skalisto - wysepkowe plenery parku bardzo urokliwe, a i fajne ciekawostki fontannowo- rozbryzgowe, chociaż nie udokumentowane na foto rozumiem, nawet na spektakularne widowisko nie można oczekiwać ileś tam godzin skalne ściany brzegowe też imponujące ... ale ... nie widać tu żadnych śladów zwierzaków tak roślinność wokół jeziora bujna (i fajny ten wcześniej kwitnący rododendron), ale ptaszka nie uświadczysz
Niestety, aby mieć okazję zobaczyć efekt Thunder Hole wymagagane są dwie okoliczności:
1) przypływ 2) wzburzone morze
W naszym przypadku, żaden z tych warunków nie zaistniał. Dlatego opublikowałem zdjęcie z poglądowej tablicy. Jak wygląda to, gdy te warunki są spełnione pokazuje ten krótki filmik:
W miarę zbliżania się do Providence, stolicy stanu Rhode Island, pogoda poprawiała się, a chwilami zza chmur wychodziło nawet słońce. Gdy wjechaliśmy do miasta wydało się ono nam bardzo spokojne. Znikomy ruch, mało ludzi na ulicach, ale zdaliśmy sobie sprawę, że wynikało to pewnie z tego, że była akurat niedziela.
Rhode Island to stan na wybrzeżu Oceanu Atlantyckiego, w regionie Nowej Anglii. Jest to najmniejszy stan pod względem powierzchni (77x60 km), na północy i wschodzie graniczy ze stanem Massachusetts, a na zachodzie z Connecticut. Wbrew swej nazwie. nie jest on wcale wyspą. Do 2020 roku oficjalna nazwa stanu brzmiała State of Rhode Island and Providence Plantations, kiedy to skrócono ją wskutek referendum. Rhode Island jest pierwszym stanem w USA, w którym zniesiono niewolnictwo, tutaj powstał pierwszy zbór baptystyczny w Ameryce, tutaj też zorganizowano pierwszą paradę Dnia Niepodległości (4 lipca). Stolicą stanu jest Providence. Większość turystów raczej omija ten stan, chociaż na jego terytorium znajduje się ponad 1/5 historycznych miejsc Stanów Zjednoczonych. Stan Rhode Island został utworzony w 1635 roku przez Rogera Williamsa (1603-1683), angielskiego duchownego protestanckiego i pioniera baptyzmu, jako "żywy eksperyment swobód religijnych". Williamsa wyrzucono z purytańskiego Salem w Massachusetts za radykalne poglądy (twierdził, że Indianom należy płacić za ziemię i postulował oddzielenie Kościoła od państwa). Purytanie z Massachusetts nazywali ten nowy stan "Rogue Island (Wyspą Wyrzutków). Jakkolwiek powierzchnia Rhode Island jest niewielka, nieregularna linia brzegowa Narrangasett Bay liczy ok. 640 km długpści i obejmuje ponad 30 niewielkich wysp. Rhode Island, zwany również Ocean State, rozwinął się dzęki handlowi morskiemu, połowom wielorybów oraz przemytowi. Miezkańcy poparli walkę o niepodległość, chociaż na terenie stanu nie odbyła się żadna bitwa tej wojny. W okresie między wojną o niepodległość i wojną secesyjną stan Rhode Island stał się liderem rewolucji przemysłowej. Głównym celem podróży do Rhode Island są dwa miasta: bogate Newport - światowa stolica żeglarstwa ze świetnymi plażami i ekstrawaganckimi rezydencjami, oraz kolonialne miasto uniwersyteckie i stolica stanu Providence. Reszta stanu to głównie senne miasteczka i porty rybackie.
Rhode Island State House, czyli kapitol stanu Rhode Island, wznosi się tuż pod szczytem Smith Hill, na granicy centrum miasta Providence. Jest to neoklasycystyczny budynek zaprojektowany przez znaną nowojorską firmę McKim, Mead & White, który charakteryzuje się czwartą co do wielkości kopułą z kamienia konstrukcyjnego na świecie. Zbudowany jest z białego marmuru z Georgii. Na szczycie kopuły stoi pokryta złotem statua z brązu, przedstawiająca postać męską znaną jako "The Independent Man" ("Niezależny Człowiek"). Statua, pierwotnie nazwana "Hope" ("Nadzieja"), została zaprojektowana przez George'a Thomasa Brewstera (1862-1943), odlana przez Gorham Manufacturing Company i zainstalowana w 1899 roku. Waży ponad 500 funtów (230 kg), ma 11 stóp (3,4 m) wysokości i stoi na wysokości 278 stóp (85 m) nad ziemią. Symbolizuje wolność i niezależność i nawiązuje do niezależnego ducha, który doprowadził Rogera Williamsa do osiedlenia się i założenia Providence. W budynku mieści się Zgromadzenie Ogólne Rhode Island oraz biura gubernatora, sekretarza stanu i skarbnika generalnego Rhode Island. Obecny Rhode Island State House jest siódmym budynkiem stanowym Rhode Island i drugim wzniesionym w Providence. Został zbudowany w latach 1891-1901. Budowla przeszła gruntowny remont pod koniec lat 90. XX wieku.
Gmachy w pobliżu Rhode Island State House mieszczące różne instytucje rządowe. Providence jest stolicą i największym miastem stanu Rhode Island. Jest portem morskim położonym nad rzeką Providence, nieopodal jej ujścia do zatoki Narragansett. Według spisu powszechnego z 2020 roku, liczy 190.934 mieszkańców. Jest głównym ośrodkiem obszaru metropolitalnego Providence-New Bedford-Fall River, liczącego ponad 1,6 mln mieszkańców. 80,5% mieszkańców stanowi ludność biała (74,1% nie licząc Latynosów), 6,6% to czarni, 3,7% ma rasę mieszaną, 3,1% to Azjaci, 0,32% to rdzenna ludność Ameryki i 0,02% to Hawajczycy i mieszkańcy innych wysp Pacyfiku. Do największych grup etnicznych należą osoby pochodzenia irlandzkiego (17,2%), włoskiego (14,1%), portugalskiego (14,0%), francuskiego lub francusko-kanadyjskiego (13,6%) i angielskiego (10,6%). Miasto jest siedzibą 8 wyższych uczelni, m.in. Brown University, Providence College, Rhode Island School of Design oraz Johnson and Wales University. Providence jest jednym z najstarszych miast w Stanach Zjednoczonych. Zostało założone w 1636 roku przez purytańskiego teologa Rogera Williamsa (1603-1683), który nadał mu nazwę "God’s merciful Providence" co znaczy "Boża łaskawa Opatrzność". W XVIII wieku nastąpił gwałtowny rozwój miasta głównie za sprawą pośrednictwa w handlu kolonii amerykańskich z Indiami Zachodnimi i Afryką. Providence było też ośrodkiem handlu niewolnikami. W 1770 roku, założony 6 lat wcześniej Brown University przeniósł się do Providence z pobliskiego Warren. W 1772 roku grupa z Providence spaliła brytyjski szkuner celny w ramach wydarzenia znanego jako "sprawa Gaspee". Był to pierwszy akt zbrojnego oporu wobec brytyjskich rządów w Ameryce, poprzedzający o ponad rok bardziej znaną "Herbatkę bostońską". Rhode Island była pierwszą z Trzynastu Kolonii, która w 1776 roku zrzekła się lojalności wobec Korony Brytyjskiej. Był to także ostatni z Trzynastu Stanów, który ratyfikował konstytucję Stanów Zjednoczonych w 1790 roku. Podczas wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych miasto było bazą kaperską. Prawa miejskie otrzymało w 1831 roku, a od roku 1900 jest stolicą stanu. Providence było jednym z pierwszych miast w kraju, które dokonało industrializacji i zasłynęło z produkcji tekstyliów, a następnie przemysłu obrabiarek, biżuterii i wyrobów ze srebra. W końcu lat 20. XX wieku miasto zaczęło podupadać, gdy zostało głęboko dotknięte Wielkim Kryzysem, w wyniku którego ponad jedna trzecia pracowników została bez pracy. Po kolejnej recesji w latach 1937-1938 miasto zostało spustoszone przez huragan. Od lat 40. do 70. XX wieku biali mieszkańcy klasy średniej opuszczali Providence szybciej niż miało to miejsce w jakimkolwiek innym amerykańskim mieście poza Detroit. W latach 90. XX wieku miasto podjęło proces rewitalizacji, realizując szereg dużych projektów rozwojowych, a liczba ludności, która wcześniej spadała, zaczęła ponownie rosnąć. Dziś w Providence dominuje branża usługowa, choć nadal zachowuje ono pewną działalność produkcyjną. Miasto pozostaje ruchliwym portem morskim i jest punktem dystrybucji ropy naftowej, gazu ziemnego, drewna, stali i chemikaliów.
