztuki, kultury i wspólnej tożsamości Bostonu. Rzeźby te przyczyniają się też do upiększania przestrzeni publicznej miasta. Kolorowe rzeźby krów w Bostonie są rozsiane po różnych dzielnicach, parkach i centrach kulturalnych. Te piękne krowy, zaprojektowane i pomalowane przez artystów z Nowej Anglii, są częścią projektu CowParade New England biznesmena-miliardera Herba Chambersa, który dochód z ich sprzedaży przeznaczył na cele charytatywne. Na zdjęciu widoczna jest jedna z tych rzeźb stojąca w pobliżu Fan Pier Park.
Idziemy w stronę centrum miasta. przechodząc przez most nad kanałem portowym - Fort Point Channel.
Jeszcze raz rzucamy spojrzenie na Boston Tea Party Ships & Museum.
W drodze do centrum Bostonu. Po kilkunastu minutach marszu jesteśmy już w śródmieściu Bostonu. Ruch niewielki, bo jest niedziela.
Po kolejnych kilkunastu minutach dochodzimy do Beacon Hill. Jest to historyczna dzielnica Bostonu i wzgórze, na którym znajduje się siedziba kapitolu stanowego - widoczny na zdjęciu Massachusetts State House. W budynku, zaprojektowanym przez Charlesa Bulfincha (1763-1844) i ukończonym w 1798 roku, mieści się legislatura stanowa i biura gubernatora Massachusetts. Gmach uważany jest za arcydzieło architektury federalnej i jedno z najwspanialszych dzieł Bulfincha, a ze względu na swoje znaczenie uznany został za Narodowy Pomnik Historyczny. Przy projektowaniu budynku Charles Bulfinch czerpał inspirację z dwóch istniejących gmachów w Londynie: Somerset House, zaprojektowanego przez Williama Chambersa (1723-1796) i Pantheonu, będącego dziełem Jamesa Wyatta (1746-1813). Budynek kapitolu stanowego zajmuje powierzchnię 6,7 akrów (2,7 ha) na szczycie Beacon Hill, naprzeciwko parku Boston Common. Został wzniesiony na ziemi, która kiedyś należała do Johna Hancocka (1736-1793), pierwszego wybranego gubernatora Massachusetts. Uroczystość wmurowania kamienia węgielnego pod budowę odbyła się 4 lipca 1795 roku, a przewodniczył jej Paul Revere (1735-1818), ówczesny Wielki Mistrz Wielkiej Loży Massachusetts. Do czasu ukończenia budowy obecnego State House, siedzibą władz Massachusetts był Old State House na obecnej Washington Street. Po oddzieleniu się stanu Maine od Massachusetts w 1820 roku, Charles Bulfinch zaprojektował także budynek kapitolu Maine, nawiązujący stylem do budynku kapitolu Massachusetts. W 1895 roku zakończono rozbudowę gmachu Massachusetts State House o aneks zaprojektowany przez bostońskiego architekta Charlesa Brighama (1841-1925), zaś w 1917 roku ukończono skrzydła wschodnie i zachodnie, zaprojektowane przez architektów Richarda Clipstona Sturgisa (1860-1951), Gridleya Jamesa Foxa Bryanta (1816-1899), i spółkę Chapman & Andrews. Oryginalna drewniana kopuła bostońskiego kapitolu, która przeciekała, została pokryta miedzią w 1802 roku przez firmę Revere Copper Company Paula Revere'a. Kopuła została pomalowana i pokryta płatkami złota w 1874 roku. Została ona ponownie pozłocona w 1969 i 1997 roku. Kopuła zwieńczona jest pozłacaną, drewnianą szyszką sosnową, symbolizującą zarówno znaczenie przemysłu drzewnego Bostonu w początkach kolonii, jak i stanu Maine, który był wówczas dystryktem Massachusetts. Gdy byliśmy przed budynkiem kapitolu, stała tam spora grupa ludzi z flagami izraelskimi, ale jaki był cel tej pikiety - nie wiem.
