Na koniec poszliśmy na dworzec sprawdzić jak kupić bilety i czy jest gdzie zostawić bagaże. To w ramach planu na następny dzień, gdyż musimy się przetransportować około 60 km na północ do Härkävehmaankatu. Nic Wam nazwa nie mówi, nie przejmujcie się mi do tej pory nic nie mówi bo ani nie da się jej wymówić ani zapamiętać . Mamy tam zarezerwowany już docelowy hotel w centrum konferencyjnym. Trzeba więc wszystko sprawdzić. Bilety można kupić w automacie bądź w kasie. Pociągów jest dużo. Są też na dworcu różnej wielkości spore skrytki bagażowe, gdzie zmieszczą się wszystkie nasze bagaże.
Z pod dworca wracamy do naszego hotelu.
Meldujemy się i idziemy odsapnąć. Sam hotel (Valo Hotel/Vork Helsinki wymaga chwilę uwagi. Do tej pory wspominamy zalety tego hotelu. Pokoiki były niewielkie, może dla dwóch osób, ze względu na usytuowanie łózka, zbyt małe ale dla jednej osoby spoko. Łazieneczka też niewielka. Ale wszystko idealnie zaprojektowane. Łózko składane więc można uzyskać większą powierzchnię pokoju (tego nie sprawdziłam). Po każdej stronie łóżka mała podświetlana wnęka/półeczka z kontaktem na wpięcie ładowarki i położenie telefonu. W pokoju znalazło się miejsce na maleńki aneks kuchenny z umywalką, czajnikiem, herbatą, wodą. Łazienka maleńka ale pozwalająca się na swobodne korzystanie z toalety i prysznica. Dla mnie dodatkowym atutem był bardzo wygodny fotel i normalne, dobre światło pozwalające mi wygodnie usiąść i relaksować się z drutami w ręku. Z telewizji z racji nieznajomości fińskiego nie korzystałam (nie sprawdzalam czy jest coś w innym języku) wybrałam słuchanie audiobooka (jedna z książek mojej ulubionej Joanny Chmielewskiej). Tak spędziłam resztę wieczoru.
Rano śniadanie z całą pięcioosobową grupą i ustalenie planu dnia. Część musi ogarnąć zdalnie najpilniejsze obowiązki służbowe.
Kilka fotek z wnętrza hotelu, chociaż to dopiero polowa listopada widać już przygotowanie do świąt.
Ja z kolegą idziemy po śniadaniu do okolicznego sklepu po jakieś fińskie łakocie dla rodziny i znajomych. Kupiliśmy głównie różne czekolady fińskiej firmy Fazer. Jak kształtują się ceny? - zerknijcie na zdjęcia.
Zamieszczam też zdjęcie fińskiego domku, który był tuż koło naszego hotelu i choć był piękny nie bardzo pasował do otoczenia dużych betonowych budynków.
Następnie znowu dzielimy się na dwie grupy. Dwie koleżanki chcą wcześniej, bezpośrednio pojechać do docelowego hotelu i skorzystać z basenów i sauny – co tam nam zapewniono. W tym hotelu w Helsinkach było to dodatkowo płatne i nikt z nas nie miał ochoty dopłacać.
Po jedenastej wymeldowujemy się i w tym samym trzyosobowym składzie jedziemy autobusem na dworzec kolejowy, gdzie w skrytce zostawiamy bagaże i idziemy na miasto zwiedzać.
Fotka mapki z przewodnika. Poprzedniego dnia byliśmy w rejonie czerwonej piątki (dolna strona po prawej). Tego dnia mieliśmy zamiar dotrzeć do Parku Sibeliusa. Górna część po lewo na wysokości czerwonej czwórki.
To idziemy. Tano było pochmurnie i lekko padało, ale jak widać wypogodziło się i pogoda jest świetna.
Tuż przed budynkiem parlamentu w niewielkim parku mijamy dwa ciekawe pomniki.