Park w pobliżu kapitolu stanowego Rhode Island.
Na ulicach Providence.
Providence Athenaeum to niezależna, wspierana przez członków biblioteka w dzielnicy College Hill. Budynek jest otwarty dla publiczności, ale tylko członkowie mogą wypożyczać pozycje z kolekcji. Biblioteka powstała w 1836 roku z połączenia dwóch wcześniejszych bibliotek: Providence Library Company, założonej w 1753 roku, oraz Providence Athenaeum, założonej w 1831 roku. Po połączeniu, przyjęła ona nazwę "Providence Athenaeum" na mocy poprawki do swojego statutu w 1850 roku. W 1753 roku grupa obywateli założyła The Providence Library Company, aby uzyskać dostęp do kolekcji książek, na którą nie mogli sobie pozwolić indywidualnie. Członkowie płacili niewielką opłatę abonamentową, przeznaczoną na zakup książek, którymi mogli się dzielić wszyscy. Stephen Hopkins (1707-1785), sygnatariusz Deklaracji Niepodległości, był wiodącym członkiem organizacji. Wiele z pierwszych książek zostało zakupionych w Anglii. W 1758 roku pożar zniszczył większość pierwszej kolekcji książek, które wówczas znajdowały się w budynku sądu w Providence. 71 z 345 tytułów posiadanych przez Providence Library Company było w obiegu w czasie pożaru i przetrwało. Ocalałe tomy stanowią obecnie tzw. Founders' Collection (Kolekcję Założycieli). Brown University przeniósł się do Providence w 1770 roku, a biblioteka pozwoliła studentom korzystać ze swoich książek. W 1838 roku ukończony został obecny budynek biblioteki, wzniesiony w stylu neogreckim przy Benefit Street wg projektu architekta z Filadelfii Williama Stricklanda (1788-1854). Trzypiętrowa przybudówka, zaprojektowana przez Normana Morrisona Ishama (1864-1943), została ukończona w 1914 roku. Mieściła ona Bibliotekę Dziecięcą do 1979 roku, a obecnie wykorzystywana jest na inne cele. W 1979 roku Warren Platner (1919-2006) dobudował drugą przybudówkę, w której mieści się Biblioteka Dziecięca Saylesa Gorhama (Sayles Gorham Children's Library).
Jeden z gmachów Rhode Island School of Design (RISD). Uczelnia została założona w 1877 roku jako jedna z pierwszych akademii sztuk pięknych w Stanach Zjednoczonych. Znajduje się w dzielnicy College Hill w Providence i sąsiaduje z kampusem Brown University. Obecnie w RISD kształci się ponad 2.500 studentów z 57 krajów.
First Unitarian Church of Providence w dzielnicy College Hill. Pierwsze kościoły w Providence były kościołami baptystycznymi. Dopiero w 1721 roku powstało Pierwsze Towarzystwo Kongregacjonalne, które w 1723 roku wybudowało swój pierwszy dom modlitwy. Budynek ten znany był jako ”Old Town House” i stał tam, gdzie obecnie stoi budynek Sądu Hrabstwa Providence (Providence County Courthouse). Nowy, większy budynek został wzniesiony na rogu ulic Benefit i Benevolent, gdzie stoi obecny kościół. Został on zniszczony przez pożar w czerwcu 1814 roku. Obecny budynek kościoła został zaprojektowany przez lokalnego architekta Johna Holdena Greene'a (1777-1850), który zaprojektował wiele budynków w Providence. Schemat portyku z frontonem przed wieżą i wysoką iglicą był podobny do projektu Charlesa Bulfincha (1763-1844) dla New South Church w Bostonie. Budynek został poświęcony 13 października 1816 roku. Został zbudowany z białego kamienia z Johnston w stanie Rhode Island. Budynek został odnowiony w latach 1868 i 1916. W 1966 roku piorun wywołał pożar, który zniszczył detale tynkowe wraz z organami kościelnymi. Zniszczenia zostały pieczołowicie odrestaurowane pod kierunkiem architekta Irvinga Bogle'a Haynesa (1927-2005).
Po spacerze po Providence udaliśmy się na do pobliskiego miasteczka Seekonk, odległego zaledwie o ok. 5 mil, lecz leżącego już w sąsiednim stanie Massachusetts, gdzie mieliśmy zarezerwowane dwa kolejne noclegi. Był to najtańszy (choć wcale nie najgorszy) hotel, z którego korzystaliśmy podczas naszej podróży (ok. 90 $ za dobę).
Następnego dnia wybraliśmy się na wycieczkę do Mystic, miasta odległego o ok. 50 mil leżącego w stanie Connecticut, aby zobaczyć duże akwarium morskie oraz Mystic Seaport Museum - skansen, w którym odtworzono XIX-wieczną wioskę portową.
Connecticut jest stanem Nowej Anglii - jedną z trzynastu pierwotnych kolonii. Sąsiaduje ze stanami Nowy Jork na zachodzie, Massachusetts na północy i Rhode Island na wschodzie. Jest to obszar wyżynny przecięty doliną rzeki Connecticut, która przed dopłynięciem do Long Island Sound dzieli stan na dwie części i obmywa stare porty wielorybnicze na wybrzeżu. Nazwa stanu pochodzi od indiańskiego słowa "quinnehtukqut", oznaczającego "wielką pływową rzekę". Stolicą stanu jest Hartford. Ten niewielki, gęsto zaludniony stan to tak naprawdę konserwatywne i ekskluzywne przedmieście Nowego Jorku. Mieszkańcy zarabiają tyle co nowojorczycy, nie płacą jednak tak wysokich podatków. Pierwsi biali osadnicy osiedlili się tu w latach 30. XVII wieku. Byli to uciekinierzy z Massachusetts, którzy przybyli w poszukiwaniu wolności, ziemi nadającej się pod uprawy i hodowlę oraz możliwości handlowych. Connecticut szybko stał się ośrodkiem jankeskiej przedsiębiorczości, rozkwitającej dzięki wynalazkom i handlowi artykułami gospodarstwa domowego. Chociaż stan został poważnie zniszczony podczas wojny o niepodległość, dzięki dostarczaniu walczącym stronom potrzebnych towarów zyskał sobie miano "stanu-zaopatrzeniowca". Po wojnie, oryginalna karta praw pierwszych kolonistów z Connecticut posłużyła za wzór dla konstytucji Stanów Zjednoczonych, dzięki czemu stan uzyskał nowy przydomek "Stanu Konstytucji" ("Constitution State"). W XVIII i XIX wieku Connecticut rozwijał się dzięki stopniowej industrializacji i dochodowym połowom wielorybów. Większość starych zakładów przemysłowych dziś już nie działa, pozostały po nich zielone, nietknięte autostradami łąki, lasy oraz idylliczne wsie, tak typowe dla krajobrazu Nowej Anglii. Z drugiej strony, likwidacja przemysłu przyczyniła się do wzrostu bezrobocia, prze co miejscowa ludność często decydowała się na przeprowadzkę do innych regionów. W obliczu nietypowych dla słynącej z sielskiego spokoju Nowej Aglii problemów, takich jak wojny gangów narkotykowych, bezdomność i rosnąca przestępczość, staneło zwłaszcza miasto New Haven, siedziba Yale University. Obecnie, podstawą gospodarki Connecticut są firmy ubezpieczeniowe, medyczne ośrodki naukowe oraz bazy wojskowe. Znaczny odsetek mieszkańców Connecticut stanowią Amerykanie polskiego pochodzenia. Warto przypomnieć, że był to jeden ze stanów, które sprzeciwiły się rozbiorom Rzeczypospolitej, Nastąpiło to jednak dopiero w połowie XIX wieku.
