Tylicz - z wnuczkami "u wód"

Kończąc pierwszy dzień - nasza Baza czyli jeden z dwóch domków na sporym zagospodarowanym terenie, gdzie pod wieczór buszują kwiczoły; 2 kościoły nowy oraz stary, drewniany pochodzący z 1612r i dawna cerkiew z 1743r pełniąca dziś funkcje kaplicy przy cmentarzu.

Zajrzeć się nie dało, więc tylko foto zdjęcia.

no to klops, bo z wnętrza foto nie mam, musicie zrozumieć - jak się wtarabaniło do środka sześć osób z bagażami ... to nie było co focić      mogę jedynie opisać

na piętrze 2 sypialnie - 3 oraz 2 łóżka - pościel i ręczniki były na cały pobyt, a na parterze salonokuchnia i mała łazienkoubikacja mieszcząca kabinę prysznicową, umywalkę i ubikację oraz piecyk gazowy; w salonokuchni - wersalka ze stolikiem, stół z krzesłami i kuchnia z pełnym wyposażaniem na tylnej ścianie domku: elektryczny piec i czajnik, lodówka, zmywarka, zlewozmywak i szafki z naczyniami; przez całość od ściany do pieca blat    acha, były jeszcze kaloryfery  a pewien pogląd daje zapamiętany wyciąg z regulaminu: domek musi zostać zdany w stanie zastanym, za szkody odpowiada najemca, zabrania się wprowadzania do domku rowerów, wnoszenia sprzętu narciarskiego ( tak, w Tyliczu znajduje się jakiś większy ośrodek narciarski) oraz palenia wewnątrz papierosów   zabrania się wchodzenia, przebywania jednocześnie na schodach 2 dorosłych osób  ...   i fakt, te schody nie wyglądały zbyt solidnie - te deseczki trochę takie cienkie    i drugi słaby punkt to jedna łazienka na 6 osób połączona jeszcze z ubikacją  Byliśmy w domku jedynie od wieczora do rana i niby świnia i turysta z wody nie korzysta jednak po całym dniu na trasie umyć się warto, a to nie takie proste. I jest kolejka.    

Następnego dnia kurorty - Krynica i Muszyna. Zostawiamy samochody na parkingu w Krynicy i ruszamy na piesze zwiedzanie. No. przejechanie przez zatłoczoną kuracjuszami Krynicę do łatwych, ani przyjemnych nie należało, bo na każdym przejściu przez jezdnię (świateł nie ma) ktoś jeszcze teraz musi przejść. Samochody w pobliżu drogi wyjazdowej i dworca PKP; ruszamy. Deptakiem obok starych łazienek do nowej pijalni przed którą ujęcie Kryniczanki, a naprzeciw stary dom zdrojowy. Wchodzimy do Pijalni - jest okazja trza się leczyć, a przynajmniej popróbować tutejszych wód.

Powyżej stary Dom Zdrojowy, a my wchodzimy do Pijalni głównej. Na parterze roślinność i różne takie sklepiki i reklamy, a na piętrze sprzedaż wody i miejsca, by przysiąść.

Przy Bulwarach Dietla wzdłuż potoku Kryniczanka stoją stare zabytkowe wille i pensjonaty; ich rys historyczny umieszczono na stojących przed nimi tablicach. W jednej z nich Romanówce urządzono muzeum łemkowskiego malarza prymitywisty - Nikifora. Żył w nędzy, malował farbami i kredkami. Jego twórczość wzbudziła w latach 30 ubiegłego wieku uznanie kapistów; traktowany jako niepełnosprawny intelektualnie w swym środowisku nie znalazł uznania. Ściśle związany ze swą małą ojczyzną Krynicą; tu tworzył i próbował sprzedawać swoje obrazki. Po wojnie trzykrotnie wysiedlany w akcji "Wisła" na Ziemie Odzyskane wracał prawdopodobnie pieszo do Swojej Krynicy. Po trzecim powrocie pozwolono mu tu pozostać. Byliśmy już tam kiedyś, ale zaciągam tam rodzinę. Wśród prac prezentowane są szkice w ołówku do późniejszych obrazów i chyba te "tylko" szkice bardzo mi się spodobały.

Niebieska Romanówka - muzeum Nikifora i zaraz muzealne eksponaty.

I jeszcze ławeczka Nikifora na krynickim deptaku.

  no bo też bardzo udanie wcieliła się w jego postać w dawnym filmie