Pomnik upamiętniający byłego prezydenta Republiki Mauno Koivisto, Välittäjä (Mediatora), został odsłonięty w Helsinkach 25 listopada 2023 r., w setną rocznicę urodzin byłego prezydenta Koivisto. Dwuczęściowa rzeźba ze stali nierdzewnej w Little Parliament Park ma sześć metrów wysokości i piętnaście metrów długości. Materiał dobrano tak, aby dzieło przetrwało jak najdłużej. Rzeźba stoi po obu stronach głównej alei wiodącej przez park i zaprasza widza do przejścia nią. Mauno Henrik Koivisto był prezydentem Republiki Finlandii od 1982 do 1994 roku. Był weteranem wojennym, dyrektorem banku, doktorem filozofii, premierem i prezydentem Republiki, który poprowadził Finlandię na drodze do członkostwa w UE.
Gone Heroes — Pomnik upamiętniający równe prawo do głosowania. Autorka - rzeźbiarka Eila Hiltunen jest najbardziej znana ze swojego Pomnika Sibeliusa (który zobaczymy później). Stalowa statuetka Gone Heroes powstała już w 1982 r., a w 2006 r. została ustawiona w parku obok parlamentu, aby uczcić równe prawo do głosowania.
Tuż przed budynkiem Parlamentu pomnik poświęcony jest wybitnej postaci Pehrowi Evindowi Svinhufvudowi. Pełnił on funkcję premiera, a później prezydenta Finlandii. Rzeźba nie tylko oddaje istotę charakteru Svinhufvuda, ale także symbolizuje odporność i determinację narodu fińskiego w trudnych czasach w jego historii.
Po drugiej stronie ulicy Muzeum Nykytaiteen Kiasma - to muzeum sztuki współczesnej.
Zaraz dalej Helsinki music center to sala koncertowa i centrum muzyczne.
Mi renifer jako jedzenie zupełnie nie podszedł, ani w Finlandii ani w Norwegii.
Za to zupa łososiowa bardzo . Nigdy nie jadłam lepszej niż w Finlandii
Myślę, że to zależy dużo od przygotowania i podania, carpaccio z renifera było bardzo dobre. A suszone mięso – jedne kawałki dobre inne bardzo łykowate nie dające się pogryźć. Koleżanka na lotnisku kupiła suszone mięso z renifera i częstowała znajomych – nie smakowało, tylko kot podobno reflektował na takie „smaczki”.
Po drodze przechodzimy koło Fińskiego Muzeum Historii Naturalnej (fin.: Luonnontieteellinen keskusmuseo) które jest jednostką naukowo-badawczą wchodzącą w skład Uniwersytetu Helińskiego (Finlandia). Powstało w 1988 r. i zawiera krajowe kolekcje botaniczne, zoologiczne, geologiczne i paleontologiczne trafiamy składające się przykładowych okazów z całego świata.
Z naszej perspektywy ciekawy jest stojący przy wejściu łoś (choć chyba odpowiedniejszy byłby renifer) no i zerknijcie na miśka na balkonie.
Kawałek dalej skręcamy w ulicę Fredrikinkatu. Jeśli jesteście blisko warto przejść tą ulicą z dwóch względów.
Po kolei.
Po pierwsze:
Mniej więcej w połowie ulicy są fajne dwa sklepiki z fińskimi suwenirami. Ceny tam są lepsze niż w centrum i wybór duży łącznie z oryginalnymi muminkowymi skarpetami - 1 euro tańsze niż w firmowym sklepie. Może to niewiele ale jak chce się kupić więcej to się uzbiera. Duży wybór pamiątkowych kubków miedzy innymi z zorzą polarną w cenie od pięciu euro (tak, taka cena a kubki naprawdę fajne). Może Basia pokaże kubek z tego sklepu – moim zdaniem ciekawszy niż ze Starbucks-a (no ale cóz nie tak firmowy : ) )
Można też było kupić skandynawskie cieple skarpety (była promocja – 10 euro przy zakupie 3 par, którą jako zespól wykorzystaliśmy) , ciekawe magnesy (np. z zorzą polarną). Koleżanka kupiła kubek w kształcie rogu, wzbudził ogromne zainteresowanie obsługi lotniska przy kontroli bagaży
No to lecimy dalej.