Visitor Center - punkt informacji turystycznej na granicy stanu Connecticut.
Mystic Aquarium jest jednym z dwóch amerykańskich akwariów morskich, w których znajdują się lwy morskie Stellera, a także jedynym w Nowej Anglii posiadającym wale białe (białuchy arktyczne). W akwarium prezentowane są ryby i inne zwierzęta z różnych akwenów morskich świata, a także z wód z dorfzecza Amazonki. Część ekspozycji poświęcona jest także faunie bagiennej (żabom i innym płazom), fokom, uchatkom i pingwinom. Mystic Aquarium zostało otwarte w 1973 roku jako prywatna korporacja. Głównym udziałowcem był przemysłowiec i filantrop Kelvin Smith -wybrał on Mystic w stanie Connecticut jako lokalizację ze względu na malowniczą linię brzegową i bogatą historię morską tego regionu. W akwarium za dodatkową opłatą oferowane są programy dla zwiedzających, którzy mogą zbliżyć się do pingwinów afrykańskich, dotknąć i stanąć w wodzie z białuchami arktycznymi, dotykać rekinów bambusowych oraz karmić i dotykać płaszczki w specjalnym basenie. Bilety wstępu kosztują 41 $ (dla emerytów - 36 $, dla dzieci - 31 $).
Wale białe (białuchy arktyczne) są ssakami z rzędu waleni. Występują w wodach arktycznych i subarktycznych na południe do około 50° szerokości geograficznej północnej. Południowe granice populacji grenlandzkich i wschodnioeuropejskich wali białych występują dalej na północ na około 64° szerokości geograficznej północnej. Młode osobniki od czasu do czasu oddalają się na południe od normalnego zasięgu, są widywane w pobliżu Long Island w stanie Nowy Jork w Stanach Zjednoczonych oraz w Sekwanie we Francji. Długość ciała wala białego to 300-450 cm; masa ciała 500-1600 kg. Występuje dymorfizm płciowy - dorosłe samce są większe i cięższe od dorosłych samic. Noworodki osiągają długość ciała ok. 150 cm przy ciężarze 35-85 kg. Górna część głowy jest zaokrąglona, natomiast w szczęce występuje 30-38 zębów. Tuż po urodzeniu ciało młodych wali białych jest szaroniebieskie, a niekiedy nawet ciemnoniebieskie. Z biegiem czasu jednak jaśnieje. Osobniki 4–5 letnie są już zazwyczaj kremowe lub całkowicie białe.
Pokaz tresury fok w Mystic Aquarium.
W Mystic Aquarium.
Ta część ekspozycji Mystic Aquarium poświęcona jest faunie bagien.
Basen prezentujący uchatki, duże ssaki morskie z rzędu drapieżnych. Wraz z fokami i morsami są zaliczane do ssaków płetwonogich. Prowadzą wodno-lądowy tryb życia.
Po obiedzie w restauracji na terenie Mystic Aquarium poszliśmy zwiedzić położone niedaleko Mystic Seaport Museum. Jest to największe w Stanach Zjednoczonych muzeum morskie. Na jego terenie o powierzchni 7,7 ha znajduje się kolekcja statków i łodzi oraz rekonstrukcja XIX-wiecznej wioski portowej składającej się z ponad 60 zabytkowych budynków, w tym wielu rzadkich budowli, które zostały przeniesione na to miejsce i pieczołowicie odrestaurowane. Od 2016 roku muzeum odwiedzało rocznie ok. 250.000 gości. Muzeum zostało założone w 1929 roku jako Marine Historical Association. Jedną z założycielek była filantropka Mary Stillman Harkness (1874-1950), która początkowo przekazała ziemię należącą do jej dziadka, a w 1945 roku przekazała muzeum również jego dom. Ważną częścią muzeum jest stocznia Henry B. du Pont Preservation Shipyard, w której tradycyjne narzędzia i techniki wykorzystywane są do konserwacji kolekcji historycznych statków. Odtworzona XIX-wieczna wioska pokazuje domy i niemal wszystkie rodzaje ogólnych i specjalistycznych warsztatów związanych z budową i eksploatacją łodzi i żaglowców. Dodatkowe budynki mieszczą więcej eksponatów. Wstęp na teren muzeum i skansenu kosztuje 31 $.
Zrekonstuowany kościół na terenie XIX-wiecznej wioski portowej.
Fragment ekspozycji w jednym z budynków muzealnych.
Na terenie Mystic Seaport Museum znajduje się również Planetarium Treworgy, które pokazuje, jak marynarze używali gwiazd do nawigacji i prowadzi seanse astronomiczne.
XIX-wieczne budynki portowe i żaglowiec "Charles W. Morgan". Został on zwodowany w lipcu 1841 roku w New Bedford i pełnił służbę przez 80 lat. Odbył 37 rejsów wielorybniczych na Atlantyku, Oceanie Indyjskim i Pacyfiku, z których każdy trwał od dziewięciu miesięcy do pięciu lat. Przywiózł łącznie 54.483 baryłek spermy i oleju wielorybiego oraz 152.934 funty fiszbinu. Statki tego typu były używane do pozyskiwania tłuszczu z wielorybów na tran, który był powszechnie używany w lampach. Jest to jedyny zachowany drewniany statek wielorybniczy spośród 2.700 statków, które działały w amerykańskiej flocie wielorybniczej. Przypłynął on do Mystic Seaport w 1941 roku i został uznany za Narodowy Pomnik Historyczny w 1966 roku. "Charles W. Morgan" (często nazywany po prostu "Morgan") był statkiem nazwanym na cześć właściciela - Charlesa Walna Morgana (1796-1861), pochodzącego z Filadelfii przedsiębiorcy, który w 1818 roku przeprowadził się do New Bedford w stanie Massachusetts i przez całą swoją karierę inwestował we flotę wielorybniczą. Statek "Charles W. Morgan" ma długość 32,5 m, szerokość 8,3 m, zanurzenie 4,1 m, a jego wyporność brutto wynosi 314 ton rejestrowych. Jego główny maszt wznosi się na wysokość ok. 33 m. W ciągu lat służby członkami załogi s/s "Chsarles W. Morgan" było ponad 1.000 wielorybników różnych ras i narodowości. Jego załoga składała się z marynarzy z obecnej Republiki Zielonego Przylądka, Nowej Zelandii, Seszeli, Gwadelupy i Wyspy Norfolk. Załoga liczyła średnio ok. 33 mężczyzn w ciągu jednej podróży. Podobnie jak w przypadku innych statków wielorybniczych w XIX wieku, statek często był domem dla rodziny kapitana.
Kajuta kapitana na s/s "Charles W. Morgan.
Kajuta Clary Tinkham. Była ona żoną kapitana Johna Tinkhama (1839-1895). W czasie rejsu cierpiała na chorobę morską. Kapitan kazał więc zbudować kabinę, aby zapewnić jej świeże powietrze i trochę cennej prywatności. Clara jednak nadal cierpiała i ostatecznie opuściła statek po 19 miesiącach pobytu na morzu. Później powiedziała, że jej dyskomfort wynikał częściowo z zapachu tłuszczu, świń i kur biegających luzem po pokładzie i konieczności jedzenia ciągle tych samych potraw.