Domy w stylu federalnym, wąskie oświetlone latarniami gazowymi uliczki i ceglane chodniki zdobią dzielnicę Beacon Hill, która jest powszechnie uważana za jedną z bardziej prestiżowych i drogich w Bostonie.
Jeśli turysta szuka jednego z najbardziej malowniczych i historycznych miejsc do odwiedzenia w Bostonie, prawdopodobnie uda się na Acorn Street, położoną w dzielnicy Beacon Hill. Jest to mała uliczka słynąca z uroczego bruku, lamp gazowych, chodników z czerwonej cegły i ogólnie historycznego wyglądu. Jest to prawdopodobnie najczęściej fotografowana ulica w Bostonie. Biegnie wśród uroczych domów szeregowych w stylu federalnym, ozdobionych zabytkowymi latarniami i wiszącym bluszczem. Brukowana alejka Acorn Street została wybudowana w 1823 roku, kiedy okolica ta była domem dla rzemieślników i robotników. Co ciekawe, Acorn Street jest "drogą prywatną", co oznacza, że nie otrzymuje wsparcia ze strony miasta Boston. Za jej utrzymanie odpowiadają właściciele rezydencji Podobno właściciele mogliby również trzymać turystów na zewnątrz, gdyby chcieli. Rzeczywiście, obecnie pojawia się propozycja umieszczenia bramki bezpieczeństwa na ulicy. Niedawno mieszkańcy umieścili tablicę zakazującą fotografowania, ale nakazano ją zdjąć. Umieścili także napisy informujące, że przejście jest niebezpieczne, ale najwyraźniej nie odstraszają one turystów.
Wracając do hotelu przeszliśmy przez park Boston Common. Jest to park publiczny o powierzchni ok. 20 ha, położony w centrum Bostonu. Jest najstarszym parkiem miejskim w Stanach Zjednoczonych. Na Boston Common znajduje się także historyczny cmentarz Central Burying Ground założony w 1756 roku, na którym znajdują się m.in. groby Gilberta Stuarta (1755-1828), autora słynnych portretów George'a (1732-1799) i Marthy (1731-1802) Washingtonów, kompozytora Williama Billingsa (1746-1800) i poety Charlesa Sprague'a (1791-1875). Tereny dzisiejszego parku należały do angielskiego osadnika Williama Blaxtona (1595 -1675), który większość z nich sprzedał miastu. W latach 30. XVII wieku Boston Common był wykorzystywany przez wiele rodzin jako pastwisko dla krów, aż do oficjalnego zakazu ich wypasu, wydanego w 1830 roku przez burmistrza Harrisona Graya Otisa (1765-1848). Boston Common był także wykorzystywany do publicznych egzekucji przez powieszenie do 1817 roku. Wśród straconych byli pospolici przestępcy, dezerterzy, Indianie, schwytani piraci i dysydenci religijni. Najbardziej znanymi ofiarami egzekucji była grupa kwakrów, uznana niemal natychmiast po śmierci za "bostońskich męczenników". Tereny Boston Common były wykorzystywane też jako miejce obozu wojskowego przez Brytyjczyków przed wojną o niepodległość Stanów Zjednoczonych i to właśnie stąd wojska brytyjskie wyruszyły na bitwy pod Lexington i Concord. Funkcję parku tereny te zaczęły de facto pełnić wtedy, gdy zakończono wypas krów i zaproponowano zmianę ich nazwy na Washington Park (Która to nazwa jednak się nie przyjęła). Park był pierwotnie niedostępny dla czarnoskórych i Indian, aż do zniesienia tego ograniczenia w 1836 roku. W południowo-zachodnim narożniku parku znajdują się boiska do softballu, a trawiasty obszar stanowi zachodnią część parku i jest najczęściej wykorzystywany do największych wydarzeń w parku. Granitowa płyta w parku upamiętnia wizytę papieża Jana Pawła II (1920-2005) w Bostonie 1 października 1979 roku. Tego dnia papież odprawił tu mszę dla ok. 400.000 osób. W latach 1913 i 1986 na terenie Boston Common odkryto stanowiska prehistoryczne, wskazujące na obecność Indian na tych terenach na długo przed kolonizacją europejską.