Na koniec poszliśmy na dworzec sprawdzić jak kupić bilety i czy jest gdzie zostawić bagaże. To w ramach planu na następny dzień, gdyż musimy się przetransportować około 60 km na północ do Härkävehmaankatu. Nic Wam nazwa nie mówi, nie przejmujcie się mi do tej pory nic nie mówi bo ani nie da się jej wymówić ani zapamiętać
. Mamy tam zarezerwowany już docelowy hotel w centrum konferencyjnym. Trzeba więc wszystko sprawdzić. Bilety można kupić w automacie bądź w kasie. Pociągów jest dużo. Są też na dworcu różnej wielkości spore skrytki bagażowe, gdzie zmieszczą się wszystkie nasze bagaże.
Z pod dworca wracamy do naszego hotelu.
Meldujemy się i idziemy odsapnąć. Sam hotel (Valo Hotel/Vork Helsinki wymaga chwilę uwagi. Do tej pory wspominamy zalety tego hotelu. Pokoiki były niewielkie, może dla dwóch osób, ze względu na usytuowanie łózka, zbyt małe ale dla jednej osoby spoko. Łazieneczka też niewielka. Ale wszystko idealnie zaprojektowane. Łózko składane więc można uzyskać większą powierzchnię pokoju (tego nie sprawdziłam). Po każdej stronie łóżka mała podświetlana wnęka/półeczka z kontaktem na wpięcie ładowarki i położenie telefonu. W pokoju znalazło się miejsce na maleńki aneks kuchenny z umywalką, czajnikiem, herbatą, wodą. Łazienka maleńka ale pozwalająca się na swobodne korzystanie z toalety i prysznica. Dla mnie dodatkowym atutem był bardzo wygodny fotel i normalne, dobre światło pozwalające mi wygodnie usiąść i relaksować się z drutami w ręku. Z telewizji z racji nieznajomości fińskiego nie korzystałam (nie sprawdzalam czy jest coś w innym języku) wybrałam słuchanie audiobooka (jedna z książek mojej ulubionej Joanny Chmielewskiej). Tak spędziłam resztę wieczoru.
oooooo, myślałem że się teleportowałaś...do Japonii ; )))
...no to w drogę... żeby się oburzać i podziwiać
...zdumiewać i wzruszać ramionami...wybrzydzać i zachwycać...Radoslav
Rano śniadanie z całą pięcioosobową grupą i ustalenie planu dnia. Część musi ogarnąć zdalnie najpilniejsze obowiązki służbowe.
Kilka fotek z wnętrza hotelu, chociaż to dopiero polowa listopada widać już przygotowanie do świąt.
Ja z kolegą idziemy po śniadaniu do okolicznego sklepu po jakieś fińskie łakocie dla rodziny i znajomych. Kupiliśmy głównie różne czekolady fińskiej firmy Fazer. Jak kształtują się ceny? - zerknijcie na zdjęcia.
Zamieszczam też zdjęcie fińskiego domku, który był tuż koło naszego hotelu i choć był piękny nie bardzo pasował do otoczenia dużych betonowych budynków.
Następnie znowu dzielimy się na dwie grupy. Dwie koleżanki chcą wcześniej, bezpośrednio pojechać do docelowego hotelu i skorzystać z basenów i sauny – co tam nam zapewniono. W tym hotelu w Helsinkach było to dodatkowo płatne i nikt z nas nie miał ochoty dopłacać.
Po jedenastej wymeldowujemy się i w tym samym trzyosobowym składzie jedziemy autobusem na dworzec kolejowy, gdzie w skrytce zostawiamy bagaże i idziemy na miasto zwiedzać.
Fotka mapki z przewodnika. Poprzedniego dnia byliśmy w rejonie czerwonej piątki (dolna strona po prawej). Tego dnia mieliśmy zamiar dotrzeć do Parku Sibeliusa. Górna część po lewo na wysokości czerwonej czwórki.
To idziemy. Tano było pochmurnie i lekko padało, ale jak widać wypogodziło się i pogoda jest świetna.
Tuż przed budynkiem parlamentu w niewielkim parku mijamy dwa ciekawe pomniki.
Pomnik upamiętniający byłego prezydenta Republiki Mauno Koivisto, Välittäjä (Mediatora), został odsłonięty w Helsinkach 25 listopada 2023 r., w setną rocznicę urodzin byłego prezydenta Koivisto. Dwuczęściowa rzeźba ze stali nierdzewnej w Little Parliament Park ma sześć metrów wysokości i piętnaście metrów długości. Materiał dobrano tak, aby dzieło przetrwało jak najdłużej. Rzeźba stoi po obu stronach głównej alei wiodącej przez park i zaprasza widza do przejścia nią.