Kambuz statku "Charles W. Morgan" - kuchnia, w której kucharz przygotowywał posiłki dla maksymalnie 35 członków załogi. Jedzenie było monotonne, obejmowało głównie soloną wołowinę, wieprzowinę, suszone ryby i suchary, tak twarde, że marynarze musieli maczać ich kawałki w sosie, aby je rozgryźć.
Forkasztel na statku "Charles W. Morgan". Mieszkało tu 22 marynarzy. Kabiny oficerskie miały światło, świeże powietrze i zapewniały prywatność, lecz kwatery marynarzy były ciemne. zatłoczone, słabo wentylowane i bardzo wilgotne. Jedynym sposobem wejścia do lub wyjścia z forkasztelu była stroma drabina. Każdy wielorybnik miał własną koję, ale nie było zbyt wiele miejsca na rzeczy osobiste.
W różnych miejscach na terenie Mystic Seaport Museum.
Statek "Joseph Conrad", nazwany na cześć pisarza Josepha Conrada-Korzeniowskiego (1857-1924). Jest to żaglowiec o żelaznym kadłubie, który był stakiem szkolnym w Danii. W 1934 roku opłynął świat jako prywatny jacht, a następnie służył jako statek szkolny w Stanach Zjednoczonych. Został nabyty przez Mystic Seaport w 1947 roku i chociaż nie wypływa już w morze, nadal spełnia swoje pierwotne przeznaczenie jako statek szkolny dla programu Mystic Mariner i programów edukacyjnych muzeum.
Latarnia morska Mystic Seaport Light. Jest to dwupiętrowa, biała, pokryta gontem konstrukcja zwieńczona szklaną latarnią.Latarnia została zaprojektowana przez Williama F. Hermana Jra (1948-2019) i zbudowana w 1966 roku. Oryginalna koncepcja artysty zakładała typową latarnię morską, która miała być reprezentatywna dla wszystkich latarni morskich, ale projekt zmieniono na replikę latarni Brant Point z 1901 roku znajdującej się na wyspie Nantucket w Massachusetts. Oficjalnie, latarnia została poświęcona 31 sierpnia 1967 roku. Jest ona obecnie aktywną latarnią, ale nie jest oficjalną pomocą nawigacyjną.
Na koniec pobytu w Mystic Seaport Museum wybraliśmy się na krótki 30-minutowy rejs statkiem "Sabino" (8 $), umożliwiający obejrzenie terenów muzeum i jego okolic z innej perspektywy. Po zwiedzeniu muzum wróciliśmy na nocleg do Seekonk.
Kolejne dwa noclegi zaplanowaliśmy w Hyannis. To urokliwe miasteczko jest węzłem handlowym i komunikacyjnym przylądka, a właściwie półwyspu, Cape Cod w stanie Massachusetts. Miejscowość jest głównym ośrodkiem turystycznym oferującym połączenia promowe i lotnicze na wyspę Nantucket i wyspę Martha's Vineyard. Ze względu na duży naturalny port, Hyannis jest największym rekreacyjnym portem żeglarskim i drugim co do wielkości komercyjnym portem rybackim na Cape Cod, zaraz za Provincetown. Miejscowość została nazwana na cześć Iyanougha, sachema z plemienia Mattachiest, który żył na początku XVII wieku.
Cape Cod to półwysep oblewany przez wody Oceanu Atlantyckiego, rozciągający się do od południowo-wschodniego narożnika stanu Massachusetts. Jego historyczny, morski charakter i rozległe plaże przyciągają rzesze turystów w miesiącach letnich. Nazwę Cape Cod nadał mu w 1602 roku Bartholomew Gosnold (~1571~1607), angielski adwokat, odkrywca i korsarz. Początkowo nazwał on ten obszar "Ławicą Nadziei" ("Shoal Hope"). Później, po złowieniu dużej ilości dorszy, zdecydował się zamiast tego nazwać go "Cape Cod" ("Przylądkiem Dorszowym"). Warto zauważyć, że nazwa ta odnosiła się konkretnie do obszaru współczesnego Provincetown (leżacego na krańcu półwyspu), dopiero znacznie później zaczęto nią określać cały półwysep. W listopadzie 1620 roku, osadnicy zwani Pielgrzymami na pokładzie statku "Mayflower" w drodze do Kolonii Wirginia dostrzegli Cape Cod. Po dwóch dniach nieudanych prób wypłynięcia na południe wrócili do bezpiecznego portu, znanego dziś jako port Provincetown. To tutaj sporządzono i podpisano tzw. Porozumienie Mayflower (Mayflower compact), podpisane przez 41 Pielgrzymów, zgodnie z którym zgodzili się oni tu osiedlić, zbudować samorządną wspólnotę i pozostać lojalnymi poddanymi króla Jakuba I (1566-1625). Cape Cod stanowi południową granicę Zatoki Maine, która rozciąga się na północny wschód aż do Nowej Szkocji w Kanadzie. Od 1914 roku większa część Cape Cod jest oddzielona od lądu stałego przez Cape Cod Canal. Kanał ten przecina na odcinku ok. 7 mil (11 km) nasadę półwyspu.
Cape Cod Inn - hotel w Hyannis, w którym mieszkaliśmy.
W różnych miejscach w centrum Hyannis.
Szlak Spuścizny Kennedy'ego (Kennedy Legacy Trail) i Muzeum Johna Fitzgeralda Kennedyego (1917-1963) w Hyannis. 35. prezydent USA często przyjeżdżał na Cape Cod, gdzie relaksował się i spędzał czas z rodziną i przyjaciółmi. Muzeum mieści się w dawnym budynku ratusza Hyannis. Budynek był zajmowany przez miasto do lat 80. XX wieku.
Pomnik sachema Iyanougha. Był on indiańskim wodzem, przywódcą plemienia Mattachiest (podgrupy ludu Wampanoag) z Cummaquid. Miasteczko Hyannis, część Wianno w Osterville i Iyanough Road (Route 132) zostały nazwane na jego cześć. Zapisy historyczne wspominają o pomocy udzielanej przez niego i jego plemię Pielgrzymom i późniejszym kolonistom. Uważa się, że zmarł on ok. 1623 roku, mając około dwudziestu lat. Relacje między Indianami a Pielgrzymami zaczęły się pogarszać, po niespodziewanym ataku Mylesa Standisha (~1584-1656) na plemię Massachusett tej zimy. Wielu Indian w regionie zaczęło wówczas obawiać się kolonistów i uciekło, by ukryć się na bagnach i odległych wyspach tego obszaru. Uważa się, że sam Iyanough zmarł w tym czasie z powodu wychłodzenia. Po jego przedwczesnej śmierci jego ziemie trafiły do jego najstarszego syna Yanno, znanego również jako John Hyanno.
Pierwszy Kośćiół Baptystyczny (First Baptist Church) w Hyannis i położony przy nim cmentarz.
Cape Cod Synagogue należąca do reformowanej gminy żydowskiej w Hyannis.
skalisto - wysepkowe plenery parku bardzo urokliwe, a i fajne ciekawostki fontannowo- rozbryzgowe, chociaż nie udokumentowane na foto
rozumiem, nawet na spektakularne widowisko nie można oczekiwać ileś tam godzin skalne ściany brzegowe też imponujące ... ale ... nie widać tu żadnych śladów zwierzaków tak roślinność wokół jeziora bujna (i fajny ten wcześniej kwitnący rododendron), ale ptaszka nie uświadczysz 
Niestety, aby mieć okazję zobaczyć efekt Thunder Hole wymagagane są dwie okoliczności:
1) przypływ
2) wzburzone morze
W naszym przypadku, żaden z tych warunków nie zaistniał. Dlatego opublikowałem zdjęcie z poglądowej tablicy. Jak wygląda to, gdy te warunki są spełnione pokazuje ten krótki filmik:
https://www.bing.com/videos/riverview/relatedvideo?q=thunde+hole+acadia+np+youtube&mid=82B7293850129B244AB682B7293850129B244AB6&FORM=VIRE
A ptaszków było całkiem dużo. Niestety, jestem ornitologicznym profasnem, więc nie powiem jakich...
