Dwudniowe Helsinki

Piea :

pomnik Sibeliusa jest przeciekawy... zwłaszcza jak gra w nim wiatr... nam zagrał  

Piea, to szczęściara jesteś. A pomnik, o który pyta Radek, kojarzysz?

Wróćmy jeszcze na chwilę do wybrzeża koło Parku Sibeliusa na moim zdjęciu widać było czerwoną małą chatkę. Dokopalam się, że to Café Regatta – kultowa kawiarenka, Budynek kawiarni powstał w 1887 roku jako schowek na sieci rybackie.

Poniżej dokładniejsze zdjęcie z neta .

Zanim wyjdziemy terenu  z parku pokażę jeszcze jedną ciekawą rzeźbę o tytule „Ilmatar i kaczka” (z 1946 roku).

Niestety nie fotografowałam jej z bliska, więc dokładne zdjęcie też z neta.

Tematem rzeźby jest mit stworzenia Kalevali. Ilmatar, duch lub bogini powietrza, zostaje zapłodniona przez burzę i oczekuje Väinämöinena (symbolu eposu Kalevali). Dryfuje po morzu przez 700 lat, aż na jej kolanie osiada kaczka, którą myli z wysepką, i składa siedem jaj, które następnie zaczyna wysiadywać. Ciepło wylęgu sprawia, że ​​Ilmatar porusza nogą, a jaja pękają, zamieniając się w ziemię, niebo, słońce, księżyc i gwiazdy.

Zaczynamy powoli wracać, ale chcemy przejść przez parkiem rozciągający się nad zachodnim  brzegu zatoki Töölönlahti.

Po drodze mijamy jeszcze Stadion Olimpijski. Jest to  największy stadion w kraju, na którym obecnie odbywają się zarówno duże koncerty, jak i wydarzenia sportowe.

Znany jest najbardziej jako główny obiekt Letnich Igrzysk Olimpijskich 1952. Obiekt został zbudowany w  1938 roku z myślą o Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1940, które zostały odwołane ze względu na II wojnę światową. Na stadionie w 1983 roku odbyły się pierwsze w historii mistrzostwa świata w lekkoatletyce. W 2005 obiekt gościł po raz drugi imprezę tej rangi. Stadion był również trzy razy areną lekkoatletycznych mistrzostw Europy – w 1971, 1994 oraz 2012. Stadion Olimpijski jest obiektem reprezentacji Finlandii w piłce nożnej.

Dalej, tuż przed zatoką fajny domek w stylu skandynawskim, podobny do tego koło hotelu.

Park przy zatoce z pięknymi widokami. Zatoka otoczona jest ze wszystkich ścieżką dla pieszych i rowerzystów.

Po przeciwnej, wschodniej stronie zatoki znajduje się dzielnica willowa ze starymi stylowymi willami .

W wodzie majestatyczne łabędzie a na brzegu  bernikle ( Papuas, potwierdź).

Mijamy stojącą prawie przy brzegu Fińską Operę Narodową i Balet (został otwarty w 1993 roku).

Przyznajcie, że spacer nad zatoką byl super.

Wedle tego co na mapie google budynek przed nami – to centrum kongresowe.

Po lewej stronie (żółty budynek)mijamy słynną bibliotekę Oodi, Została zbudowana w ramach obchodów stulecia niepodległości Finlandii (otwarta w 2019 roku) . To bardzo oryginalny obiekt architektoniczny. Bardzo przestronny z ogromem funkcji, jakie spełnia. Tylko jedną trzecią powierzchni biblioteki zajmuje ponad 100 tys. książek. Pozostała część przeznaczona jest na relaks oraz różnorodne aktywności. Parter zajmuje biblioteka, na piętrze znajduje się kino, sala wielofunkcyjna i restauracja. Poddasze służy do  rozwijania talentów i umiejętności. Oodi to miejsce spotkań, można tutaj chłonąć wiedzę, wymieniać poglądy przy kawie, wspólnie rozwijać swoje pasje. To wszystko, w oryginalnie zaaranżowanych wnętrzach, w nowoczesnym designem i z pięknymi widokami na panoramę tej części miasta.

Niestety ze względu na ograniczony czas nie sprawdziliśmy  jak jest w środku.

Skwerek obok.

Czasu pozostało niewiele. Kierujemy się już w stronę dworca kolejowego ale zanim wyruszymy pociągiem za miasto do naszego docelowego hotelu trzeba znaleźć miejsce gdzie można coś zjeść.

Trafiliśmy też nieco przypadkiem (choć czytałam wcześniej o tym miejscu w przewodniku) na kaplicę Kamppi, nazywaną także Kaplicą Ciszy. Jest usytuowana w bardzo ruchliwym miejscu. Wybudowana z drewna w 2012 roku, zupełnie nie przypomina budynku sakralnego. Owalne wnętrze kaplicy podobnie do całej fasady jest w całości wykonane z jasnego drewna i urządzone z niezwykłą prostotą. Są tam tylko dwa rzędy ławek i ołtarz. Wnętrze pozbawione jest jakichkolwiek dekoracji, sakralną funkcję obiektu zaznacza jedynie krzyż. Światło dociera do pomieszczenia od góry, przez świetliki w suficie. sprzyja to medytacji i skupieniu, z dala od zgiełku miasta. Jest to miejsce gdzie wyznawcy różnych religii mogą znaleźć chwilę na modlitwę i refleksję. W świątyni nie odbywają się regularnie nabożeństwa, ani żadne religijne wydarzenia, takie jak chrzty, czy ceremonie weselne.

Kolega stwierdził, że czuł się w środku jak w IKEI  

Obok kaplicy widać nadziemną część MuzeumAmos Rex – muzeum sztuki nowoczesnej im. Amosa Andersona, znanego fińskiego filantropa, inicjatora powstania tej placówki. Zostało ddane do użytku w 2018.

Muzeum powstało na pustej działce na tyłach pochodzącego z lat 30., przeszklonego, pawilonowego budynku. Modernistyczny obiekt architektoniczny stał się wejściem na teren muzeum, którego większą część ukryto pod ziemią. To co widzimy na placu to oryginalne „okna”, które doświetlają podziemną część muzeum, stanowią też widoczny na zewnątrz element jego bryły. Są atrakcją samą w sobie – można na nich siadać, po nich chodzić, kreują ciekawą przestrzeń placu. Poniżej też zdjęcie z dużej perspektywy tego miejsca z neta.