Mauno Henrik Koivisto był prezydentem Republiki Finlandii od 1982 do 1994 roku. Był weteranem wojennym, dyrektorem banku, doktorem filozofii, premierem i prezydentem Republiki, który poprowadził Finlandię na drodze do członkostwa w UE.
Gone Heroes — Pomnik upamiętniający równe prawo do głosowania. Autorka - rzeźbiarka Eila Hiltunen jest najbardziej znana ze swojego Pomnika Sibeliusa (który zobaczymy później). Stalowa statuetka Gone Heroes powstała już w 1982 r., a w 2006 r. została ustawiona w parku obok parlamentu, aby uczcić równe prawo do głosowania.
Tuż przed budynkiem Parlamentu pomnik poświęcony jest wybitnej postaci Pehrowi Evindowi Svinhufvudowi. Pełnił on funkcję premiera, a później prezydenta Finlandii. Rzeźba nie tylko oddaje istotę charakteru Svinhufvuda, ale także symbolizuje odporność i determinację narodu fińskiego w trudnych czasach w jego historii.
Po drugiej stronie ulicy Muzeum Nykytaiteen Kiasma - to muzeum sztuki współczesnej.
Zaraz dalej Helsinki music center to sala koncertowa i centrum muzyczne.
hahaha...to samo pomyślałam ))
Skoro tak piszecie to pewnie coś w tym jest
Mi renifer jako jedzenie zupełnie nie podszedł, ani w Finlandii ani w Norwegii.
Za to zupa łososiowa bardzo . Nigdy nie jadłam lepszej niż w Finlandii
No trip no life
Myślę, że to zależy dużo od przygotowania i podania, carpaccio z renifera było bardzo dobre. A suszone mięso – jedne kawałki dobre inne bardzo łykowate nie dające się pogryźć. Koleżanka na lotnisku kupiła suszone mięso z renifera i częstowała znajomych – nie smakowało, tylko kot podobno reflektował na takie „smaczki”.
Po drodze przechodzimy koło Fińskiego Muzeum Historii Naturalnej (fin.: Luonnontieteellinen keskusmuseo) które jest jednostką naukowo-badawczą wchodzącą w skład Uniwersytetu Helińskiego (Finlandia). Powstało w 1988 r. i zawiera krajowe kolekcje botaniczne, zoologiczne, geologiczne i paleontologiczne trafiamy składające się przykładowych okazów z całego świata.
Z naszej perspektywy ciekawy jest stojący przy wejściu łoś (choć chyba odpowiedniejszy byłby renifer) no i zerknijcie na miśka na balkonie.
Kawałek dalej skręcamy w ulicę Fredrikinkatu. Jeśli jesteście blisko warto przejść tą ulicą z dwóch względów.
Po kolei.
Po pierwsze:
Mniej więcej w połowie ulicy są fajne dwa sklepiki z fińskimi suwenirami. Ceny tam są lepsze niż w centrum i wybór duży łącznie z oryginalnymi muminkowymi skarpetami - 1 euro tańsze niż w firmowym sklepie. Może to niewiele ale jak chce się kupić więcej to się uzbiera. Duży wybór pamiątkowych kubków miedzy innymi z zorzą polarną w cenie od pięciu euro (tak, taka cena a kubki naprawdę fajne). Może Basia pokaże kubek z tego sklepu – moim zdaniem ciekawszy niż ze Starbucks-a (no ale cóz nie tak firmowy : ) )
Można też było kupić skandynawskie cieple skarpety (była promocja – 10 euro przy zakupie 3 par, którą jako zespól wykorzystaliśmy) , ciekawe magnesy (np. z zorzą polarną). Koleżanka kupiła kubek w kształcie rogu, wzbudził ogromne zainteresowanie obsługi lotniska przy kontroli bagaży
...Asia , ty "jestes fachman" w tych sprawach więc powiedz,skoro "wełna to 80%" to pozostałe "dwadzieścia" to...co to !??"
...no to w drogę... żeby się oburzać i podziwiać
...zdumiewać i wzruszać ramionami...wybrzydzać i zachwycać...Radoslav