Piękne widoki w parku. Jakiegoś zwierzaka udało sie wam wypatrzeć ?
Tylko ptaszki. Ale jakie - nie mam pojęcia. Jak pisałem Papuasowi - jestem ornitologicznym profanem.
W Stanach Wielka Stopa jest popularna. W Parku Yosemite też nas straszono spotkaniem z tym "Yeti"
To prawda. Inna rzecz, że to właśnie takie amerykańskie Yeti...
W miarę zbliżania się do Providence, stolicy stanu Rhode Island, pogoda poprawiała się, a chwilami zza chmur wychodziło nawet słońce. Gdy wjechaliśmy do miasta wydało się ono nam bardzo spokojne. Znikomy ruch, mało ludzi na ulicach, ale zdaliśmy sobie sprawę, że wynikało to pewnie z tego, że była akurat niedziela.
Rhode Island to stan na wybrzeżu Oceanu Atlantyckiego, w regionie Nowej Anglii. Jest to najmniejszy stan pod względem powierzchni (77x60 km), na północy i wschodzie graniczy ze stanem Massachusetts, a na zachodzie z Connecticut. Wbrew swej nazwie. nie jest on wcale wyspą. Do 2020 roku oficjalna nazwa stanu brzmiała State of Rhode Island and Providence Plantations, kiedy to skrócono ją wskutek referendum. Rhode Island jest pierwszym stanem w USA, w którym zniesiono niewolnictwo, tutaj powstał pierwszy zbór baptystyczny w Ameryce, tutaj też zorganizowano pierwszą paradę Dnia Niepodległości (4 lipca). Stolicą stanu jest Providence. Większość turystów raczej omija ten stan, chociaż na jego terytorium znajduje się ponad 1/5 historycznych miejsc Stanów Zjednoczonych. Stan Rhode Island został utworzony w 1635 roku przez Rogera Williamsa (1603-1683), angielskiego duchownego protestanckiego i pioniera baptyzmu, jako "żywy eksperyment swobód religijnych". Williamsa wyrzucono z purytańskiego Salem w Massachusetts za radykalne poglądy (twierdził, że Indianom należy płacić za ziemię i postulował oddzielenie Kościoła od państwa). Purytanie z Massachusetts nazywali ten nowy stan "Rogue Island (Wyspą Wyrzutków). Jakkolwiek powierzchnia Rhode Island jest niewielka, nieregularna linia brzegowa Narrangasett Bay liczy ok. 640 km długpści i obejmuje ponad 30 niewielkich wysp. Rhode Island, zwany również Ocean State, rozwinął się dzęki handlowi morskiemu, połowom wielorybów oraz przemytowi. Miezkańcy poparli walkę o niepodległość, chociaż na terenie stanu nie odbyła się żadna bitwa tej wojny. W okresie między wojną o niepodległość i wojną secesyjną stan Rhode Island stał się liderem rewolucji przemysłowej. Głównym celem podróży do Rhode Island są dwa miasta: bogate Newport - światowa stolica żeglarstwa ze świetnymi plażami i ekstrawaganckimi rezydencjami, oraz kolonialne miasto uniwersyteckie i stolica stanu Providence. Reszta stanu to głównie senne miasteczka i porty rybackie.
Rhode Island State House, czyli kapitol stanu Rhode Island, wznosi się tuż pod szczytem Smith Hill, na granicy centrum miasta Providence. Jest to neoklasycystyczny budynek zaprojektowany przez znaną nowojorską firmę McKim, Mead & White, który charakteryzuje się czwartą co do wielkości kopułą z kamienia konstrukcyjnego na świecie. Zbudowany jest z białego marmuru z Georgii. Na szczycie kopuły stoi pokryta złotem statua z brązu, przedstawiająca postać męską znaną jako "The Independent Man" ("Niezależny Człowiek"). Statua, pierwotnie nazwana "Hope" ("Nadzieja"), została zaprojektowana przez George'a Thomasa Brewstera (1862-1943), odlana przez Gorham Manufacturing Company i zainstalowana w 1899 roku. Waży ponad 500 funtów (230 kg), ma 11 stóp (3,4 m) wysokości i stoi na wysokości 278 stóp (85 m) nad ziemią. Symbolizuje wolność i niezależność i nawiązuje do niezależnego ducha, który doprowadził Rogera Williamsa do osiedlenia się i założenia Providence. W budynku mieści się Zgromadzenie Ogólne Rhode Island oraz biura gubernatora, sekretarza stanu i skarbnika generalnego Rhode Island. Obecny Rhode Island State House jest siódmym budynkiem stanowym Rhode Island i drugim wzniesionym w Providence. Został zbudowany w latach 1891-1901. Budowla przeszła gruntowny remont pod koniec lat 90. XX wieku.
Gmachy w pobliżu Rhode Island State House mieszczące różne instytucje rządowe. Providence jest stolicą i największym miastem stanu Rhode Island. Jest portem morskim położonym nad rzeką Providence, nieopodal jej ujścia do zatoki Narragansett. Według spisu powszechnego z 2020 roku, liczy 190.934 mieszkańców. Jest głównym ośrodkiem obszaru metropolitalnego Providence-New Bedford-Fall River, liczącego ponad 1,6 mln mieszkańców. 80,5% mieszkańców stanowi ludność biała (74,1% nie licząc Latynosów), 6,6% to czarni, 3,7% ma rasę mieszaną, 3,1% to Azjaci, 0,32% to rdzenna ludność Ameryki i 0,02% to Hawajczycy i mieszkańcy innych wysp Pacyfiku. Do największych grup etnicznych należą osoby pochodzenia irlandzkiego (17,2%), włoskiego (14,1%), portugalskiego (14,0%), francuskiego lub francusko-kanadyjskiego (13,6%) i angielskiego (10,6%). Miasto jest siedzibą 8 wyższych uczelni, m.in. Brown University, Providence College, Rhode Island School of Design oraz Johnson and Wales University. Providence jest jednym z najstarszych miast w Stanach Zjednoczonych. Zostało założone w 1636 roku przez purytańskiego teologa Rogera Williamsa (1603-1683), który nadał mu nazwę "God’s merciful Providence" co znaczy "Boża łaskawa Opatrzność". W XVIII wieku nastąpił gwałtowny rozwój miasta głównie za sprawą pośrednictwa w handlu kolonii amerykańskich z Indiami Zachodnimi i Afryką. Providence było też ośrodkiem handlu niewolnikami. W 1770 roku, założony 6 lat wcześniej Brown University przeniósł się do Providence z pobliskiego Warren. W 1772 roku grupa z Providence spaliła brytyjski szkuner celny w ramach wydarzenia znanego jako "sprawa Gaspee". Był to pierwszy akt zbrojnego oporu wobec brytyjskich rządów w Ameryce, poprzedzający o ponad rok bardziej znaną "Herbatkę bostońską". Rhode Island była pierwszą z Trzynastu Kolonii, która w 1776 roku zrzekła się lojalności wobec Korony Brytyjskiej. Był to także ostatni z Trzynastu Stanów, który ratyfikował konstytucję Stanów Zjednoczonych w 1790 roku. Podczas wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych miasto było bazą kaperską. Prawa miejskie otrzymało w 1831 roku, a od roku 1900 jest stolicą stanu. Providence było jednym z pierwszych miast w kraju, które dokonało industrializacji i zasłynęło z produkcji tekstyliów, a następnie przemysłu obrabiarek, biżuterii i wyrobów ze srebra. W końcu lat 20. XX wieku miasto zaczęło podupadać, gdy zostało głęboko dotknięte Wielkim Kryzysem, w wyniku którego ponad jedna trzecia pracowników została bez pracy. Po kolejnej recesji w latach 1937-1938 miasto zostało spustoszone przez huragan. Od lat 40. do 70. XX wieku biali mieszkańcy klasy średniej opuszczali Providence szybciej niż miało to miejsce w jakimkolwiek innym amerykańskim mieście poza Detroit. W latach 90. XX wieku miasto podjęło proces rewitalizacji, realizując szereg dużych projektów rozwojowych, a liczba ludności, która wcześniej spadała, zaczęła ponownie rosnąć. Dziś w Providence dominuje branża usługowa, choć nadal zachowuje ono pewną działalność produkcyjną. Miasto pozostaje ruchliwym portem morskim i jest punktem dystrybucji ropy naftowej, gazu ziemnego, drewna, stali i chemikaliów.