Pośrodku parku Boston Common znajduje się tzw. Żabi Staw (Frog Pond). W XIX wieku staw służył on zarówno celom praktycznym, jak i estetycznym. Stanowił źródło wody dla pasącego się tu bydła i był malowniczym elementem parku. Pod koniec XIX wieku, wraz z rozwojem parku, Frog Pond przeszedł znaczące zmiany. W 1894 roku miasto postanowiło nadać mu prostokątny kształt. Okoliczny teren został upiększony ścieżkami spacerowymi, ławkami i elementami krajobrazu, zamieniającymi okolicę stawu w spokojną oazę w tętniącym życiem mieście. W 1910 roku w pobliżu stawu wzniesiono neoklasycystyczną budowlę znaną jako "Gwynne Building". Budynek ten, nazwany na cześć filantropa Henry'ego Gwynne'a, służył jako ogrzewalnia dla łyżwiarzy. Jazda na łyżwach na Frog Pond stała się ulubioną sezonową aktywnością mieszkańców Bostonu. W XX wieku upowszechniono również zorganizowane wydarzenia i zajęcia rekreacyjne wykorzystujące Frog Pond. W cieplejszych miesiącach staw był wykorzystywany jako brodzik a jego otoczenie stało się miejscem koncertów i spotkań publicznych. W 1928 roku w pobliżu stawu wybudowano pawilon muzyczny. Z upływem kolejnych dekad Frog Pond nieustannie dostosowywał się do zmieniających się potrzeb i pragnień lokalnej społeczności. W latach 70. XX wieku staw przeszedł gruntowną renowację, przekształcającą go w bardziej nowoczesny obiekt. Budynek Gwynne został przeprojektowany, aby pomieścić kawiarnię, a sam staw został unowocześniony systemem filtracji, poprawiającym jakość wody. Jedna z najbardziej znaczących transformacji miała miejsce w 1996 roku, kiedy to staw przekształcono w nowoczesny obiekt czynny przez cały rok.Odnowiony staw zyskał teraz płytki basen, który w cieplejszych miesiącach oferuje dzieciom miejsce do brodzenia i ochłodzenia się. Zimą staw zamienia się w lodowisko, zapewniając wyjątkowe i malownicze otoczenie do jazdy na łyżwach w samym sercu miasta.
Na ulicach miasta.
Wnętrze katolickiego kościoła p.w. MB Dobrej Podróży (Our Lady of Good Voyage) przy Seaport Boulevard, znanego również jako Seaport Shrine. Pierwotna kaplica, zbudowana z inicjatywy arcybiskupa Bostonu i późniejszego kardynała Richarda Jamesa Cushinga (1895-1970) w 1952 roku znajdowała się niedaleko stąd i służyła rybakom, marynarzom i dokerom w ówczesnej dzielnicy przemysłowej. W 2007 roku deweloper John B. Hynes III zaproponował archidiecezji odkupienie kaplicy, jednakże archidiecezja stwierdziła, że chce zachować swą obecność w Seaport. W toku negocjacji, w zamian za oddanie kaplicy, uzgodniono budowę nowego, wolnostojącego kościoła. Oryginalna kaplica pozostała w posiadaniu archidiecezji do czasu ukończenia budowy nowego sanktuarium. Zaprojektowanie nowego kościoła, który wyglądałby jak kościół katolicki i jednocześnie pasował do eleganckiej nowej dzielnicy, zajęło trzy lata spotkań z urzędnikami miejskimi i deweloperami, w tym z Johnem B. Hynesem IV, kierownikiem projektu, który mieszkał w Seaport i często uczęszczał tam na msze. Urzędnicy miejscy chcieli, aby budynek miał "innowacyjny projekt o jakości muzealnej", ale urzędnicy kościelni chcieli czegoś bardziej tradycyjnego, a końcowy efekt był