Park w pobliżu kapitolu stanowego Rhode Island.
Na ulicach Providence.
Providence Athenaeum to niezależna, wspierana przez członków biblioteka w dzielnicy College Hill. Budynek jest otwarty dla publiczności, ale tylko członkowie mogą wypożyczać pozycje z kolekcji. Biblioteka powstała w 1836 roku z połączenia dwóch wcześniejszych bibliotek: Providence Library Company, założonej w 1753 roku, oraz Providence Athenaeum, założonej w 1831 roku. Po połączeniu, przyjęła ona nazwę "Providence Athenaeum" na mocy poprawki do swojego statutu w 1850 roku. W 1753 roku grupa obywateli założyła The Providence Library Company, aby uzyskać dostęp do kolekcji książek, na którą nie mogli sobie pozwolić indywidualnie. Członkowie płacili niewielką opłatę abonamentową, przeznaczoną na zakup książek, którymi mogli się dzielić wszyscy. Stephen Hopkins (1707-1785), sygnatariusz Deklaracji Niepodległości, był wiodącym członkiem organizacji. Wiele z pierwszych książek zostało zakupionych w Anglii. W 1758 roku pożar zniszczył większość pierwszej kolekcji książek, które wówczas znajdowały się w budynku sądu w Providence. 71 z 345 tytułów posiadanych przez Providence Library Company było w obiegu w czasie pożaru i przetrwało. Ocalałe tomy stanowią obecnie tzw. Founders' Collection (Kolekcję Założycieli). Brown University przeniósł się do Providence w 1770 roku, a biblioteka pozwoliła studentom korzystać ze swoich książek. W 1838 roku ukończony został obecny budynek biblioteki, wzniesiony w stylu neogreckim przy Benefit Street wg projektu architekta z Filadelfii Williama Stricklanda (1788-1854). Trzypiętrowa przybudówka, zaprojektowana przez Normana Morrisona Ishama (1864-1943), została ukończona w 1914 roku. Mieściła ona Bibliotekę Dziecięcą do 1979 roku, a obecnie wykorzystywana jest na inne cele. W 1979 roku Warren Platner (1919-2006) dobudował drugą przybudówkę, w której mieści się Biblioteka Dziecięca Saylesa Gorhama (Sayles Gorham Children's Library).
Jeden z gmachów Rhode Island School of Design (RISD). Uczelnia została założona w 1877 roku jako jedna z pierwszych akademii sztuk pięknych w Stanach Zjednoczonych. Znajduje się w dzielnicy College Hill w Providence i sąsiaduje z kampusem Brown University. Obecnie w RISD kształci się ponad 2.500 studentów z 57 krajów.
First Unitarian Church of Providence w dzielnicy College Hill. Pierwsze kościoły w Providence były kościołami baptystycznymi. Dopiero w 1721 roku powstało Pierwsze Towarzystwo Kongregacjonalne, które w 1723 roku wybudowało swój pierwszy dom modlitwy. Budynek ten znany był jako ”Old Town House” i stał tam, gdzie obecnie stoi budynek Sądu Hrabstwa Providence (Providence County Courthouse). Nowy, większy budynek został wzniesiony na rogu ulic Benefit i Benevolent, gdzie stoi obecny kościół. Został on zniszczony przez pożar w czerwcu 1814 roku. Obecny budynek kościoła został zaprojektowany przez lokalnego architekta Johna Holdena Greene'a (1777-1850), który zaprojektował wiele budynków w Providence. Schemat portyku z frontonem przed wieżą i wysoką iglicą był podobny do projektu Charlesa Bulfincha (1763-1844) dla New South Church w Bostonie. Budynek został poświęcony 13 października 1816 roku. Został zbudowany z białego kamienia z Johnston w stanie Rhode Island. Budynek został odnowiony w latach 1868 i 1916. W 1966 roku piorun wywołał pożar, który zniszczył detale tynkowe wraz z organami kościelnymi. Zniszczenia zostały pieczołowicie odrestaurowane pod kierunkiem architekta Irvinga Bogle'a Haynesa (1927-2005).
Po spacerze po Providence udaliśmy się na do pobliskiego miasteczka Seekonk, odległego zaledwie o ok. 5 mil, lecz leżącego już w sąsiednim stanie Massachusetts, gdzie mieliśmy zarezerwowane dwa kolejne noclegi. Był to najtańszy (choć wcale nie najgorszy) hotel, z którego korzystaliśmy podczas naszej podróży (ok. 90 $ za dobę).
c.d.n.
Ale pech z tym deszczem, że tak wam pokrzyżował plany zwiedzania.
No trip no life
Następnego dnia wybraliśmy się na wycieczkę do Mystic, miasta odległego o ok. 50 mil leżącego w stanie Connecticut, aby zobaczyć duże akwarium morskie oraz Mystic Seaport Museum - skansen, w którym odtworzono XIX-wieczną wioskę portową.
Connecticut jest stanem Nowej Anglii - jedną z trzynastu pierwotnych kolonii. Sąsiaduje ze stanami Nowy Jork na zachodzie, Massachusetts na północy i Rhode Island na wschodzie. Jest to obszar wyżynny przecięty doliną rzeki Connecticut, która przed dopłynięciem do Long Island Sound dzieli stan na dwie części i obmywa stare porty wielorybnicze na wybrzeżu. Nazwa stanu pochodzi od indiańskiego słowa "quinnehtukqut", oznaczającego "wielką pływową rzekę". Stolicą stanu jest Hartford. Ten niewielki, gęsto zaludniony stan to tak naprawdę konserwatywne i ekskluzywne przedmieście Nowego Jorku. Mieszkańcy zarabiają tyle co nowojorczycy, nie płacą jednak tak wysokich podatków. Pierwsi biali osadnicy osiedlili się tu w latach 30. XVII wieku. Byli to uciekinierzy z Massachusetts, którzy przybyli w poszukiwaniu wolności, ziemi nadającej się pod uprawy i hodowlę oraz możliwości handlowych. Connecticut szybko stał się ośrodkiem jankeskiej przedsiębiorczości, rozkwitającej dzięki wynalazkom i handlowi artykułami gospodarstwa domowego. Chociaż stan został poważnie zniszczony podczas wojny o niepodległość, dzięki dostarczaniu walczącym stronom potrzebnych towarów zyskał sobie miano "stanu-zaopatrzeniowca". Po wojnie, oryginalna karta praw pierwszych kolonistów z Connecticut posłużyła za wzór dla konstytucji Stanów Zjednoczonych, dzięki czemu stan uzyskał nowy przydomek "Stanu Konstytucji" ("Constitution State"). W XVIII i XIX wieku Connecticut rozwijał się dzięki stopniowej industrializacji i dochodowym połowom wielorybów. Większość starych zakładów przemysłowych dziś już nie działa, pozostały po nich zielone, nietknięte autostradami łąki, lasy oraz idylliczne wsie, tak typowe dla krajobrazu Nowej Anglii. Z drugiej strony, likwidacja przemysłu przyczyniła się do wzrostu bezrobocia, prze co miejscowa ludność często decydowała się na przeprowadzkę do innych regionów. W obliczu nietypowych dla słynącej z sielskiego spokoju Nowej Aglii problemów, takich jak wojny gangów narkotykowych, bezdomność i rosnąca przestępczość, staneło zwłaszcza miasto New Haven, siedziba Yale University. Obecnie, podstawą gospodarki Connecticut są firmy ubezpieczeniowe, medyczne ośrodki naukowe oraz bazy wojskowe. Znaczny odsetek mieszkańców Connecticut stanowią Amerykanie polskiego pochodzenia. Warto przypomnieć, że był to jeden ze stanów, które sprzeciwiły się rozbiorom Rzeczypospolitej, Nastąpiło to jednak dopiero w połowie XIX wieku.
Visitor Center - punkt informacji turystycznej na granicy stanu Connecticut.
Mystic Aquarium jest jednym z dwóch amerykańskich akwariów morskich, w których znajdują się lwy morskie Stellera, a także jedynym w Nowej Anglii posiadającym wale białe (białuchy arktyczne). W akwarium prezentowane są ryby i inne zwierzęta z różnych akwenów morskich świata, a także z wód z dorfzecza Amazonki. Część ekspozycji poświęcona jest także faunie bagiennej (żabom i innym płazom), fokom, uchatkom i pingwinom. Mystic Aquarium zostało otwarte w 1973 roku jako prywatna korporacja. Głównym udziałowcem był przemysłowiec i filantrop Kelvin Smith -wybrał on Mystic w stanie Connecticut jako lokalizację ze względu na malowniczą linię brzegową i bogatą historię morską tego regionu. W akwarium za dodatkową opłatą oferowane są programy dla zwiedzających, którzy mogą zbliżyć się do pingwinów afrykańskich, dotknąć i stanąć w wodzie z białuchami arktycznymi, dotykać rekinów bambusowych oraz karmić i dotykać płaszczki w specjalnym basenie. Bilety wstępu kosztują 41 $ (dla emerytów - 36 $, dla dzieci - 31 $).
Wale białe (białuchy arktyczne) są ssakami z rzędu waleni. Występują w wodach arktycznych i subarktycznych na południe do około 50° szerokości geograficznej północnej. Południowe granice populacji grenlandzkich i wschodnioeuropejskich wali białych występują dalej na północ na około 64° szerokości geograficznej północnej. Młode osobniki od czasu do czasu oddalają się na południe od normalnego zasięgu, są widywane w pobliżu Long Island w stanie Nowy Jork w Stanach Zjednoczonych oraz w Sekwanie we Francji. Długość ciała wala białego to 300-450 cm; masa ciała 500-1600 kg. Występuje dymorfizm płciowy - dorosłe samce są większe i cięższe od dorosłych samic. Noworodki osiągają długość ciała ok. 150 cm przy ciężarze 35-85 kg. Górna część głowy jest zaokrąglona, natomiast w szczęce występuje 30-38 zębów. Tuż po urodzeniu ciało młodych wali białych jest szaroniebieskie, a niekiedy nawet ciemnoniebieskie. Z biegiem czasu jednak jaśnieje. Osobniki 4–5 letnie są już zazwyczaj kremowe lub całkowicie białe.
Pokaz tresury fok w Mystic Aquarium.
W Mystic Aquarium.
Ta część ekspozycji Mystic Aquarium poświęcona jest faunie bagien.
Basen prezentujący uchatki, duże ssaki morskie z rzędu drapieżnych. Wraz z fokami i morsami są zaliczane do ssaków płetwonogich. Prowadzą wodno-lądowy tryb życia.
Po obiedzie w restauracji na terenie Mystic Aquarium poszliśmy zwiedzić położone niedaleko Mystic Seaport Museum. Jest to największe w Stanach Zjednoczonych muzeum morskie. Na jego terenie o powierzchni 7,7 ha znajduje się kolekcja statków i łodzi oraz rekonstrukcja XIX-wiecznej wioski portowej składającej się z ponad 60 zabytkowych budynków, w tym wielu rzadkich budowli, które zostały przeniesione na to miejsce i pieczołowicie odrestaurowane. Od 2016 roku muzeum odwiedzało rocznie ok. 250.000 gości. Muzeum zostało założone w 1929 roku jako Marine Historical Association. Jedną z założycielek była filantropka Mary Stillman Harkness (1874-1950), która początkowo przekazała ziemię należącą do jej dziadka, a w 1945 roku przekazała muzeum również jego dom. Ważną częścią muzeum jest stocznia Henry B. du Pont Preservation Shipyard, w której tradycyjne narzędzia i techniki wykorzystywane są do konserwacji kolekcji historycznych statków. Odtworzona XIX-wieczna wioska pokazuje domy i niemal wszystkie rodzaje ogólnych i specjalistycznych warsztatów związanych z budową i eksploatacją łodzi i żaglowców. Dodatkowe budynki mieszczą więcej eksponatów. Wstęp na teren muzeum i skansenu kosztuje 31 $.
Zrekonstuowany kościół na terenie XIX-wiecznej wioski portowej.
Fragment ekspozycji w jednym z budynków muzealnych.
Na terenie Mystic Seaport Museum znajduje się również Planetarium Treworgy, które pokazuje, jak marynarze używali gwiazd do nawigacji i prowadzi seanse astronomiczne.
XIX-wieczne budynki portowe i żaglowiec "Charles W. Morgan". Został on zwodowany w lipcu 1841 roku w New Bedford i pełnił służbę przez 80 lat. Odbył 37 rejsów wielorybniczych na Atlantyku, Oceanie Indyjskim i Pacyfiku, z których każdy trwał od dziewięciu miesięcy do pięciu lat. Przywiózł łącznie 54.483 baryłek spermy i oleju wielorybiego oraz 152.934 funty fiszbinu. Statki tego typu były używane do pozyskiwania tłuszczu z wielorybów na tran, który był powszechnie używany w lampach. Jest to jedyny zachowany drewniany statek wielorybniczy spośród 2.700 statków, które działały w amerykańskiej flocie wielorybniczej. Przypłynął on do Mystic Seaport w 1941 roku i został uznany za Narodowy Pomnik Historyczny w 1966 roku. "Charles W. Morgan" (często nazywany po prostu "Morgan") był statkiem nazwanym na cześć właściciela - Charlesa Walna Morgana (1796-1861), pochodzącego z Filadelfii przedsiębiorcy, który w 1818 roku przeprowadził się do New Bedford w stanie Massachusetts i przez całą swoją karierę inwestował we flotę wielorybniczą. Statek "Charles W. Morgan" ma długość 32,5 m, szerokość 8,3 m, zanurzenie 4,1 m, a jego wyporność brutto wynosi 314 ton rejestrowych. Jego główny maszt wznosi się na wysokość ok. 33 m. W ciągu lat służby członkami załogi s/s "Chsarles W. Morgan" było ponad 1.000 wielorybników różnych ras i narodowości. Jego załoga składała się z marynarzy z obecnej Republiki Zielonego Przylądka, Nowej Zelandii, Seszeli, Gwadelupy i Wyspy Norfolk. Załoga liczyła średnio ok. 33 mężczyzn w ciągu jednej podróży. Podobnie jak w przypadku innych statków wielorybniczych w XIX wieku, statek często był domem dla rodziny kapitana.
Kajuta kapitana na s/s "Charles W. Morgan.