kompromisowym połączeniem obu stanowisk. Poświęcenie nowego kościoła przez kardynała Seana Patricka O'Malley'a miało miejsce 22 kwietnia 2017 roku. W mszy poświęcenia uczestniczyli biskup John Anthony Dooher, burmistrz Martin Joseph Walsh, komisarz policji William B. Evans oraz przedstawiciele Rycerzy Kolumba i innych organizacji katolickich. Był to pierwszy nowy kościół wybudowany w archidiecezji bostońskiej od 65 lat. Wnętrze nowego sanktuarium zostało zaprojektowane przez Ethana Anthony'ego z firmy Cram & Ferguson Architects z Concord i wykorzystano w nim okna i wyposażenie ze starej kaplicy oraz z pobliskich parafii, które niedawno zamknięto. Główny ołtarz pochodzi z dawnego kościoła p.w. Świętej Trójcy w dzielnicy South End. W ołtarzu znajdują się relikwie św. Elma, patrona żeglarzy, św. Antoniego z Padwy i św. Faustyny Kowalskiej. Za ołtarzem znajduje się drewniana boazeria, która została ręcznie wykonana w Kolumbii. Boazeria ta pojawia się również w łukach sanktuarium. Nad ołtarzem wisi duży ręcznie rzeźbiony drewniany krucyfiks z Kolumbii. Drewniany dach przypomina kadłub statku, nawiązując do "barki św. Piotra", metafory Kościoła, który powinien być schronieniem przed burzami życia i naczyniem, które prowadzi dusze do nieba. W wystroju kościoła znajdziemy wiele innych motywów marynistycznych, takich jak kotwice, muszle i róże wiatrów. Z sufitu zwisają żyrandole z dawnej parafii Trójcy Świętej w South End. Zewnętrzna część świątyni została zaprojektowana przez firmę ADD Inc. z Bostonu.
Późnym popołudniem pojechaliśmy na lotnisko i rejsem Lufthansy via Monachium odlecieliśmy do Warszawy. Międzynarodowy Port Lotniczy im. Generała Edwarda Lawrence'a Logana, znany również jako Międzynarodowy Port Lotniczy im. Logana (Logan International Airport) w Bostonie to międzynarodowe lotnisko położone głównie we wschodnim Bostonie i częściowo w Winthrop w stanie Massachusetts. Zajmuje powierzchnię 965 ha, ma sześć pasów startowych i cztery terminale pasażerskie, a zatrudnia ok. 16 tys. osób. Otwarte w 1923 roku i nazwane na cześć gen. Edwarda Lawrence'a Logana (1875-1939), żołnierza i polityka pochodzącego z Bostonu, jest największym lotniskiem w regionie Nowej Anglii, pod względem liczby pasażerów i obsługi ładunków, a także najbardziej ruchliwym lotniskiem w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych poza obszarem metropolitalnym Nowego Jorku. Lotnisko odnotowało 43,5 miliona pasażerów w 2024 roku, najwięcej w swojej historii. Oferuje bezpośrednie połączenia do miejsc docelowych w całych Stanach Zjednoczonych i wielu krajach świata.
Po 6,5-godzinnym nocnym locie Aibusem A380-800 linii Lufthansa dotarliśmy do Monachium, skąd po 1,5 godziny oczekiwania odlecieliśmy również samolotem Lufthansy do Warszawy.
-------------
Dziękuję za uwagę.
Nie byłam w Bostonie a widzę,że to piękne, klimatyczne miasto. I do tego czuć ducha historii. Śliczne te stare budynki, uliczki ..
Achernar pięknie dziekuję za kolejną relację i tak szczegółowy rys historyczny wizytowanych miejsc. Fajnie,że wyprawa sie udała.
A czy spotkaliście jakichś naszych rodaków tez zwiedzająych te okolice ?
No trip no life