Kajuta Clary Tinkham. Była ona żoną kapitana Johna Tinkhama (1839-1895). W czasie rejsu cierpiała na chorobę morską. Kapitan kazał więc zbudować kabinę, aby zapewnić jej świeże powietrze i trochę cennej prywatności. Clara jednak nadal cierpiała i ostatecznie opuściła statek po 19 miesiącach pobytu na morzu. Później powiedziała, że jej dyskomfort wynikał częściowo z zapachu tłuszczu, świń i kur biegających luzem po pokładzie i konieczności jedzenia ciągle tych samych potraw.
Kambuz statku "Charles W. Morgan" - kuchnia, w której kucharz przygotowywał posiłki dla maksymalnie 35 członków załogi. Jedzenie było monotonne, obejmowało głównie soloną wołowinę, wieprzowinę, suszone ryby i suchary, tak twarde, że marynarze musieli maczać ich kawałki w sosie, aby je rozgryźć.
Forkasztel na statku "Charles W. Morgan". Mieszkało tu 22 marynarzy. Kabiny oficerskie miały światło, świeże powietrze i zapewniały prywatność, lecz kwatery marynarzy były ciemne. zatłoczone, słabo wentylowane i bardzo wilgotne. Jedynym sposobem wejścia do lub wyjścia z forkasztelu była stroma drabina. Każdy wielorybnik miał własną koję, ale nie było zbyt wiele miejsca na rzeczy osobiste.
W różnych miejscach na terenie Mystic Seaport Museum.
Statek "Joseph Conrad", nazwany na cześć pisarza Josepha Conrada-Korzeniowskiego (1857-1924). Jest to żaglowiec o żelaznym kadłubie, który był stakiem szkolnym w Danii. W 1934 roku opłynął świat jako prywatny jacht, a następnie służył jako statek szkolny w Stanach Zjednoczonych. Został nabyty przez Mystic Seaport w 1947 roku i chociaż nie wypływa już w morze, nadal spełnia swoje pierwotne przeznaczenie jako statek szkolny dla programu Mystic Mariner i programów edukacyjnych muzeum.
Latarnia morska Mystic Seaport Light. Jest to dwupiętrowa, biała, pokryta gontem konstrukcja zwieńczona szklaną latarnią. Latarnia została zaprojektowana przez Williama F. Hermana Jra (1948-2019) i zbudowana w 1966 roku. Oryginalna koncepcja artysty zakładała typową latarnię morską, która miała być reprezentatywna dla wszystkich latarni morskich, ale projekt zmieniono na replikę latarni Brant Point z 1901 roku znajdującej się na wyspie Nantucket w Massachusetts. Oficjalnie, latarnia została poświęcona 31 sierpnia 1967 roku. Jest ona obecnie aktywną latarnią, ale nie jest oficjalną pomocą nawigacyjną.
Na koniec pobytu w Mystic Seaport Museum wybraliśmy się na krótki 30-minutowy rejs statkiem "Sabino" (8 $), umożliwiający obejrzenie terenów muzeum i jego okolic z innej perspektywy. Po zwiedzeniu muzum wróciliśmy na nocleg do Seekonk.
c.d.n.
fajne to oceanarium; pierwszy raz widzę by w akwarium żyły tak duże ssaki jak biełuchy
papuas
Ale pech z tym deszczem, że tak wam pokrzyżował plany zwiedzania.
Na szczęście to już ostatni raz. Bo przez resztę pobytu aura była łaskawa.
fajne to oceanarium; pierwszy raz widzę by w akwarium żyły tak duże ssaki jak biełuchy
W 2023 roku spotkaliśmy je też w Shedd Aquarium w Chicago.
Kolejne dwa noclegi zaplanowaliśmy w Hyannis. To urokliwe miasteczko jest węzłem handlowym i komunikacyjnym przylądka, a właściwie półwyspu, Cape Cod w stanie Massachusetts. Miejscowość jest głównym ośrodkiem turystycznym oferującym połączenia promowe i lotnicze na wyspę Nantucket i wyspę Martha's Vineyard. Ze względu na duży naturalny port, Hyannis jest największym rekreacyjnym portem żeglarskim i drugim co do wielkości komercyjnym portem rybackim na Cape Cod, zaraz za Provincetown. Miejscowość została nazwana na cześć Iyanougha, sachema z plemienia Mattachiest, który żył na początku XVII wieku.
Cape Cod to półwysep oblewany przez wody Oceanu Atlantyckiego, rozciągający się do od południowo-wschodniego narożnika stanu Massachusetts. Jego historyczny, morski charakter i rozległe plaże przyciągają rzesze turystów w miesiącach letnich. Nazwę Cape Cod nadał mu w 1602 roku Bartholomew Gosnold (~1571~1607), angielski adwokat, odkrywca i korsarz. Początkowo nazwał on ten obszar "Ławicą Nadziei" ("Shoal Hope"). Później, po złowieniu dużej ilości dorszy, zdecydował się zamiast tego nazwać go "Cape Cod" ("Przylądkiem Dorszowym"). Warto zauważyć, że nazwa ta odnosiła się konkretnie do obszaru współczesnego Provincetown (leżacego na krańcu półwyspu), dopiero znacznie później zaczęto nią określać cały półwysep. W listopadzie 1620 roku, osadnicy zwani Pielgrzymami na pokładzie statku "Mayflower" w drodze do Kolonii Wirginia dostrzegli Cape Cod. Po dwóch dniach nieudanych prób wypłynięcia na południe wrócili do bezpiecznego portu, znanego dziś jako port Provincetown. To tutaj sporządzono i podpisano tzw. Porozumienie Mayflower (Mayflower compact), podpisane przez 41 Pielgrzymów, zgodnie z którym zgodzili się oni tu osiedlić, zbudować samorządną wspólnotę i pozostać lojalnymi poddanymi króla Jakuba I (1566-1625). Cape Cod stanowi południową granicę Zatoki Maine, która rozciąga się na północny wschód aż do Nowej Szkocji w Kanadzie. Od 1914 roku większa część Cape Cod jest oddzielona od lądu stałego przez Cape Cod Canal. Kanał ten przecina na odcinku ok. 7 mil (11 km) nasadę półwyspu.
Cape Cod Inn - hotel w Hyannis, w którym mieszkaliśmy.
W różnych miejscach w centrum Hyannis.
Szlak Spuścizny Kennedy'ego (Kennedy Legacy Trail) i Muzeum Johna Fitzgeralda Kennedyego (1917-1963) w Hyannis. 35. prezydent USA często przyjeżdżał na Cape Cod, gdzie relaksował się i spędzał czas z rodziną i przyjaciółmi. Muzeum mieści się w dawnym budynku ratusza Hyannis. Budynek był zajmowany przez miasto do lat 80. XX wieku.
Pomnik sachema Iyanougha. Był on indiańskim wodzem, przywódcą plemienia Mattachiest (podgrupy ludu Wampanoag) z Cummaquid. Miasteczko Hyannis, część Wianno w Osterville i Iyanough Road (Route 132) zostały nazwane na jego cześć. Zapisy historyczne wspominają o pomocy udzielanej przez niego i jego plemię Pielgrzymom i późniejszym kolonistom. Uważa się, że zmarł on ok. 1623 roku, mając około dwudziestu lat. Relacje między Indianami a Pielgrzymami zaczęły się pogarszać, po niespodziewanym ataku Mylesa Standisha (~1584-1656) na plemię Massachusett tej zimy. Wielu Indian w regionie zaczęło wówczas obawiać się kolonistów i uciekło, by ukryć się na bagnach i odległych wyspach tego obszaru. Uważa się, że sam Iyanough zmarł w tym czasie z powodu wychłodzenia. Po jego przedwczesnej śmierci jego ziemie trafiły do jego najstarszego syna Yanno, znanego również jako John Hyanno.
Pierwszy Kośćiół Baptystyczny (First Baptist Church) w Hyannis i położony przy nim cmentarz.
Cape Cod Synagogue należąca do reformowanej gminy żydowskiej w Hyannis.
W porcie Hyannis.
c.d.n.